Tibetan
མ་ཡིན་ན་གང་གིས་ན་དེ་ཡང་འདིར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པར་འགྱུར། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་རྟག་པ་རྟག་ཏུ་ནུས་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་ཉིད་ཕྱིར་དེའི་འབྲས་བུ་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་འགལ་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་ན་དེ་མང་དུ་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །འབྲས་བུ་དང་བྱེད་པའི་ཚོགས་རིམ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་འདིའི་ཡང་འདིར་འདི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་དང་མི་བྱེད་དུས་དག་ཏུ། །འབྲས་བུ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པའི་དུས་དག་ལ་འདིའི་བདག་ཉིད་དག་ནི་འདྲ་བ་དང༌། མི་བྱེད་པའི་དུས་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཀྱང་འདི་བྱེད་པ་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་གང་གི་ཚེ། རྒྱུ་མིན་དེ་ནི་གང་གིས་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་རྟག་པའི་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་ ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་པའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་གནས་སྐབས་འདི་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ཉིད་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི་བདག་ལས་བྱེད་པ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་གཞན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་འདོད་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དེ་ལྟར་ན་བདག་དེ་ལས་དེ་དག་སྟེ། བྱེད་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དག་ལྡོག་པར་ཁས་ལེན་ན་བྱེད་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དེ་དག་ལ་བདག་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཟ་བ་པོ་ཉམས་དང༌། བྱེད་པ་པོ་མི་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ཀྱང་དོན་གྱིས་དེ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ལས་རང་བཞིན་འཇུག་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནམ་གྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཉིད་གཙོ་བོའི་འཇུག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཡུལ་ཉིད་ཡུལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མངོན་པར་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཐགས་མཁན་ཉིད་སྣམ་བུ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །བྱེད་པ་པོའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །གང་ཞིག་གང་ལ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་པ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །བདག་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དག་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །བདག་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ནུས་པ་ཉིད་ནི་འགྲུབ་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ། རྟག་པ་ལྡོག་པ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ནུས་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་བར་དཀའ། །ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གང་ཡང་གལ་ཏེ་གཅིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་ པའམ། གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་གཞན་གྱིས་ངོ་ཤེས་པའམ། གཞན་གྱིས་བྱས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་གཞན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་གྱུར་བ་ལ་གཞན་གྱིས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལྟར་ན། གཞན་གྱིས་དྲན་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ཐལ་བའང༌། གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ཅན་དུ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུ་དེ་འགའ་འང་དྲན་པར་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་སྐྱེས་བུས་དྲན་པ་མེད་དོ། །གང་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་ཕྱིས་དྲན་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་དེ་བས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་དྲན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་ལས་དྲན་པ་འབྱུང༌། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དྲན་པ་ཉིད་དྲན་པ་ཡིན་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གསལ་བས་ནུས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་བའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱིས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་དེ་བས་ན་གཅིག་འགའ་ཞིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དྲན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དངོས་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཡང་བྱེད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་འཇུག་པ་དེ་ལྟར་ན་དེ་ལས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལས་དོན་གནས་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡིན་ན་གང་གིས་ན་དོན་གྱི་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་མེད་པར་དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པར་འགྱུར། ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ནི་བརྡར་བཏགས་པའི་དོན་རྣམ
Chinese
如果不是这样，那么凭借什么才能使它也在此处被说成是具有联系的呢？为什么呢？因为，像这样，事物是常恒的，总是具有同时产生作用的能力，因为不需要依赖于因，所以它的果依次产生是相违的。像这样，对此已经进行了多次分析。果和作用的集合以依次出现的方式存在，但在这里，这也不是作用者本身。在作用和不作用的时候，想要显现果和不想要显现果，在作用和不作用的时候，这些自性是相同的，并且因为与不作用的时候没有差别，所以之后再作用也是相违的。正如事物是因，那么它在什么时候不是因，那又会变成什么呢？这在之前已经说过了。因和果是同一个也是相违的。因此，如果常恒的我的作用的阶段是因，而它享受的阶段是果，那么这个阶段本身就没有差别，因为常恒性本身已经丧失了。如果它的因的自性是果，那么因和果没有差别也是相违的。如果这样变化，从我产生作用和它的果是不同的，那么这就是对所希望的进行论证了。如果是那样，如果承认我和作用和享受是分离的，那么我和作用和享受没有联系，这样作用者和享用者就会消失，并且不想要成为作用者的人，实际上也会承认他是作用者，因为已经承认了从士夫的意愿本身，自性就会进入作用。像这样，对于已经成立的和需要成立的，就不是论证了。联系是指，什么是某物的因，那不是它本身，例如，士夫的意愿本身不是主体的进入作用，境本身不是境的享受的显现，织布工本身不是布匹一样。作用者的阶段的我也是享受的阶段的因，这本身就是自相矛盾的。
English
If not, then by what means could it also be said to be connected here? Why? Because, like this, a thing is permanent, always having the ability to act simultaneously, because it does not need to rely on a cause, so its result arising sequentially is contradictory. Like that, this has been analyzed many times. The collection of result and action exists in a sequential manner, but here, this is not the agent itself. At the times of acting and not acting, wanting to manifest the result and not wanting to manifest the result, at the times of acting and not acting, these natures are the same, and because there is no difference from the time of not acting, so acting again later is also contradictory. Just as a thing is a cause, then when it is not a cause, what will it become? This has been said before. Cause and effect being the same is also contradictory. Therefore, if the stage of action of the permanent self is the cause, and the stage of its enjoyment is the effect, then this stage itself has no difference, because permanence itself has been lost. If its nature of cause is the effect, then cause and effect being not different is also contradictory. If it changes like this, if action arises from the self and its effect is different, then this is an argument for what is desired. If that is the case, if it is admitted that the self and action and enjoyment are separate, then the self has no connection with action and enjoyment, so the agent and the enjoyer will disappear, and the one who does not want to be an agent will actually admit that he is the agent, because it has been admitted that from the will of the person himself, nature will enter into action. Like this, for what has already been established and what needs to be established, it is not an argument. Connection means that what is the cause of something is not that thing itself, for example, the will of the person himself is not the entry into action of the principal, the object itself is not the manifestation of the enjoyment of the object, just as the weaver himself is not the cloth. The self in the stage of the agent is also the cause in the stage of enjoyment, which is inherently contradictory.
Chinese
理也。任何事物，若非以其自身之自性而亲近结合，则实际上不会与其相关联。例如，以自身之自性不作行为和享受者，这是绝对不可能的。如果说“我”也不是以其自身之自性而亲近结合于行为和享受，那么这就是遍行相违之过失。因为“我”是常恒的，所以具有变异性的能力是不可能成立的。如“常恒无变异，故能力亦难知”之句中已述。如果根本不存在任何事物，那么他人所体验的，他人所忆念的，他人所见的，他人所认识的，他人所做的，他人所经历的，都不会发生。等等的叙述，如同对他人产生怀疑时说他人无法确定一样。同样，也会出现他人忆念和享受等过失。如果说他人所说的有害，那么它就是有害的。为什么呢？因为那个人根本无法忆起。即使后来，那个人也无法忆起曾经体验过的事情。如果有人认为某人曾经体验过的事情后来无法忆起，那么这就是已成立之事而作证明。如果这样，那又如何忆起呢？如经中所说：“从体验中生起忆念”。忆念本身就是忆念，因为体验清晰，所以通过产生后后越来越强烈的意之识，就像后来因缘一样，产生忆念。因为这样从体验中产生忆念，所以并非是某人体验过的事情本身产生忆念。在此，虽然事物是因缘，但不依赖于作者。对于先后相续的行，在某种程度上附加了虚构，因此无法从中成立事物的自性。如果有人认为从声音中存在意义，那么这就是过失。如果没有事物那样的体性，又怎么会有那样的名称呢？对于我们来说，约定俗成的意义
English
It is reasonable. If something is not closely connected with its own nature, then in reality it will not be related to it. For example, it is absolutely impossible for one's own nature not to act as an agent and enjoyer. If it is said that "I" is also not closely connected with actions and enjoyments by its own nature, then this is the fallacy of pervasive contradiction. Because "I" is permanent, it is impossible for the ability to have variability to be established. As stated in the sentence "Permanence has no change, so the ability is also difficult to know." If there is no such thing at all, then what others have experienced, what others have remembered, what others have seen, what others have recognized, what others have done, what others have experienced, will not happen. The description of and so on is like saying that others cannot be sure when others have doubts. Similarly, there will be faults such as others' remembrance and enjoyment. If it is said that what others say is harmful, then it is harmful. why? Because that person cannot remember at all. Even later, that person cannot remember what he has experienced. If someone thinks that something that someone has experienced cannot be remembered later, then this is proof of what has been established. If so, how can it be remembered? As it is said in the scriptures: "Remembrance arises from experience." Remembrance itself is remembrance, because the experience is clear, so by generating the consciousness of the mind that becomes stronger and stronger later, just like the later cause, remembrance arises. Because remembrance arises from experience in this way, it is not the experience of someone that produces remembrance itself. Here, although things are causes, they do not depend on the author. For the successive actions, fiction is added to some extent, so the nature of things cannot be established from it. If someone thinks that meaning exists from sound, then this is a fault. If there is no such nature of things, how can there be such a name? For us, the conventional meaning