Tibetan
་བདག་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དོན་དུ་གཉེར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཡང་བདག་གནས་པའི་སྐབས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་གྱི། བདག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་ལ་འདི་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅས་མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་བདག་ལས་ཐ་དད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རིམ་པས་འདི་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལྟ་བུའོ། ། སྐྱེས་བུ་འདི་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །སྐྱེ་འཇིག་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །འདིས་ཀྱང་བདག་གནས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་སྐྲ་དང་སེན་མོ་དང་ཡན་ལག་དང་མིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་ཞེ་ན་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་གི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བློ་དང་ལྡན་དུ་ཟིན་ཀྱང་གང་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་མཐོང་བ་དེ་ནི་དེ་ལས་དད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་རི་བོ་ལ་གནས་པ་ལ་ལྷའི་གནས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །སྐྱེས་བུ་འདི་ཡང་བདག་གི་གནས་སྐབས་ལ་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་སྐྲ་དང་སེན་མོ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་ཕྱིར་རང་བཞིན་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་མཐོང་བས་ཀྱང༌། བདག་གི་ལ་ཆགས་མིན། དེ་མེད་ན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་མེད་ན་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནས་ཀྱི་ས་བོན་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །སྐྱེས་བུའི་བདག་གིའི་ཆགས་པ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྐྲ་དང་སེན་མོ་ལ་སོགས་པ་བློ་གཅིག་པ་ཉིད་མེད་ན་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །བདག་གི་རྒྱུ་གཞན་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། །སྐྱེས་བུ་ཆགས་འགྱུར་དེ་དག་དང༌། །དམིགས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་ལ་དབང་བོ་ལ་སོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བདག་གི་ལའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་ཆགས་འགྱུར། །དེས་ན་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བདག་གི་ལ་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་བདག་གི་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་གགས་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་ད་ལྟར་གནས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ནས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་ བསྒོམ་པས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ད་ལྟར་འབྱུང་གང་ལས། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་ཡིད་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་དེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང༌། སྡང་ཡིན་གྱི། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། སྡུག་བསྔལ་དེ་ལས་ཡིད་མི་བདེ་བས་སྐྱོ་བ་དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འཕགས་པ་གནས་བརྟན་པའི་སྡེས་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེ་སྡང་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་འདྲ་བ་ནི་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེ་དང་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡིད་མི་བདེ་བ་དེ་འདྲ་བ་མི་དགེ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང༌། དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །གནས་སྐབས་གང་ལ་ཡང་སྐྱེས་བུ་འདི་ལ་ལར་ཡིད་འབྱུང་བ་དེ་ཚེ་ཡང༌། འདིའི་བདག་གི་ལ་ཡང་ཆགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐབས་གཞན་ཚོལ་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སྐབས་མ་གཏོགས་པའི་བདེ་བའི་གནས་སྐབས་གཞན་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་མ་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡིད་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པའི་ཞེ་སྡང་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཉིད་ཕྱིར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེ་སྡང་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་གནས། །ཇི་སྲིད་དུ་འདི་སྡུག་བསྔལ་འཇུག་པ་དེ་སྲིད་དུ། འདིའི་ཡིད་འབྱུང་བ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང༌། དེ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་དང་འགལ་བའི་རྐྱེན་ཉེ་བས། སྡུག་བསྔལ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་ན་ནི། སྐྱེས་བུ་དེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བདག་གིའི་ཆགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི། རང་བཞིན་ཡང་ནི་བརྟེན་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ན་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་བྱུང་བ་ནི་ཞེ་སྡང་ཡིན་གྱི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཀུན་ལས་མཉམ་པར་
Chinese
那么，追求“愿我变成这样”的，也是在自我存在的时候追求，而不是为他人追求。因此，它具有与眼睛等不同的智慧。论式是：凡是对某事物，希望它变得比现在更殊胜，为他人追求卓越，那它就具有与自我不同的智慧。例如，如同天授，按照所说的次第，希望牛等变得比自己更殊胜，为他人追求卓越一样。 说这个补特伽罗也具有为眼睛等追求卓越的意愿，这是自性因。因为具有生灭的智慧。因为他认为自我存在，并且具有头发、指甲、肢体、眼睛等生灭的智慧，所以不是一体的。论式是：凡是具有对某事物状态的智慧，但又看到某事物生灭的，那他就具有与此不同的智慧。例如，如同住在山上的人，具有对天人居所生灭的智慧一样。这个补特伽罗，即使具有对自我状态的智慧，但也具有对眼睛等以及头发、指甲等生灭的智慧，这是自性因。因此，即使看到自性和补特伽罗是一体的，也不会执着于“我的”。因为即使没有它，也仍然存在。论式是：凡是没有某事物，也不会改变的。例如，即使没有青稞的种子，也会生出稻米的幼苗。补特伽罗的“我的”执着，即使没有眼睛等，以及头发、指甲等同一的智慧，也会改变，这是周遍相违所见的缘故。那么，“我的”的其他原因是什么呢？补特伽罗的贪执和变化等，以及所缘的内支，如根等，是成办受用的“我的”。自性上，自性上随之贪执而变化。因此，对自我的执着，并非仅仅因为看到自我存在而产生的状态，因为那是自我
English
Then, the pursuit of "may I become like this" is also pursued when the self exists, not for the sake of others. Therefore, it possesses wisdom that is distinct from the eyes and so on. The argument is: whoever, with respect to something, hopes that it will become more excellent than it is now, and seeks excellence for the sake of others, then it possesses wisdom that is distinct from the self. For example, like Devadatta, according to the order that is spoken of, hoping that cows and so on will become more excellent than himself, seeking excellence for the sake of others. To say that this person also possesses the intention to seek excellence for the eyes and so on is a reason of nature. Because it possesses the wisdom of arising and ceasing. Because he sees that the self exists, and because he possesses the wisdom of the arising and ceasing of hair, nails, limbs, eyes, and so on, therefore it is not one. The argument is: whoever possesses wisdom about the state of something, but also sees something arising and ceasing, then he possesses wisdom that is distinct from it. For example, like a person dwelling on a mountain, possessing wisdom about the arising and ceasing of the abode of the gods. This person, even if he possesses wisdom about the state of the self, also possesses wisdom about the arising and ceasing of the eyes and so on, as well as hair, nails, and so on, this is a reason of nature. Therefore, even if one sees that self and person are one, one will not be attached to "mine." Because even if it is not there, it still exists. The argument is: whatever does not change even if something is not there. For example, even if there is no barley seed, a rice sprout will still arise. The person's attachment to "mine" will change even if there is no identical wisdom of the eyes and so on, as well as hair, nails, and so on, this is because of the perception of contradictory pervasion. Then, what are the other causes of "mine"? The person's attachment and changes, and the inner branches of the object, such as the senses, are the "mine" that accomplish enjoyment. By nature, by nature, attachment changes accordingly. Therefore, attachment to the self is not a state that arises merely from seeing that the self exists, because that is the self.
Chinese
是于我执著之因。彼为我之离贪之障碍，如是则苦修无果。观见众生之现今所住之痛苦后，不正是见其将离贪吗？若如是，为何说修苦不能离贪呢？如是说：痛苦现在从何而来？如是说，士夫由见罪过之门而生厌离，彼非离贪，然而是嗔。是何种呢？由彼痛苦而心不悦之厌倦亦是嗔，譬如说，圣者住持部说一切心不悦皆与嗔相同。如是者非离贪，因其与彼体性各异故。薄伽梵说，如是心不悦虽是不善，然是生善法之因，故是应依止者。于任何时，此士夫生厌离之时，此士夫亦有于我之贪著。为何呢？为寻他时故。为寻觅除今时痛苦之境以外之安乐之境故，实未舍弃贪著。彼生厌离之体性之嗔恨，彼嗔恨是生苦之因与作者，如是痛苦即是因故。以理而言，嗔恨亦非极随顺者。若问何者是，则彼唯住于彼。此痛苦持续多久，此士夫之厌离亦将持续多久。于任何时，彼入之因与相违之缘临近，痛苦将止息之时，彼痛苦若止息，则士夫彼自身由我执贪著所生之体性，其自性亦将依止。如是则实未离贪。若由痛苦生厌离是嗔恨，而非离贪，则所谓离贪者又是何者呢？从一切平等
English
is the cause of attachment to self. That is the obstacle to detachment from self, and if so, then asceticism is fruitless. Isn't it the case that after seeing the suffering in which beings currently dwell, one sees that they will become detached from desire? If so, why is it said that detachment from desire is not achieved through the practice of suffering? It is said: From what does suffering arise now? It is said that whatever aversion arises in a person from seeing faults is not detachment from desire, but rather anger. What kind of anger is it? The weariness of being displeased with that suffering is also anger. For example, the noble Sthavira school says that all displeasure is the same as anger. Such a thing is not detachment from desire, because its nature is different from that. The Blessed One said that even though such displeasure is unwholesome, it is the cause of the arising of virtuous dharmas, and therefore it should be relied upon. At any time when aversion arises in this person, there is also attachment to self in this person. Why? Because he is looking for another time. Because he is looking for another state of happiness other than the present state of suffering, he has not abandoned attachment. The anger that arises from the nature of aversion, that anger is the cause and agent of the arising of suffering, and thus suffering is the cause itself. Logically speaking, anger is also not very compliant. If you ask what it is, then it only dwells in that. As long as this suffering lasts, the aversion of this person will also last. At any time when the cause of its entry and the opposing condition are near, when suffering ceases, if that suffering ceases, then the nature of that person himself, born from attachment to self, will also rely on his own nature. Thus, he is not detached from desire. If aversion arising from suffering is anger and not detachment from desire, then what is meant by detachment from desire? Equally from all