Tibetan
ད་པ་ཉིད་མཐོང་བ་གོམས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འདི་ནི་ཐབས་གོམས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ལམ་དེ་གོམས་པ་ལས་བདག་མེད་པ་མཐོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ལམ་དེའི་སྒོམ་པ་རྫོགས་པ་ན། རྟེན་ནི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་འགྱུར། །ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་ཡོད་ན། ལམ་དེའི་བདག་ཉིད་ལ་སེམས་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་གོམས་ཀྱང་ལམ་བཞིན་དུ། །ཉེས་འབྱུང་ཇི་ལྟར་ཉེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་སེམས་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ལམ་གོམས་པ་ལ་གནས་པའི་ཡང་ཉེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་གྲོལ་བ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ནུས་མེད་ཕྱིར། ལམ་གོམས་པ་ལ་གནས་པའི་སེམས་ལ་ཉེས་པ་རྣམས་ཡང་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་གྱི། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཉེས་པ་དེའི་ བདག་ཉིད་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གློ་བུར་བའི་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་ན་རང་གི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པའི་སེམས་ནི་ཡང་ཉེས་པའི་རྟེན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འཇུག་པ་དེ་ནི་རྐྱེན་དང་ཤིན་ཏུ་བྲལ་བར་ཡོད་ན་རང་གི་དེའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ཡང་བདག་ཉིད་དེའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གསེར་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་འདྲེས་པའི་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་རྣམ་པར་སྦྱངས་པས་དེ་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡང་བདག་ཉིད་མ་དག་པར་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའམ། འདི་ལྟ་སྟེ་སེམས་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ཐག་པ་ལ་ཐག་པའི་རྣམ་པར་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་སྦྲུལ་དུ་སྣང་བ། དེའི་རྐྱེན་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ན་ཡང་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །སེམས་ཀྱང་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ཀྱང་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པ
Chinese
因此，已經通過“僅僅是習慣於見到真如的這種特徵，就是習慣於方便”這樣的話語闡述完畢。當從習慣於那條道路中，生起見到無我的特徵的道路的禪修圓滿時，所依將會完全轉變。如果存在具有極度不生之法，且伴隨過患的心，那麼心將會安住在該道路的自性中，這是它的含義。雖然會那樣轉變，但如果即使習慣了也像道路一樣，過患產生，就像安住在過患自性的心以道路的形態產生一樣，同樣安住在習慣道路上也產生過患，因此沒有解脫，如果這樣說，那麼那個過失是不存在的。為什麼呢？因為沒有能力。因為安住在習慣道路上的心，沒有再次產生過患的能力。因此，心的自性是見到真如的自性，而不是與顛倒之相相關聯的過患的自性。此處的近取煩惱，也是由突發的因緣所致。如果對它有害，那麼安住在自身自性的心，也不會再次成為過患的所依，因為這是以事物力量進入的自性。結合是，如果某事物本性成為某種自性，由於因緣的力量而以其他形態呈現，那麼當與因緣完全分離時，獲得自身自性，也不會變成該自性的所依，例如黃金本性清淨，由於混雜的因緣而變得混雜，當完全淨化它時，安住在自身自性，也不會從不清淨的自性中解脫一樣。或者像這樣，心本身本性是繩索，以繩索的形態顯現的自性，由於因緣的力量而顯現為蛇，當那個因緣完全消失時，也不會執著為蛇一樣。心也是本性見到真如的自性，由於因緣的力量而以其他形態呈現，這就是周遍作用相違的目標。並非不成立，像這樣，如果詢問什麼是識的法
English
Therefore, it has already been explained by the words, "This characteristic of merely being accustomed to seeing reality is just being accustomed to means." When the meditation of the path with the characteristic of seeing selflessness arises from being accustomed to that path, the basis will be completely transformed. If there exists a mind with extremely unarising dharma and accompanied by faults, then the mind will abide in the nature of that path, that is its meaning. Although it will transform in that way, if even when accustomed, just like the path, faults arise, just as the mind abiding in the nature of faults arises in the form of the path, similarly abiding in the accustomed path also produces faults, therefore there is no liberation, if it is said like that, then that fault does not exist. Why? Because there is no ability. Because the mind abiding in the accustomed path does not have the ability to produce faults again. Therefore, the nature of the mind is the nature of seeing reality, not the nature of faults associated with inverted appearances. The afflictions nearby here are also due to sudden causes. If it is harmful to it, then the mind abiding in its own nature will not again become the basis of faults, because it is the nature that enters by the power of things. Combination is, if something by nature becomes a certain nature, due to the power of causes it appears in other forms, then when completely separated from the causes, obtaining its own nature, it will not become the basis of that nature, for example, gold is pure by nature, due to the cause of mixing it becomes mixed, when completely purified, abiding in its own nature, it will not be liberated from the impure nature. Or like this, the mind itself is by nature a rope, the nature that appears in the form of a rope, due to the power of causes it appears as a snake, when that cause completely disappears, it will not be clung to as a snake. The mind is also the nature of seeing reality by nature, due to the power of causes it appears in other forms, this is the object of pervasive contradictory action. It is not unestablished, like this, if asked what is the dharma of consciousness
Tibetan
་ན་དོན་དམ་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་འཛིན་པར་འདོད་པས། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གང་གིས། ཇི་ལྟར་དེ་ནི་ཡོད་པ་བཞིན། ཡུལ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཛིན་འགྱུར་གྱི་མེད་པའི་རྣམ་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ལྟར་ན་ཤེས་པ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་རིགས་པས་ཐོབ་པ་ན། དེ་ལྟར་ན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལམ་ཅིག་ཤོས་གློ་བུར་བའི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྦྲུལ་དུ་འདྲིས་པའི་ཕྱོགས་མི་གསལ་བར་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བས་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡོང་བ་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སེམས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ལོག་པར་འཛིན་པ་ཉིད་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་དོན་དེ་མ་ཡིན་ཞིང་ཇི་ལྟར་དོན་དེ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་དག་ཡུལ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བས། གང་གང་གི་ཡུལ་ལམ་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན། དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདིའི་རང་བཞིན་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་རྣམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་དེའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་ཤེས་པས་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བདེ་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པ་བདེ་བ་རིག་པའི་ཤེས་པས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ཡང་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་དང་བདག་གི་རྣམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །གང་ཞིག་གང་ལ་རྣམ་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་གློ་བུར་བའི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་
Chinese
因此，就胜义谛而言，识被认为是执取对境的，所以应说识是执取对境之法。当识成为一切有境之法都是执取对境之时，以无常等等之相，如何如其所有，如其所有之对境那样执取呢？不是以无有的相来执取的。如果这样，识如实地将对境作为对境在理上是成立的，那么，凡不是如实了知的，都是由于外境或其他突发性错乱的原因，例如，在不清楚似蛇的方向上，对绳子产生蛇的认识。因此，凡是执取对境之相的，就是心的自性。如果相反的执取本身就是自性，那么就不是执取对境之法了。这样，既然识如何将对境作为对境，而实事并非如此，以及实事如何是那样，而识并非将其作为对境，因此，识将变成无对境之物。任何事物，凡是作为对境或有境的，这样，一切事物都不能成立，因为识也仅仅是缘取颠倒之相的缘故。这是在安立对境和有境的事物之时的说法。因此，仅仅是由于想要对境和有境的事物，才应说识之法是执取对境的。这样，此识的自性是执取真实的对境之相。凡是变成其他相的，都是由突发性的因缘所造成的。推理是，凡在某事物上不存在某种相，那么，识不会以执取该事物的自性的方式来认识它，例如，在快乐上没有痛苦之相，快乐的觉识不会认识到痛苦。同样，对于五取蕴来说，说它们不具有常、乐、我、我的相，这是周遍而不成立的。凡是对某事物不具有某种相，而识却执取该事物，那么，这是由于突发性的错乱原因而产生的错觉，例如，对绳子产生蛇的认识。对于五取蕴来说，常等之相
English
Therefore, as far as the ultimate truth is concerned, consciousness is considered to be grasping objects, so it should be said that consciousness is the dharma of grasping objects. When consciousness becomes the dharma of all objects that are objects, how does it grasp the object as it is, with the aspect of impermanence, etc.? It does not grasp with the aspect of non-existence. If this is the case, it is reasonable that consciousness truly takes the object as an object. Therefore, whatever is not truly known is due to external or other sudden causes of confusion, for example, the perception of a snake on a rope in a direction that resembles a snake but is not clear. Therefore, whatever grasps the appearance of an object is the nature of the mind. If, on the other hand, the very act of grasping incorrectly is the nature, then it is not the dharma of grasping objects. In this way, since how consciousness takes an object as an object, but the reality is not so, and how the reality is so, but consciousness does not take it as an object, therefore, consciousness will become something without an object. Whatever thing, whatever is an object or an object-possessor, in this way, all things cannot be established, because consciousness is also merely focused on the aspect of inversion. This is the statement when establishing the objects of objects and object-possessors. Therefore, it is only because of wanting the objects of objects and object-possessors that it should be said that the dharma of consciousness is grasping objects. In this way, the nature of this consciousness is grasping the appearance of a true object. Whatever changes into another aspect is caused by sudden causes. The reasoning is that whatever aspect does not exist in something, then consciousness does not recognize it by grasping the nature of that thing, for example, there is no aspect of suffering in happiness, and the consciousness of happiness does not recognize suffering. Similarly, for the five aggregates of grasping, saying that they do not have the aspects of permanence, pleasure, self, and mine, this is pervasive and not established. Whatever does not have a certain aspect in something, but consciousness grasps that thing, then this is an illusion caused by a sudden cause of confusion, for example, the perception of a snake on a rope. For the five aggregates of grasping, the aspects of permanence, etc.