Tibetan
་གྲོལ་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་འཆིང་བ་དང་ཐར་བ་གྲུབ་པ་ཡིན། སྦྱོར་བ་ནི་འཆིང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཅིངས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འཁོར་བ་ཡང་འཆིང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གང་དང་གང་ཐར་བ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གྲོལ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་ལྕགས་སྒྲོག་ལས་ཐར་བ་ལྟ་བུའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་ཐར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་བས་ན་བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དག་སེམས་སོ། །དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་དེ་གཉེས་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་མ་རིག་པ་ཡོད་ན་འདུ་བྱེད་ནས་འཁྲུལ་པའི་བར་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་དང་བདག་གི་དང་བྲལ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འབའ་ཞིག་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་འཁོར་བ་ཡིན་ནོ། །མ་རིག་བ་འགགས་པས་འདུ་བྱེད་འགག་པ་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འབའ་ཞིག་པོ་འགག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་ཐར་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཆིང་བ་དང་ཐར་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་འཆིང་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །རྟག་པའི་དེ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལ་ཡང་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་ཡིན་སྦྱོར་བ་ནི་གང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཆིང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལྟ་བུའོ། །བདག་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །འདི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་བསམ་པར་མི་བྱའོ། །སྐབས་གཞན་དག་ཏུ་རྟག་པའི་རྣམ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་འཆིང་བས་བཅིངས་པར་འགྱུར་ན་ཡང༌། སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་རྒྱུ་ཉིད་ནི། །གང་ཡིན་པ་དེ་ཐར་པ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་དེ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་འཆིང་བར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་ཡིན་ཏེ། མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ལོག་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱས་པར་དེ་དག་ནི་རང་གི་སྡེ་པ་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་གཞན་གྱིས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་མ་སྤྲོས་སོ། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་ལས་འཆིང་བ་དང་ཐར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་
Chinese
如果连一些解脱也没有，那么束缚和解脱是如何成立的呢？理由是，凡是束缚，都是依赖于被束缚之物，例如天授被铁链束缚一样。轮回也是束缚，这是自性推理。凡是解脱，都是依赖于解脱之物，例如天授从铁链中解脱一样。涅槃也是解脱，这是自性推理。因此，其他人认为，一定存在一些束缚和解脱。对于此，这两种理由是不成立的，因为根本不存在束缚和解脱。然而，如果存在无明，就会从行到错乱之间流转。远离了我和我所，只会产生痛苦的集合，如是说。因此，这就是轮回。无明灭尽，则行灭尽，直到痛苦的集合灭尽，这之间就是解脱。此外，自身（ātman）的束缚和解脱是不存在的。因此，痛苦产生的因就是束缚，如是说。因为恒常的那个，仅仅是痛苦产生的因，也是无能为力的，从何而来呢？理由是，凡不是痛苦之因的，就不是束缚，例如石女的儿子一样。我也不是痛苦 产生的因，这是周遍相违的例子。不应认为这是不成立的，因为在其他场合已经显示了恒常的作者本身不是作者。如前所说，即使被束缚所束缚，不产生痛苦之因的，就是解脱。恒常的那个，因为不产生痛苦之因本身不是束缚，从何而来呢？如果不是这样，那就是颠倒的分别念。详细的解释，因为其他的自宗论著作者已经做了很多阐述，所以不再赘述。如果从恒常中不存在束缚和解脱，那么这正是我们所希望的，恒常和无常本身。
English
If there are not even some liberations, how are bondage and liberation established? The reason is that whatever is bondage is dependent on what is bound, like Devadatta being bound by iron chains. Samsara is also bondage, which is a reason of nature. Whatever is liberation is dependent on what is liberated, like Devadatta being liberated from iron chains. Nirvana is also liberation, which is a reason of nature. Therefore, others think that there must be some bondage and liberation. For this, these two reasons are not established, because there is simply no bondage and liberation. However, if there is ignorance, it will lead to wandering from action to confusion. Separated from self and what belongs to self, only a collection of suffering will arise, so it is said. Therefore, this is samsara. When ignorance ceases, action ceases, until the collection of suffering ceases, and this in between is liberation. Furthermore, the bondage and liberation of the self (ātman) do not exist. Therefore, the cause of the arising of suffering is said to be bondage. Because that which is permanent, merely the cause of the arising of suffering, is also powerless, from where does it come? The reason is that whatever is not the cause of suffering is not bondage, like the son of a barren woman. I am also not the cause of the arising of suffering, which is an example of contradictory pervasion. It should not be thought that this is not established, because in other instances it has already been shown that the permanent agent itself is not an agent. As previously stated, even if bound by bondage, that which is not the cause of the arising of suffering is liberation. That which is permanent, because the cause of the non-arising of suffering itself is not bondage, from where does it come? If it is not so, then it is a reversed discrimination. The detailed explanation, because other authors of treatises of our own school have already explained it a lot, so I will not elaborate. If there is no bondage and liberation from the permanent, then that is exactly what we desire, the permanent and the impermanent themselves.
Tibetan
དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་གའི་རྣམ་པར་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ། གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ལ་གཅིག་རྣམ་པར་གཅད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དག་ནི་དེ་ལས་གཞན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དང༌། རྣམ་པར་གཅད་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཟག་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མའམ། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྲང་ན། །རེ་ཞིག་གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་མ་ལས་ཕྱི་མའི་གནས་སྐབས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྟག་པ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་ལོ། །མི་རྟག་པ་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན་གང་ཡིན་དེ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་འགའ་ཞིག་གི་སྟེ། འབྲས་བུའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་གང་ཟག་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འཆིང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་མ་བཅིངས་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཐར་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་བཅིངས་ཐར་པ། །བརྗོད་བྱ་མིན་ལའང་མི་རུང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ནི་བླ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་རེ་ཞིག་དེའི་རང་བཞིན་དུས་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པའམ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་མེད་པ་དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི། ལྟ་འདི་ངོ་ཚ་མེད་སྤངས་པ། །མཁས་པའི་ཚོགས་ལ་ངོ་ཚ་བར་བྱེད་པའོ། །རང་བཞིན་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ཕྱིར་དྲང་པོའི་རྣམ་པས་གང་ཟག་དེ་ནི་རྟག་ཅེས་བརྗོད། ཕྱིས་པའི་རྩེད་མོའི་རྟོག་པ་དང་འདྲ་བར་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཚིག་ལ་དམིགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འགོག་པའི་བདེན་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ད་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་སྐབས་སུ་བབ་པས་བཤད་ཟིན་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པར་བྱེད་དེ། སྟོན་པའི་ཚིག་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་བདག་མེ
Chinese
如果说，因为承认不可言说的补特伽罗被束缚和解脱。那不是，因为没有不是二者的事物。常与无常互相舍弃，因为具有存在的体性。对于事物，一个遮遣和完全遮遣，如果不是从它以外完全遮遣和遮遣，则不会产生。如果那个补特伽罗是刹那或者不是刹那呢？暂时如果不是刹那，因为是从刹那以后的阶段，所以是常。因此说常不是常，这是相违的。如果说不是无常，即不是刹那，那就是没有。那是某些的果之因，已经显示了。因此，如果补特伽罗不是存在的，那么他没有生起痛苦之因的束缚。那时，没有束缚就不是痛苦之因的体性的解脱，那样，如何束缚解脱？对于不可说也不行。如果说因为不是常，所以没有过失。如果那样说，不可说就是愚痴，如果那样，暂时他的自性在一切时存在或者不存在呢？因此，如果存在，那就是常。那样，就没有其他的常，如同凡是自性不坏灭的，智者们就说是常。当是那样的时候，对于常与无常没有自性的补特伽罗的增益之见，这是无惭无愧的，令智者众感到羞愧的。自性不坏灭，因此以正直的方式说那个补特伽罗是常。如同后来的嬉戏分别一样，对于没有教证的语言执着有什么用呢？灭谛已经宣说了。现在到了道谛的时候，宣说已经宣说的道等，在宣说能仁的语言时，如何无我呢？
English
If it is said that the person who cannot be spoken of is accepted as being bound and liberated, that is not the case, because there is no entity that is not of both kinds. Permanence and impermanence abandon each other, because they have the nature of existing. For things, one exclusion and complete exclusion, if there is no complete exclusion and exclusion from it, it will not arise. If that person is momentary or not momentary? For a while, if it is not momentary, because it is the later stage from the momentary, it is permanent. Therefore, it is contradictory to say that permanence is not to be said as permanence. If it is said that what is not impermanent, that is, not momentary, is non-existent. That is the cause of some fruit, which has been shown. Therefore, if the person is not existent, then he does not have the bondage that is the cause of suffering. At that time, not being bound is not the liberation of the nature that is not the cause of suffering, so how is bondage liberation? It is not possible for what cannot be said either. If it is said that there is no fault because it is not permanent, if it is said like that, what cannot be said is foolish, if it is like that, does his nature exist or not exist at all times? Therefore, if it exists, then it is permanent. In that way, there is no other permanence, just as whatever has an indestructible nature, the wise say is permanent. When it is like that, the view of imputation to a person who has no nature of permanence and impermanence, this is shameless, causing shame to the assembly of the wise. Since the nature is indestructible, therefore, in a straightforward manner, that person is said to be permanent. Like later playful distinctions, what is the use of clinging to words that have not been taught? The truth of cessation has been explained. Now that it has come to the time of the truth of the path, it is explained by saying the path and so on that has already been explained. When explaining the words of the Sugata, how is there no self?