Tibetan
ད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་དང་སྲིད་པ་ལ་སྲེད་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དེ་གཉི་ག་ཟད་པའི་ཕྱིར་འཕེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྩེ་བས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བརྩེ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ཡིན་ན། དེ་ཡང་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དག་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན། གང་གིས་ན་བརྩེ་བས་གནས་པར་འགྱུར། ཅི་སྟེ་ཡོད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ཡང་གང་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་དེ་ནི་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་སྤངས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ བདག་ལ་ཆགས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྙིང་རྗེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ན་སྙིང་རྗེས་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤངས་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་བཟློག་པ་ནི་གང་དང་གང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་བློ་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤངས་པ་ཅན་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུའོ། །སྐྱེས་བུའི་གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྣོད་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་སྙིང་རྗེའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའོ། །སྦྱོར་བ་སྔ་མ་ལ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ནི་དོན་དམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཉིས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ལ་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་ཤེས་པ་ཡོད་ན། ཞེ་སྡང་སྤངས་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུད་འགལ་བ་མེད་པའི་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ། འདུ་བྱེད་སྔ་མ་འཇུག་པ་ཅན་དེ་དག་གིས་སྔར་ཡང་སྙིང་རྗེ་གོམས་པར་བྱས་ཤིང༌། དེ་གོམས་པ་ལས་ཕྱིས་ཀྱང་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དངོས་ཆོས་ཏེ། རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཙམ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་དེ། སེམས་ཅན
Chinese
不是那样的。为什么呢？因为共同造作者已穷尽的缘故。共同造作的因是不恒常等等的自性上的颠倒识，以及对存在的贪爱。因为共同造作的因那二者都已穷尽的缘故，所以不是抛弃。以慈爱而与贪著分离的那些的住处是不合理的。这样，慈爱是对有情生起观视在先的，而那在心已解脱的那些那里是没有的，因此，以什么慈爱而能安住呢？如果存在的话，那么就不是舍弃了我见。连接也是，凡是对有情生起观视在先的，那不是成为舍弃有情见的，譬如对自己的贪著一样。说悲悯也是对有情生起观视在先的，这是周遍作用相违的缘故。即使不是那样，悲悯也会改变，因此，不是舍弃我见者，如果那样，反过来就是，凡是具有我见在先的心的，那些不会成为舍弃我见者，譬如具有我见在先的对我执著一样。想要显现为士夫的解脱，也是具有我见作为容器的悲悯心，这是周遍作用相违的缘故，这是前派的观点。对前一种连接，是成立上成立，以及理由不成立，因为缘于有情的悲悯不是胜义谛的，然而却是缘于法的。因此，对第二种是不成立的。为了显示那一点，说了知痛苦，如果知痛苦中有不恒常、痛苦、空性和无我，那么，舍弃了嗔恨者的相续中，生起无违的慈爱，那些先前的行蕴趣入者，先前也已串习了悲悯，从那串习中后来也生起慈爱。那也是实法，是自性，因为串习以仅仅显现痛苦的方式而趣入的缘故。那慈爱的生起，有情
English
It is not like that. Why? Because the co-creator is exhausted. The cause of co-creation is the inverted knowledge of the nature of impermanence, etc., and the craving for existence. Because the cause of co-creation, both of those, is exhausted, it is not abandonment. The abode of those who are separated from attachment by love is unreasonable. Thus, love is to have a view of sentient beings arising first, and that is not present in those whose minds are liberated, therefore, by what love can one abide? If it exists, then it is not abandoning the view of self. Connection is also, whatever has a view of sentient beings arising first, that does not become abandoning the view of sentient beings, like attachment to oneself. Saying that compassion is also to have a view of sentient beings arising first is because of the contradiction of pervasive function. Even if it is not like that, compassion will change, therefore, it is not one who has abandoned the view of self, if that is the case, the reverse is that, whoever has a mind with the view of self arising first, those will not become those who have abandoned the view of self, like having attachment to self with the view of self arising first. Wanting to manifest as the liberation of a person is also to have a compassionate mind with the view of self as a container, this is because of the contradiction of pervasive function, this is the view of the former party. For the former connection, it is establishment upon establishment, and the reason is not established, because compassion that is focused on sentient beings is not ultimate truth, but it is focused on Dharma. Therefore, for the second one, it is not established. In order to show that point, it is said to know suffering, if knowing suffering has impermanence, suffering, emptiness, and selflessness, then, in the continuum of one who has abandoned hatred, the arising of non-contradictory love, those previous aggregates entering, previously have also cultivated compassion, and from that cultivation, love also arises later. That is also a real phenomenon, it is nature, because cultivation enters by way of merely manifesting suffering. That arising of love, sentient beings
Tibetan
་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་མི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་བདག་མེད་པ་ཅན་ཏེ། རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། བདག་དང་བདག་གི་དང་བྲལ་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའོ། །ཆོས་ལ་སྟེ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལའོ། །བདག་གྷན་སྒྲ་བཏགས་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པ་དང༌། བདེ་ པ་དང་བདག་དང་བདག་གིའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་གྱི་དུས་རེ་ཙམ། སྤྱོད་ཡུལ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན། བརྩེ་བ་འབྱུང་བ་ཡང་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་བཟློག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སྙིང་རྗེ་མ་ཡིན་ནོ། །གཏི་མུག་ཉེས་པའི་རྩ་བ་ཡིན། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་བོའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དེའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏི་མུག་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་འཛིན་པ་ཡིན། བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་མིན་ཏེ་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་མེད་པར་རོ། །བདག་དད་བདག་གི་དང་འགལ་བ་ཅན་གྱི་ཁྲོ་རྒྱུ་ཞེ་སྡང་མིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་དང་བདག་གི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཞེ་སྡང་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་བརྩེ་བ་ནི་དེ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་བརྩེ་བ་ཉེས་མི་འདོད། ཞེས་སྡང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་བརྩེ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཅན་དང༌། ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཐལ་བ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང༌། བཟློག་པ་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་འཕངས་པས་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་གྲོལ་མེད་མ་ཡིན་སྔོན་དུ་བྱེད། ཟད་པ་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཚང་བས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་མཚམས་སྦྱོར་མི་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་གྲོལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་འདུ་བྱེད་ནུས་ཟད་མེད་ཅན། ཡིན་པ་དེ་དག་གི་སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ཟད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ
Chinese
不是后随顺者。如果不是以有情为先的见解，那么就不是无知的体性。也不是变成贪欲等的自性，因为它是无我者，是远离常、乐、我、我所的境。对于法，即蕴等自己的体性，因为执著我慢之故，执著常、乐、我、我所的自性，由于增益的缘故，就会生起显现执著的相状的贪著。仅仅是痛苦相续的短暂时间，仅仅是获得行境的时候才会生起慈悲。慈悲生起也是，不是从增益其他自性而生，因此，因为是与贪欲的相状相违的自性，所以慈悲不是贪欲。愚痴是罪过的根本。是所有一切的最初所依，因为那些是它的差别之故。愚痴也是执著有情的。是执著我和我所。不是没有执著有情。不是与我和我所相违的嗔恚之因。因此，随顺我和我所之相的才是嗔恚，从痛苦的力量中生起的慈悲不是那样。因为那个原因，慈悲不应是罪过，也不是变成嗔恚的体性。因此，对于离贪者们的慈悲，不是颠倒的相状增益者，也不是烦恼的自性，因此，对于已成立的灰烬进行成立和不成立，对于相反的也是不成立。如果那样的话，因为是被先前业力所抛，是属于他者的自在，在那时就不会涅槃，在那时就不是从轮回中解脱，如果这样说，那不是没有解脱，是先前做的。如果灭尽，因为没有其他痛苦之因，所以没有相续连接，因为不连接其他相续的理由，所以就是解脱。还有，凡是行具有不灭尽的能力，如果是那样，那些先前的行没有灭尽，那么就会恒时存在。那是这样的。
English
It is not a subsequent follower. If it is not a view that precedes sentient beings, then it is not the nature of ignorance. Nor does it become the nature of attachment, etc., because it is selfless, a realm devoid of permanence, pleasure, self, and what belongs to self. Regarding the Dharma, i.e., one's own nature such as the aggregates, because of clinging to ego, clinging to the nature of permanence, pleasure, self, and what belongs to self, due to the cause of superimposition, attachment with the characteristic of manifest clinging will arise. Compassion arises only at the moment of the brief duration of the continuum of suffering, only when the object of experience is obtained. Compassion also arises, but not from superimposing another nature, therefore, because it is of a nature contrary to the characteristic of attachment, compassion is not attachment. Ignorance is the root of faults. It is the primary basis of all, because those are its distinctions. Ignorance also grasps sentient beings. It is the view of self and what belongs to self. It is not without grasping sentient beings. It is not the cause of anger, which is contrary to self and what belongs to self. Therefore, anger is what follows the aspect of self and what belongs to self, but compassion arising from the power of suffering is not like that. For that reason, compassion should not be a fault, nor does it become the nature of anger. Therefore, the compassion of those who are free from desire is not one who superimposes distorted aspects, nor is it the nature of affliction, therefore, establishing and not establishing on established ashes, and not establishing on the contrary as well. If that is the case, because it is thrown by previous karma and belongs to the freedom of others, then one will not attain Nirvana at that time, then it is not liberation from Samsara, if you say so, that is not without liberation, it is done previously. If it is exhausted, because there is no other cause of suffering, there is no connection of continuity, because of the reason for not connecting other continuities, therefore it is liberation. Furthermore, whatever action has the ability to not be exhausted, if that is the case, those previous actions have not been exhausted, then it will always exist. That is so.