Tibetan
་ཀྱང་ངེས་པར་ལེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བར་མཛད་པ་དང༌། རྟོགས་པ་པོས་སྐྱེས་བུའི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་ཤེས་པ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་འཆད་པར་འགྱུར་པར་བྱས་ནས་དཔེར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱས་པས་ཆོག་མོད་ཀྱི་ཅིའི་ཕྱིར་གྱུར་པ་བརྗོད་ཅེ་ན་མ་སྐྱེས་པ་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གྱུར་བརྗོད། མ་སྐྱེས་པ་རྟག་པའི་ མཚན་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མ་སྐྱེས་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་གྱུར་པ་བརྗོད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་ནི་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་གྱི་ངེས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ནི་གློ་བུར་བར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་གྱི་རང་གི་རྒྱུ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཚད་མ་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་པ། གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་བཞུགས་པ་དང༌། དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པ་ལས་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་རིགས་སོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ནན་ཏན་དུ་བྱས་པ་དེ་ནི་དེ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ནད་པས་ནད་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ནན་ཏན་དུ་བྱས་པ་ལྟ་བུའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ནན་ཏན་མཛད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །མ་སྐྱེས་པ་རྟག་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་པ་དེ་གང་ལས་ཡིན། དེ་ལྟར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་དབང་ཕྱུག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཤེས་པ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་ཡོད་རྟོགས་པ་ཚད་ཕྱིར་དང༌། །དངོས་པོ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པའོ། །དངོས་པོ་ཡོད་པ་དེ་རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དེའི་ཡུལ་གྱི་རྟོགས་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས། །ཚད་མའི་ཡུལ་གྱི་དོན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུས་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་རྟོགས་པ། དེ་ནི་མི་བརྟན་ཉིད་ཕྱིར་རོ། ། ཚད་མ་ཉིད་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རི་བོང་གི་རྭ་མཐོང་བ་ཡུལ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དངོས་པོའི་སྔ་ན་མེད་པ་དང༌། ཞིག་ནས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མི་དམིགས་པའོ། །ཤེས་པ་གང་མི་རྟག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་མེ་མཐོང་བ་ལྟ་བུའོ། །མངོན་པར་འདོད་པ་སྐྱེས་བུའི་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་མཐོང་བ་ཡང་མི་རྟག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན། མི་རྟག་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཤེས་པ་དེ་གང་གིས་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་པོ་དེ་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཤེས་པ་ཡང༌། རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ཅན་དག་ནི། །ཤེས་པ་པོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའོ། །རྟག་ལས་སྐྱེ་མི་རུང་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ལས་ཀྱང་རིམ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གང་གིས་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཅིག་ལ་ལྟོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་འགྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ནུས་ན་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཤོལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་འགས་ཕན་འདོགས་མོད་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་དག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་ཤེས་པ་དང་ཤེས་པ་པོ་དག་ལས་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་དེས་ན། ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཕན་འདོགས་པར་བྱ་བར་དང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཞན་འགའ་ཞིག་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ།
Chinese
也必定对于具有善良等特征的士夫之义不欺骗，并且为了显示证悟者不知如何成办士夫之义，故而是量。因为量之自性相同者将被讲述，所以做了比喻。如果那样，说“量”就足够了，为何要说“成为”呢？因为为了遣除未生，所以说“成为”。未生，常有的体性是不存在的，为了遣除未生，所以说“成为”。薄伽梵的智慧，无论是哪个，都是产生的，但不是自性成立的。当它产生的时候，因为不可能有境、时、自性的决定，所以那应该是突发的，以此显示义的自因。那个量是薄伽梵所依的能立。因为薄伽梵安住于量本身，并且它的能立将被讲述。从努力做它的能立，量本身也存在，因此，薄伽梵理应是量。连接是，谁以不颠倒的方式努力做能立，他将获得它，例如病人以不颠倒的方式努力做成办无病。薄伽梵也是具有不颠倒地努力做量之能立者，这是自性之因。未生，常有的量本身是不存在的，这是从哪里来的？如果那样，如同虚空等是能分别的，那么自在本身显现欲求的自性成立的常有之识也将成为常有，但那不是，如下：量不是常有。为什么呢？因为实有是证悟的量，事物也是那个，并且是存在的，所以事物是存在的。存在的事物，证悟是识。那本身是量的缘故。量的对境，因为是不常有的缘故，所以不是一切时处都存在，那样它的对境……
English
And also certainly does not deceive the meaning of a person with characteristics such as goodness, and in order to show that the realized one does not know how to accomplish the meaning of a person, therefore it is valid. Because the nature of validity itself will be explained, so it is made as an example. If so, it would be enough to say "validity", why say "become"? Because in order to eliminate the unborn, it is said "become". Unborn, the nature of permanence does not exist, in order to eliminate the unborn, it is said "become". The Bhagavan's wisdom, whichever it is, is produced, but it is not established by its own nature. When it is produced, because it is impossible to have a determination of object, time, and nature, so that should be sudden, thereby showing the self-cause of the meaning. That valid is dependent on the proof of the Bhagavan. Because the Bhagavan abides in validity itself, and its proof will be explained. From striving to do its proof, validity itself also exists, therefore, the Bhagavan should be valid. The connection is, whoever strives to do the proof in a non-inverted way, he will obtain it, for example, a patient strives to accomplish being without disease in a non-inverted way. The Bhagavan is also one who strives to do the proof of validity itself in a non-inverted way, this is the cause of nature. Unborn, the validity itself of permanence does not exist, where does that come from? If so, just as space and so on are distinguishable, then the knowledge of permanence established by its own nature, which is the desire to manifest as the self itself, will also become permanent, but that is not so, as follows: Validity is not permanent. Why? Because the real is the validity of realization, and things are also that, and are existent, so things are existent. The existent thing, realization is knowledge. That itself is the reason for validity. The object of validity, because it is impermanent, so it does not exist in all times and places, so its object...
Chinese
并且，所有的理解也不是完全不变的。因为所知是无常的，由量之境的无常之因，认识到具有该境之事物存在，那是因为不稳固的缘故。 量本身不是常恒的。理由是，如果作为有境之识的境不存在，那么它的自性也不会存在，例如见到兔子的角，那是无境之故。事物的先前不存在和消逝后的不存在的状态的所见之境也不存在，这被称为因不现见。凡是具有无常之境的知识，其自性也是无常的，例如天授见到火。显现欲望，即士夫见到无常之事物，也是具有无常之境的，这被称为自性之理。如果那样变化，具有无常之境的知识本身是无常的。然而，如果知识的作者是常恒的，那么他的知识也是：具有次第生起的事物，被认为是知识者本身。因为不可能从常恒中产生。因为不可能产生，所以它不是有益的，因此，它与它没有关联。为什么从常恒中也不会次第产生知识呢？像这样，自性成为原因，因为它依赖于一个，所以仅仅以那种方式产生的状态不是次第变化的。如果能够，依赖于共同作用者而使其延迟也是不合理的。为什么呢？因为不可能依赖。那又是为什么呢？因为以各种方式有所助益。因为是常恒的，所以已经多次说过，对于没有被其他事物区分的事物，有什么可依赖的呢？因此，由于在知识和知识者中，没有丝毫可以施加利益和施加助益的自性，所以它不具备知识。理由是，凡是与某物一起没有施加利益和施加助益的自性，都不应被称作与它相关联，例如与某些其他事物没有关联一样。
English
And, all understanding is not entirely unchanging. Because the knowable is impermanent, by the cause of the impermanence of the object of valid cognition, realizing that there exists a thing that possesses that object, that is because of its instability. Valid cognition itself is not permanent. The reason is, if the object of a cognition that possesses an object does not exist, then its own nature will also not exist, for example, seeing a rabbit's horn, which is without an object. The object of sight in the state of a thing's prior non-existence and its non-existence after disintegration also does not exist, this is called the non-observation of the cause. Any knowledge that possesses an impermanent object, its own nature is also impermanent, for example, Devadatta seeing fire. Manifest desire, that is, a person seeing an impermanent thing, also possesses an impermanent object, this is called the reason of nature. If it changes in that way, knowledge that possesses an impermanent object is itself impermanent. However, if the author of the knowledge is permanent, then his knowledge is also: things that arise in sequence are considered to be the knower itself. Because it is impossible to arise from the permanent. Because it is impossible to arise, it is not beneficial, therefore, it is not related to it. Why does knowledge not arise in sequence from the permanent either? Like this, the nature becomes the cause, because it depends on one, so the state of arising in just that way is not a sequential change. If it were possible, it would be unreasonable to delay it by relying on a co-actor. Why? Because it is impossible to rely on it. And why is that? Because it benefits in various ways. Because it is permanent, it has already been said many times, what is there to rely on for something that is not distinguished by other things? Therefore, since there is not the slightest nature of bestowing benefit and bestowing aid in knowledge and knower, it does not possess knowledge. The reason is, whatever does not have the nature of bestowing benefit and bestowing aid together with something, it is not reasonable to call it related to it, just like being unrelated to some other things.