Tibetan
ར་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་ནི་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་མེད་པ་སྔོན་དུ་སོད་བ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ན་འདི་སླུ་བར་འགྱུར་རོ། །འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་མི་སླུ་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བྱ་རོག་དང༌། ཏ་ལའི་ཚུལ་གྱིས་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་གཅིག་ཅིག་བཤད་དོ། །མི་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང༌། །གཞན་མཚན་ཉིད་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་པོའི་མི་ཤེས་པའི་དོན་གྱི་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པར་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དང་དེ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དོན་སྨོས་པས་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་བཤད་དེ། མི་ཤེས་པ་དེ་བཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་ཇི་ལྟར་ན་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་མི་དམིགས་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་གསལ་ པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་སྨོས་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པར་བཞེད་དོ། །གལ་ཏེ་དོན་མ་རྟོགས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་འོག་ཏུ། །སྤྱི་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐོབ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་དུས་ཕྱིས་སྤྱིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་བཟུང་བ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་བདག་གིར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་ཐོབ་ན་མི་འདོད་དོ། །དེ་བས་ན་མཚན་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་དེ་ནི་མེད་དེ་འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པས་དེ་དང་དེ་ལས་ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་གྱི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་ན། ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། དོན་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་ན་འདི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། མ་རྟོགས་པ་སྤྱི་ཤེས་པའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པ་ཡང་བླ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །ཤེས་པ་གང་ཡིན་ཞེས་དགོངས་ཕྱིར། །འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པས་སྤྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་སྟེ། སྒྲའི་རང་བཞིན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པའི་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། རྣམ་པར་གང་ལ་མངོན་གསུམ་དེས་ངེས་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་རུང་བ་བཟུང་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་མ་བཟུང་བ་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཚད་མར་འདོད་ཀྱི་གཞན་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་ པ་དེ་ལྟར་ན་དེའི་དོན་དུ་སྐྱེས་བུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་པའི་རྟེན་འདོད་པ་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཚོལ་བར་བྱེད་ཀྱི། དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་གྲུབ་པས་དོན་བྱེད་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ལ་མི་ཤེས་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དགག་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རམ། ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་དེས་དབེན་པའི་ཡུལ་དེ་ལྟར་དེས་དབེན་པའི་ངོ་བོར་ཤེས་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོའི་རྟེན་མེད་པ་དེ་ལ་ཡང་ནམ་མཁའི་རྒྱུས་སྟོང་པ་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ཉིད་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་བརྟེན་པའི་ངོ་བོ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མ་ཉིད། །འདི་ཚད་མ་དང་ཡང་ཅི་ཞིག་མཚུངས་ན། གང་གིས་ན་ཚང་མ་དང་འདྲ་བས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་དང༌། མི་ཤེས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས
Chinese
因为现见证悟的缘故，世间就更不用说了。正因为如此，没有量先行具有的进入时，这会欺骗。有些时候不欺骗，那就像乌鸦和棕榈树一样，那样的话就什么都不行了。因此，像这样宣说了量的不欺骗的体性。不认识之义的显现者，又是第二个体性。是证悟者不认识之义的实物的真实性的显现者，也就是明显显现的知识也是量。因为成办义不欺骗的缘故，应当证悟那个和那个。说了义，就说显现两个月亮等不是量，因为即使抓住了不认识的，也不是它的义。如果这样，那么如何以遣除的对境的不见为量呢？不是的，因为这里也是显现自己的体性不存在的缘故。说了义，也认为是有事物和无事物之体性的真实性。如果显现没有证悟的义是量的时候，自己的自性证悟之后，获得总相的知识。从通达自己的体性之后，后来总相的知识，因为没有现量抓住的缘故，就以总相的对境本身作为自己的，如果也获得量，那是不希望的。因此，如果说体性是错乱的，那么，那个过失是没有的，像这样，现量的知识在执着与那个相异的自性之蓝色等对境时，因为如何产生完全见到的差别对境本身的忆念的知识。如果不是证悟没有证悟的义者，那么，以什么成为这个是量的缘故体性错乱呢？没有证悟由总相知识的知识证悟也是好的，即使那样，自己的体性不认识，认为什么是知识的缘故，唯一没有错乱。不认识自己的体性，什么是证悟对境的知识，如果是量的话，以具有差别的体性宣说总
English
Because of directly seeing realization, there is no need to mention the world. Precisely because of this, when entering without prior valid cognition, this will deceive. Sometimes it does not deceive, that is like the crow and the palm tree, in that case, nothing is acceptable. Therefore, in this way, the characteristic of valid cognition, non-deception, is explained. The illuminator of the unknown object, is also the second characteristic. It is the illuminator of the suchness of the object of the unknown object of the cognizer, that is, the knowledge that clearly illuminates is also valid cognition. Because of the non-deceptive nature of accomplishing the purpose, that and that should be realized. By mentioning the object, it is said that the appearance of two moons, etc., is not valid cognition, because even if the unknown is grasped, it is not its object. If that is the case, then how is non-apprehension with the object of exclusion valid cognition? It is not, because here also it illuminates the non-existence of its own characteristic. By mentioning the object, it is also considered to be the suchness of the characteristic of existing and non-existing things. If illuminating the uncomprehended object is valid cognition, then, after realizing one's own nature, one obtains the knowledge of the general characteristic. After understanding one's own characteristic, later the knowledge of the general characteristic, because it is not grasped by direct perception, takes the object of the general characteristic itself as its own, and if valid cognition is also obtained, that is not desired. Therefore, if it is said that the characteristic is confused, then, that fault does not exist, like this, when the knowledge of direct perception grasps objects such as blue, which have a nature different from that, how can the knowledge of memory, which is the object of the distinction of complete seeing, arise? If one is not the one who realizes the uncomprehended object, then, by what is this the reason why the characteristic is confused because it is valid cognition? It is also good to realize that the uncomprehended is realized by the knowledge of the general characteristic, even if that is the case, because one thinks that one's own nature is not known, what is knowledge, it is only without confusion. Not knowing one's own nature, what is the knowledge that realizes the object, if it is valid cognition, by explaining the characteristic with distinction, the general
Chinese
的知识不是量。如果这样，那么推论就得不到是量，因为见到声音的自性是无常的缘故。不是的，即使已经把握了与一切相违的声音的独特的自性，但对于显现的任何事物，现量能够确定等等，产生自己的结果，那才是可以称说的被把握，而不是其他的，那样的话就进入了没有被把握的本身，因此推论是量，这之前已经说明了。为什么认识自己体性的知识是量，而其他的不是呢？因为审查自己的体性。只有自己的体性才做事情，那样的话，为了那个目的，人想要自己的体性做事的所依，就在那个境上寻找量，而不是在不做事的其他境上。因为那样成立的相不能成就做事。如果对于不能做事的无有境的推论，就成了不是量，这是不合理的。对于这个，因为没有认识自己的体性，所以具有不知道的意义的境。因为仅仅认识到自己的体性是不存在的。或者因为认识到瓶子等等做事情是不可否认的。因为以方向等等空缺的境，那样以空缺的体性来了解。胜义谛上不缘也是具有自己体性的所依。在哪里，当区分虚空等等的时候，对于没有外境的所依，在那里虚空的因是空性的，它的分别的智慧本身是所依，那样的话，在一切处都接触到事物。如所说的那样，依靠两种体性的任何事物，那就是量。同样，世尊是量。这和量有什么相似之处呢？因为什么和所有都相似，所以是量，和量的两种体性相似。就像想要显现的那样，为了不欺骗要证实的意义，并且为了阐明不知道的意义，所以是量。这样就是世尊。
English
Knowledge is not valid cognition. If so, then inference cannot be valid cognition, because it is known that the nature of sound is impermanent. No, even if the unique nature of sound, which is contrary to everything, has been grasped, whatever appears, the direct perception can determine, etc., and produce its own result, that is what can be called being grasped, not something else. In that case, it enters into the ungrasped itself, therefore inference is valid cognition, which has been explained before. Why is the knowledge that recognizes one's own nature considered valid cognition, and not others? Because it examines one's own nature. Only one's own nature does things, so for that purpose, one wants one's own nature to be the basis for doing things, and seeks valid cognition on that object, not on other objects that do not do things. Because the aspect that is established in that way cannot accomplish doing things. If inference with an object that cannot do things is not valid cognition, that would be unreasonable. For this, because one has not recognized one's own nature, it has the object of meaning that is not known. Because one only recognizes that one's own nature is non-existent. Or because one recognizes that doing things like pots is undeniable. Because the object that is devoid of directions, etc., is understood as being devoid of that nature. The non-apprehension in the ultimate truth is also the basis of one's own nature. Where, when distinguishing space, etc., for what has no basis in external objects, there the cause of space is emptiness, its discriminating wisdom itself is the basis, in that case, it touches things everywhere. As it has been said, whatever relies on the nature of the two characteristics is valid cognition. Similarly, the Bhagavan is valid cognition. What is similar between this and valid cognition? Because it is similar to everything, it is valid cognition, and it is similar to the two characteristics of valid cognition. Just as one wants to manifest, in order not to deceive the meaning to be proven, and in order to clarify the meaning that is not known, it is valid cognition. Thus is the Bhagavan.