Tibetan
།འོན་གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཅག་གི་ཚད་མ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ནི་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས། རང་རིག་པ་ལས་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པ་དེའི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། ཚད་མ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་བཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེན་བདེན་ཏེ། མངོན་སུམ་དེ་ནི་ཚད་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་བཟུང་བ་ཉིད་ནི་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དག་ལ་ཡང་ངེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ། འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་ཀྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང༌། རྣམ་པ་གང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང༌། གོམས་པ་དང་སྐབས་ལ་སོགས་པ་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་ན་དེ་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ཆོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ན་ཚད་མ་ཉིད་བཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་མ་བཟུང་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱིས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བརྩམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། བསྟན་ བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན། །འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པར་འཇུག་པ་ན་སླུ་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་པར་འདོད་པས་འཇུག་པ་ལས་སྔར་ཚད་མ་དང་དེར་སྣང་བ་དག་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མི་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་གྱུར་པའི་ཆོས་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས། ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མི་སླུ་བ་རིག་པར་བྱས་ནས་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་པོའི་ཚད་མ་དང༌། ཅིག་ཤོས་མི་ཤེས་པ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཉིད་དང་ཐ་སྙད་ཀྱང་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། བསྟན་བཅོས་ནི་ཅི་ཡང་མི་རུང་ངོ་ཞེས་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡང༌། དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ཉིད་རིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།། དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་དག་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་མཚན་ཉིད་བྱེད་པས་མཁས་པ་སྙམ་སེམས་པ་དག་གི་ཡང་ལོག་པ
Chinese
那么，如果问你们的量是如何成立的呢？我们是从自身以自性的方式证悟。从自证识中，名为“量”的那个识的“有识”本身是成立的，但“量”本身则不是。如果认为因为“有识”与“量”无有差别，所以“量”本身也是被把握的，这是对的。因为现量不是量的生起之处，即使它是被把握的，然而对于那些被把握的行相，能够生起决定的那个，因为是进入之处，所以才认为是“量”，否则就不是。即使与所见没有差别，如果行相是所寻求的，并且有串习和因缘等决定的因，那么它就是决定，否则就不是。因此，当缘“有识”时，即使“量”已经被把握，也和未被把握一样，因为没有决定。那么，如何才能决定“量”本身呢？是通过名言，即以后来产生的、具有能作义事之境的识。如果通过名言来证悟“量”本身，那么经典就变得毫无意义，因此不应该造作。并非毫无意义，因为，经典是遣除愚昧的。如果不了解进入之处的量的体性而进入，就可能会被欺骗。想要进入的人，在进入之前应该了解量和显现为量的体性。也就是说，从具有显示自性之法的体性的经典中，通过如是宣说的体性，认识到不会被欺骗，然后以某种方式进入。因此，造作经典，是因为它是证悟者的量，并且能遣除另一种无知，这样一来就不是毫无意义的。如果量是极负盛名的，并且也是名言，那么经典就毫无用处了，说这种话的人，那样说本身也是不合道理的。因此，量不是极负盛名的，因为做出相互矛盾的定义，所以那些自以为是智者的人也是错误的。
English
Then, if asked how your valid cognition is established, we realize it from ourselves in the manner of self-nature. From self-awareness, the very "awareness of being" of that cognition called "valid cognition" is established, but not "valid cognition" itself. If it is thought that since there is no difference between "awareness of being" and "valid cognition," then "valid cognition" itself is also apprehended, that is true. Because direct perception is not the place where valid cognition arises, even though it is apprehended, nevertheless, for those apprehended aspects, that which generates certainty, because it is the place of entry, is considered "valid cognition," otherwise it is not. Even if there is no difference from what is seen, if the aspect is what is sought, and there are causes of certainty such as habituation and circumstances, then it is certainty, otherwise it is not. Therefore, when focusing on "awareness of being," even if "valid cognition" has already been apprehended, it is like not being apprehended, because there is no certainty. Then, how can "valid cognition" itself be determined? It is through terminology, that is, through the cognition that arises later and has the object of accomplishing the meaning. If "valid cognition" itself is realized through terminology, then the scriptures become meaningless, therefore they should not be created. It is not meaningless, because the scriptures are what dispel ignorance. If one enters without understanding the nature of the valid cognition that is the place of entry, one may be deceived. Those who wish to enter should understand the nature of valid cognition and what appears as valid cognition before entering. That is to say, from the scriptures that have the nature of teaching the Dharma that clearly shows the nature of self, through the nature as explained, one recognizes that one will not be deceived, and then enters in some way. Therefore, scriptures are created because they are the valid cognition of the realized ones, and they can dispel another kind of ignorance, so in this way they are not meaningless. If valid cognition is very famous and is also terminology, then the scriptures are useless, and those who say such things are not reasonable in saying so. Therefore, valid cognitions are not very famous, because they make contradictory definitions, so those who think they are wise are also wrong.