Tibetan
་དང་དེའི་ཡུལ་ཅན་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་འབྲས་བུ་མ་ཆོད་པ་ཡང་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བ་ན་ཡན་གང་ལས་ཆོད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པ་ན་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །མཆོད་པ་དེ་ཡང་ཡུལ་དང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བློ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་ཐ་དད་པ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་དོན་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་རྣམས་ཅན་ནི་ཐ་དད་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློ་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པས་ཏེ་རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་ན་སྟེ་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་འདི་ཡོད་ཕྱིར། བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་གང་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེའི་ཤིན་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་རིགས་སོ། །དེ་ཡོད་ན་ཡང་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ན་ནི། ལྟོས་པར་བྱ་བ་གཞན་འདི་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ལྟོས་པར་བྱ་བ་གཞན་དེས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཅན་གྱི་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་འདྲ་བས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདྲ་བ་ཉིད་ཡོད་ན་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་རྟོགས་ཏེ། དེའི་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་གཉི་གའི་ཡང་ཡུལ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་གཞན་མི་འཇུག་པས་བརྗོད་པ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པས། ཚད་མ་རྣམས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཚད་མ་གཞན་གྱི་དབང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་སྨྲ་སྟེ། དེ་དང་དེ་མི་རིགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་འདིའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་རྣམས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་གསལ་བའམ། སྐྱེ་བ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་གྲང་ན། གྲུབ་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་སྒྲ་གྲུབ་པ་དང་འབྲས་བུ་ཅན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རེ་ཞིག་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྐྱེས་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་དག་ལ་ཤེས་པ་ནི་ཚ
Chinese
并且是其对境的缘故，因此它本身是量。未断除的量的果也是证悟意义。那也是在所有因都接近时，获得从任何方面都未断除的证悟之名时，它是量。那个供养也唯有与对境相同才存在，其他则没有。因此，心虽然最终与体验的自性无有差别，但它使意义各自不同。这样，由于对境等是各别的缘故，是法，由于心的证悟是各别的缘故，是那个原因。如果它存在，即如果具有道的相状存在，由于这个果存在，心就是量本身。如果存在本身，那么什么变化，那理应是它的极度成办者。即使它存在，但在某些时候如果没有果，那么就会证悟到，需要依赖的其他这个存在。那时，由于先前那个被需要依赖的其他断除的缘故，就不会变成殊胜的作者本身。因此，不是作者本身。即使存在根等，也没有作用，因为与对境相同而断除的缘故。如果存在相同本身，那么无疑会证悟它，因为它的那个没有被任何人断除。由于是知识的自性，是无有依赖的果的安立之所依，这样，两种果的对境相同本身就是因。那也是因为变成知识的自性的缘故。知识本身是量。因为言说的对境上不容许其他量，所以心想，不要变成言说本身不是量。量是自己成为量， 不是由其他量所控制，其他如是说，那个和那个是不合理的。为什么呢？因为，像这样说，这个言说的意义任何也不合理。这样，如果说量由自己成立是量，是显而易见的，或者说生是量本身，那么成立有两种情况，例如声音成立和具有果实成立等。暂时不是生，因为在已生和未生的状态中，知识是
English
And because it is its object, therefore it itself is valid. The unfailing result of validity is also the realization of meaning. That is, when all causes are near, when the name of realization that is not cut off from any aspect is obtained, it is valid. That offering also exists only when it is the same as the object, not otherwise. Therefore, although the mind ultimately has no difference from the nature of experience, it makes the meanings different from each other. Thus, because objects and so on are different, it is Dharma, because the realization of mind is different, it is that cause. If it exists, that is, if it exists with the aspect of the path, because this result exists, the mind itself is valid. If there is existence itself, then what changes, that should be its extreme accomplisher. Even if it exists, but if there is no result at some time, then it will be realized that there is another that needs to be relied upon. At that time, because the previous one was cut off by the other that needs to be relied upon, it will not become the excellent author itself. Therefore, it is not the author itself. Even if there are faculties and so on, there is no function, because it is cut off by being the same as the object. If there is the same itself, then it will undoubtedly be realized, because its that has not been cut off by anyone. Because it is the nature of knowledge, it is the basis for the establishment of the fruit without dependence, so the same object of the two fruits is the cause. That is also because it has become the nature of knowledge. Knowledge itself is valid. Because other validities are not allowed on the object of speech, so I think, do not become speech itself is not valid. Validity is itself becoming valid, It is not controlled by other validities, others say so, that and that are unreasonable. Why? Because, like this saying, the meaning of this saying is not reasonable at all. Thus, if it is said that validity is established by itself, it is obvious, or if it is said that birth itself is valid, then there are two kinds of establishment, such as the establishment of sound and the establishment of having fruit, etc. For the time being, it is not birth, because in the state of being born and not being born, knowledge is
Tibetan
ད་མ་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སྐྱེས་པ་ནི་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་བྱ་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་གང་ལས་འགྱུར་ཞིང་གང་གིས་ན་ཚད་མ་ཉིད་རང་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དག་ལས་ཤེས་པ་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ཅན་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟར་ན། རང་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འདི་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཚད་མའི་མངོན་པར་གསལ་བ་རང་ལས་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན། རང་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཚད་མ་དང་དེར་སྣང་བ་དག་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་ཁྱད་པར་ངེས་པར་བཟུང་བ་མེད་དེ། འཇིག་རྟེན་ན་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་རང་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་དག་གིས་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཅན་གྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཚད་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ན་ཚད་མ་དང༌། ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཅན་ཉིད་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་ཉིད་ཚད་ན་དང་དེར་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར། འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་དེས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་ན་རང་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་དོ། །ངོ་བོ་དེས་གཞན་གྱིས་ཚད་མ་རིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ རང་གི་རྟོགས་པ་དང་འགལ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་ལོག་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པ་ཀུན་ནས་བསྟན་པས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་དེ་ལྟར་ན་རང་ལས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པ་འདོད་པ་དེས་ཤེས་པས་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་འདོད་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱོན་དེ་བསལ་བར་འདོད་པས་ཤེས་པ་གཞན་ལས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ན་རང་ལས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་མཚན་ཉིད་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེམས་ན་ཡང༌། དེ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་གི་རྒྱུ་ལས་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ནམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་འདིའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ།
Chinese
因为现在本身不是作者的缘故。没有产生是不存在的，因为不存在的行为是不允许的。即使是已经产生的，因为是它的自性，所以量本身在那时也是已经产生的。这样一来，因为没有结果，从什么变化，又由什么量本身会从自身产生呢？如果从感官等变成其他事物的事物中，产生具有量之自性的知识，那样就不是从自身产生。如果这样，这个是量，具有如此确定的特征的量的显现是从自身变化而来，那么，从自身成立就不是道理。像这样，量和显现为量的事物在产生的时候，没有确定地把握差别，因为在世间看到对量和非量的事物产生怀疑。如果量是从自身成立，那么造论者们就不会做出相互矛盾的量的定义。因为量在产生的时候，量和非量的自性的区分已经成立，所以会做出相同的定义。另外，为了完全断除自性是量和显现为量的自性，某些人会对某些人产生错觉。即使那样说，也不应该那样做定义。如果这样做，就会损害自己的陈述。如果因为那个自性，其他人能够认识量而做定义，那也是不合道理的。这与自己的证悟也是相违背的。正如通过普遍揭示所说的不正确含义的无因，来显示非人为的量成立一样，那样就不是从自身成立。另外，因为仅仅存在知识就想要确定是量，因此，因为知识认识自己的自性，所以会想要自证。如果想要消除那个过失，而想要知识从其他成立，那就不是从自身成立。如果认为它的定义不是由其他所作，那也仅仅是意愿而已。因此，从自己的因产生为如此状态的，不是其他的量，也不是由其他做了这个量的自性。
English
Because the present itself is not the agent. The unborn does not exist, because the act of the non-existent is not permissible. Even if it is born, because it is its own nature, the valid cognition itself is also born at that time. Thus, because there is no result, from what does it transform, and by what does the valid cognition itself arise from itself? If from things that have become other things, such as the senses, a knowledge with the nature of valid cognition arises, then it does not arise from itself. If it is like this, the manifestation of valid cognition with the characteristic of being certain that 'this is valid cognition' transforms from itself, then being established from itself is not reasonable. Like this, when valid cognition and what appears as valid cognition arise, there is no definite grasping of the difference, because in the world, doubt is seen to arise about valid cognition and other things. If valid cognition were to be established from itself, then the treatise writers would not make contradictory definitions of valid cognition. Because when valid cognition arises, the distinction between the nature of valid cognition and non-valid cognition is already established, they would make the same definition. Furthermore, in order to completely cut off the nature of oneself being valid cognition and appearing as valid cognition, some people are mistaken about some people. Even if it is said like that, the definition should not be made like that. If it is done, it will harm one's own statement. If the definition is made so that others can recognize valid cognition through that nature, that is also unreasonable. This is also contradictory to one's own realization. Just as by universally revealing the causelessness of the wrongly spoken meaning, it shows that the non-artificial valid cognition is established, so it is not established from itself. Furthermore, because merely having knowledge, one wants to ascertain that it is valid cognition, therefore, because knowledge knows its own nature, one will want self-cognition. If one wants to eliminate that fault and wants knowledge to be established from another, then it is not established from itself. If one thinks that its definition is not made by another, that is just a wish. Therefore, what arises from its own cause as such, neither another valid cognition nor another has made the nature of this valid cognition.