Tibetan
་སྣང་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཅན་ཉིད་ནི་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པ་དང༌། ཅིག་ཤོས་སྨྲ་བ་དག་གི་དོན་དམ་པར་མི་སླུ་བ་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །མི་སླུ་བ་དེ་དང་དེ་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་པ་ལ་ཡང་གགས་ཡོད་པས། ཚད་མ་ཡང་སླུ་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཚད་མས་ངེས་པར་འདོད་པའི་དོན་དང་ཕྲད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་དང་ཕྲད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པ་ཡོད་ན་ཚད་མ་ཕྲག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཕྲད་པར་ནུས་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཕྲད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་དེ་ཉིད་འདིའི་མི་སླུ་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།། གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་མི་སླུ་བ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་དང་དེ་སྤྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ན་ཡང་འདོད་པ་དེས་ན་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཁྱབ་པ་མེད་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ལ་འདིའི་འཁྲུལ་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་དེ་ལ་ཚད་མར་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་སྒྲ་འབྱུང་ཡང་བསམ་པ་དག་ནི་སྟོན་ཕྱིར་རོ། །མི་སླུ་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ །སྐྱེས་བུའི་བསམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་དེ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འཆད་པ་པོའི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་ཉིད་འཆད་པར་བྱེད་དེ། འཆད་པ་པོའི་བྱེད་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་འདོད་པ་དང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །དེའི་ཡུལ་གྱི་དོན་གང་ཡིན་པ་རབ་ཏུ་གསལ་ཞིང་སོ་སོར་སྣང་བའོ། །གང་ལ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ལའོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་དེ་ལ་སྒྲ་འདི་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འཆད་པ་པོ་དོན་དེར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྒྲ་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དེ་ཤེས་པ་ན་འདི་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དོན་གྱི་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཅན་མིན་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ན་གང་གིས་ན་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གལ་ཏེ་གང་གིས་ ཤེས་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་དོན་བྱེད་པར་མི་སླུ་བ་དེ་ནི་དེ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། བུམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལས། །བུམ་པ་ལ་འཇུག་པ་དེའི་དོན་བྱེད་པར་མི་སླུ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན། དེ་ཡང་ཚད་མར་གྱུར་ན
Chinese
如果具有显现之识的生起者本身就是士夫的目的，那么，外境存在与另一派的观点在究竟不欺方面没有任何差别。因为不欺的那个和那个确定者就是量。怀疑的识等不是量。如果说，士夫的进入也有障碍，因此，量也可能欺骗，所以不是量。那么，那不是与量所确定的意欲之义相合。那么是什么呢？是与从那之中显现的意欲本身相合。如果有进入，量就是能相合者本身，因此，能相合是量本身，而不是相合本身。因为说那个能力本身是此不欺，所以没有过失。如果这样不欺就是量本身，那个和那个不是由自在天所生，因此，即使不成量，但如果这样认为，就会变成无遍的体性的过失。那不是无遍。如果是那样，对于谁来说，此显现极大的错乱，那不是所许的量，然而，声音出现也是为了显示想法。所谓不欺，是随后的进入。因为能显示士夫的想法，所以为了显示那个，此就是量本身。以“说者的作用”等来阐述那个本身，即说者的作用，直到真实意欲和表达意欲之间。那个境的意义是什么，非常清晰并且各自显现。对于谁而言呢？对于分别的智慧而言。对于表达意欲的境的意义，这个声音就是量本身。说者对于那个意义具有显现的分辨，从声音中就能理解，理解那个意义时，这就是量本身的意思。意义的那个本身不是原因，如果量本身也不是，那么如何变成无遍的体性呢？如果通过谁，知道后进入的能作义不欺，那个对于他来说就是量本身的时候，从瓶子的分别识中，进入瓶子的那个能作义变成不欺，如果是那样，那个也变成了量。
English
If the arising of a knowing that has appearance is itself the purpose of a person, then there is no difference in ultimate non-deception between the existence of external objects and the views of other schools. Because that which is not deceptive and that which is certain are valid cognitions. Doubtful cognitions, etc., are not valid cognitions. If it is said that there are also obstacles to a person's entry, therefore, valid cognition may also deceive, so it is not valid cognition. Then, that is not in accordance with the meaning that the valid cognition intends to ascertain. What is it then? It is in accordance with the intention that appears from that. If there is entry, valid cognition is the one that can connect, therefore, the ability to connect is valid cognition itself, not the connection itself. Because it is said that that ability itself is this non-deception, there is no fault. If in this way non-deception is valid cognition itself, that and that are not born from Ishvara, therefore, even if it does not become valid cognition, but if it is thought in this way, it will become the fault of a non-pervasive nature. That is not non-pervasive. If that is the case, for whom this shows great confusion, that is not the accepted valid cognition, however, the appearance of sound is also for the purpose of showing thoughts. The so-called non-deception is the subsequent entry. Because it can show the thoughts of a person, therefore, in order to show that, this is valid cognition itself. That itself is explained by "the action of the speaker," etc., that is, the action of the speaker, up to the intention to be true and the intention to express. What is the meaning of that object, it is very clear and appears separately. For whom? For the discriminating intelligence. For the meaning of the object of the intention to express, this sound is valid cognition itself. The speaker's discrimination with the appearance of that meaning can be understood from the sound, when that meaning is understood, this is the meaning of valid cognition itself. That itself of the meaning is not the cause, if valid cognition itself is not, then how does it become a non-pervasive nature? If through whom, after knowing, the ability to do what is entered into is not deceptive, then at that time that is valid cognition itself for him, from the discriminating consciousness of the pot, the ability to do what is entered into the pot becomes non-deceptive, if that is the case, that also becomes valid cognition.
Tibetan
་མི་འདོད་པ་དེ་བས་ན་མཚན་ཉིད་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བཟུང་བ་འཛིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ནི། །མི་འདོད་འདི་ལྟར་བུམ་པ་དང་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། གྲངས་དང་འདེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུང་བ་འཛིན་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོར་མཐོང་བ་ཉིད་ཚད་མ་ཉིད་དེ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་མཐུ་ལས་འབྱུང་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན། དྲན་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟར་ན་དེས་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཤེས་པ་མེད་པ་དེ་བས་ན་གང་ལས་ཤེས་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མར་འདོད་ཀྱི། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ཆོད་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅན་ཆོད་པ་མེད་པའོ། །ཤེས་པས་བླང་བར་བྱའི་དོན་ཤེས་ནས་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཇུག་པ་སྐྱེས་བུས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོར་བར་བྱ་བ་ཤེས་ནས་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནན་ཏན་དུ་མི་བྱེད་པས། དེ་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད། བླང་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོ་ཡི། །འཇུག་ལ་དེ་གཙོ་ཉིད་ཕྱིར་དང༌། །བླང་བར་བྱ་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དང༌། སྐྱེས་བུའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་དེ་ལ། དེ་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ་ཤེས་པ་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར། བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བློ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཇུག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོག་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའི་སྐྱེས་བུ་ལ་འཇུག་པའི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བླང་བར་བྱ་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བ་ཤེས་ནས་རྟོགས་པ་པོ་འདིས་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ལས་བརྩམས་ནས་བསམ་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཅན་གྱི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དང་པོ་དེ་ནི་འདོད་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཅན
Chinese
如果不希望这样，那么就会陷入定义之中，如果这样说，那么这个过失是不存在的。因为抓住所抓之故，世俗谛是不希望的。比如瓶子和存在本身，数量和举起等等的对境的世俗谛的知识，是不希望成为量，为什么呢？因为是抓住所抓的缘故。对此，首先是见到本身是量，因此而进入。依靠它的力量而产生的后续的分别识，如实地完全抓住意义的对境。像记忆一样产生，这样一来，它对成办作用的事物一点也不了解，因此从何处了解而进入呢？如果问为什么把具有这种形态的知识本身认为是量，而不是根等呢？因为是不允许的。比如，量的结果有两种：称为士夫义的决定和不决定差别。知识了解应该取的事物，然后努力成办它，因此具有显现的特征的结尾，士夫会获得。同样，了解应该舍弃的事物，然后不努力成办它，因此会获得不显现的特征的进入。心是量，对于应取和应舍的事物，进入时它是主要的，因为知识是主要的缘故。心是量。认为心是量，是为了遮止根等也会成为进入之因的这种想法。这样一来，根等存在，对于士夫来说，进入是不存在的。如果不是这样，那么仅仅因为存在就会陷入进入的过失。比如，了解应该取和应该舍的事物之后，了知者会如理如实地显示。从哪里开始，以思考为先导的进入，最初的那个是进入所欲之义的因。从那之外转变的，是从它的力量产生的。
English
If it is not desired, then it will fall into the definition. If you say so, then this fault does not exist. Because of grasping what is grasped, conventional truth is not desired. For example, the knowledge of conventional truth with objects such as a pot and existence itself, number, and lifting, is not desired to be valid cognition. Why? Because it is the cause of grasping what is grasped. In this regard, first, seeing itself is valid cognition, and therefore it enters. The subsequent conceptual consciousness that arises from its power fully grasps the object of meaning as it is. It arises like memory, and in this way, it does not understand anything about the things that accomplish the function. Therefore, from where does it understand and enter? If you ask why knowledge with such a form is considered valid cognition, and not the senses, etc., it is because it is not allowed. For example, the result of valid cognition is of two types: the determination called the purpose of a person and the non-determination of difference. Knowledge understands what should be taken, and then strives to accomplish it. Therefore, the end with the characteristic of manifestation will be obtained by the person. Similarly, knowing what should be abandoned and not striving to accomplish it, one will obtain the entry with the characteristic of non-manifestation. Mind is valid cognition. For the objects of what should be taken and what should be abandoned, when entering, it is the main one, because knowledge is the main reason. Mind is valid cognition. The reason for considering mind as valid cognition is to prevent the thought that the senses, etc., will also become the cause of entry. In this way, the existence of the senses, etc., does not exist for the entry of a person. If it is not so, then merely because of existence, one would fall into the fault of entering. For example, after understanding what should be taken and what should be abandoned, the knower will show it as it is appropriate. From where does the first entry, which is preceded by thought, begin, that is the cause of entering the desired meaning. What is transformed from that is produced from its power.