Tibetan
གསལ་བ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་མ་ལུས་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་མེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྟོན་པ་ཉིད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྫོགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དག་གིས་དུས་རིང་པོར་གོམས་པར་མཛད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་ལ་ཤེས་རབ་དུས་རིང་པོར་རྣམ་པ་མང་པོས་རྣམ་པ་དུ་མར་གོམས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དེ་དང་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དཔེར་ན་བཟོ་དང་ལས་ཀྱི་གནས་ལ་མངོན་པར་སྦྱོར་བའི་སྐྱེས་བུ་ཤེས་རབ་ཅན་འགའ་ཞིག་གི་ལྟ་བུའོ། །གྲོལ་བར་བཞེད་པ་འདིས་ཀྱང་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་དུས་རིང་པོར་རྣམ་པ་མང་པོ་ས་རྣམ་པ་དུ་མར་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་ཐུགས་ཀྱང་གསལ་བའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་བག་ཆགས་ཉོན་མོངས་པས་བྱས་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ལས་སུ་མི་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྤངས་པ་ནིའོ། །འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུབ་ཆེན་གཞན་དོན་འཇུག་ཅན་གྱི། བསེ་རུ་སོགས་ལ་ས་ཁྱད་འདི་ཡིན། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་དག་གི་བག་ཆགས་མངའ་བ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཡང་ལུས་བར་མ་མཛད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དག་ལས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་མ་ཕྱེ་བ་ཅན་ནི་གཞན་དག་ལ་དེ་དག་ཡང་དག་པར་སྟོན་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གདོན་མི་ཟ་བར་འདིས་ནི་དེ་དག་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར། དུས་རིང་པོར་རྣམ་པ་མང་པོས་དུ་མར་གོམས་པ་ཁྱད་པར་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བག་ཆ་གས་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དོན་འཇུག་ཅན་གྱི། ཁྱད་པར་འདི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཐབས་གོམས་པ་འདི་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྟོན་པ་ཡིན་པར་འདོད། ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དོན་ཕྱིར་ན་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཉེ་བར་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྟོན་པར་རུང་བའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལས་གཞ
Chinese
变得明晰。只要没有完全领悟，那么导师就不算是圆满具足。因此，伟人们长期修习不会没有成果。修习是说，对于任何事物，以智慧长期地、多种方式、多种角度地进行修习，那么它与该事物不相符的方面，其优点和缺点就会变得清晰。例如，就像一些精通工艺和工作领域的智者一样。认为解脱的这位，也是长期地、多种方式、多种角度地修习见无我，这是自性推理。像这样修习后，心也会变得明晰，因此舍弃了痛苦之因的习气，以及由烦恼所造的身语意不适用的特征。这是指世尊大雄，为了利益他人而行事。就像犀牛等有各自的特点一样。声闻和独觉也断除了烦恼，然而他们仍然有习气。诸佛世尊们也没有留下任何中间状态的身体。因此，在断除烦恼方面，佛世尊与声闻和独觉的区别在于，佛世尊仅仅是为了利益他人而行事。对于不相符的方面和对治的方面，如果不能区分其缺点和优点，就无法向他人正确地展示这些方面。毫无疑问，这位能够区分这些方面。长期地、多种方式地修习是其特点。这也是为了表明，修习是断除习气的原因。提到了“为了利益他人而行事，这是其特点”。这种修习方法就是导师。这是礼敬的偈颂。为什么呢？因为这是为了那个目的，因为这是那个原因。这是指将果归于因。通过归因的方式来再次说明的必要性是，因为这成为了能够向众生展示的方法，除此之外
English
It becomes clear. As long as it is not completely understood, then the teacher is not considered perfect and complete. Therefore, the great beings' long-term practice will not be without results. Practice means that for anything, with wisdom, for a long time, in many ways, from many angles, practicing, then its aspects that are inconsistent with that thing, its advantages and disadvantages will become clear. For example, like some wise men who are proficient in crafts and work fields. This one who considers liberation, also practices seeing selflessness for a long time, in many ways, from many angles, this is the nature of reasoning. After practicing like this, the mind will also become clear, therefore abandoning the habits of the cause of suffering, and the characteristics of the body, speech, and mind that are not suitable, which are created by afflictions. This refers to the Bhagavan Great Hero, who acts for the benefit of others. Just like rhinos and others have their own characteristics. Hearers and solitary Buddhas also cut off afflictions, but they still have habits. The Buddhas, the Bhagavan, did not leave any intermediate state bodies. Therefore, in terms of cutting off afflictions, the difference between the Buddha Bhagavan and the Hearers and solitary Buddhas is that the Buddha Bhagavan only acts for the benefit of others. For the inconsistent aspects and the opposing aspects, if one cannot distinguish their disadvantages and advantages, one cannot correctly show these aspects to others. Without a doubt, this one can distinguish these aspects. Practicing for a long time, in many ways, is its characteristic. This is also to show that practice is the cause of cutting off habits. It is mentioned that "acting for the benefit of others, this is its characteristic." This method of practice is the teacher. This is the verse of reverence. Why? Because it is for that purpose, because it is that cause. This refers to attributing the result to the cause. The necessity of explaining again through the way of attribution is because this has become a method that can be shown to sentient beings, other than that
Tibetan
ན་པའི་ཐབས་ལས་ཁྱད་པ་ཅན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་བོ་འདི་ཡི་རྒྱུ་རུ་བཤད། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་དང་ཐབས་གོམས་པ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གྲུབ་པ་དང་པོ་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ནི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པ་དེའི་འདི་ཉིད་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བདེ་གཤེགས་བྱ་བ་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བདག་དང་བདག་གི་ལ་ཆགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་སྔ་མ་རང་གི་ངང་གིས་འགོག་པ་ན་བདག་མེད་པ་ཉིད་མཐོང་པ་གོམས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་མི་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་སྤངས་པའོ། །ཡོན་ཏན་གསུམ་ནི་ཁྱབ་པར་གསུམ་མོ། །དེ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སུའི་སྒྲ་འདི་ལེགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཚེགས་ཆུང་བའི་དོན་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། འདིར་དོན་རྣམ་པ་གསུམ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་རྣམ་པ་གསུམ་ཡང་གང་ཞེ་ན། བསྔགས་པ་ཉིད་དང༌། སླར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དང༌། མ་ལུས་པ་ཉིད་དོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་བསྔགས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡང་གང་ཡིན། གང་གིས་ན་དེ་བསྔགས་པ་ཉིད་དང་སླར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དང༌། མ་ལུས་པར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་མིན་ཕྱིར་བསྔགས་པ་ཡིན་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་བདེ་བ་དང་དེའི་རྒྱུ་ལ་བསྔགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་བཟློག་པ་སྡུག་བསྔལ་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྟེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྔགས་པར་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་པ་མཐོང་ བའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ཅན་ནི་སྲེད་པའི་དབང་གིས་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་པ་ཅན་གྱིས་ནི་ཅུང་ཟད་སྤངས་སུ་ཟིན་ཀྱང༌། བདག་ཏུ་ཆགས་པས་བདག་ཏུ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས་དེ་མི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་སྤོང་བར་བྱེད་ཀྱི། ཅིག་ཤོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ཡང་ག
Chinese
是显示比那方便更殊胜的方法。 这二者被说是因。 世尊的慈悲和串习方便是因，这样说了圆满的因。 为什么呢？因为有第一种成就的缘故。 所谓“善逝”的果的体性成就，是自利圆满，因为那成就的此是因的缘故。 所谓“因”等，将要解释善逝。 这样，由于串习的差别，当先前对我和我所执著的自性之苦因，自然而然地止息时，见到无我，安住于串习自性的，不生后来的苦因的自性之差别，就是断除了。 三种功德是周遍的三种。 那就是善逝本身。 因此，谁的语声是善妙的，等等的词语，虽然是用于微小的事情等等，但在这里，是为了阐明三种意义而说的。 三种意义又是什么呢？就是赞叹本身，不再退转本身，以及无余本身。 想要显现为善逝本身，赞叹本身等等的语声所要表达的意义又是什么呢？因为什么而显示那是赞叹本身，不再退转本身，以及无余逝去本身呢？ 略说，因为不是痛苦的所依，所以是赞叹，世间也是赞叹安乐和它的因。 与此相反，变成痛苦的就是有漏，因为所依于它的是不会变成赞叹所去的。 不是痛苦的所依，那是由于见到无我的因的缘故。 断除了对我和我所显现执著的人，由于贪爱的力量，不会变成有漏自性的痛苦的所依。 没有断除我见的人，即使稍微断除了一些，由于贪著我，执著于我，由于不想要那，就会舍弃少许的证悟，另一种则不是，因为也没有执著于我本身的缘故。 结合也
English
It shows a method that is more excellent than that of convenience. These two are said to be the cause. The compassion of the Blessed One and the habituation of means are the cause, thus the complete cause is spoken of. Why? Because the first accomplishment exists. The accomplishment of the nature of the fruit called "Sugata" is the perfection of one's own benefit, because this accomplishment is the cause. The term "cause" and so on will explain the Sugata. Thus, due to the distinction of habituation, when the former cause of suffering, which is characterized by attachment to self and what belongs to self, ceases naturally, seeing selflessness, abiding in the nature of habituation, the distinction of the nature of not arising of the latter cause of suffering is abandonment. The three qualities are the three that pervade. That is the Sugata itself. Therefore, although the sound of who is doing well, etc., is used for small things, etc., here it is said to clarify the three meanings. What are the three meanings? It is praise itself, non-reversal itself, and non-remainder itself. What is the meaning to be expressed by the sound of praise itself, etc., which is intended to manifest as the Sugata itself? Why is it shown that it is praise itself, non-reversal itself, and non-remainder going itself? Briefly, because it is not a support of suffering, it is praise, and in the world, happiness and its cause are also praised. Conversely, what becomes suffering is contaminated, because what relies on it will not become something that goes to praise. That which is not a support of suffering is because of the cause of seeing selflessness. One who has abandoned the manifest attachment to self and what belongs to self, due to the power of craving, will not become a support of suffering of the contaminated nature. One who has not abandoned the view of self, even if he has abandoned a little, due to attachment to self, clinging to self, due to not wanting that, he will abandon a little realization, but the other is not, because there is no clinging to self itself. The combination also