Tibetan
་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་མི་རུང་བ་དེ་ལྟར་ན་བློ་ལ་སྣང་བའི་དོན་ཉིད་ལ་ཐ་སྙད་འདི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་དོན་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་ལ་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ལ་རྟེན་པའི་སྐྱེས་བུ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་ན། དེ་ཡང་ཐ་སྙད་ཀྱི་ལམ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བཤད་པ་འདི་ལྟར་མིག་གི་དབང་པོ་མིག་གི་རྣམས་པར་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དང༌། སྒྲའི་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་ཞིང༌། རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྒྲའི་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་དེ་ལྟར་ན། དེ་འབྲས་ཅན་དང་དེ་འབྲས་ཡིན། །དེ་དེ་ལས་ཐ་དད་དོན་གཅིག །གང་དང་གང་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ནི། དེ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་དང༌། དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་དག་ལས་ལྡོག་པས་བྱས་པའི་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཐ་དད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང༌། སྐུར་ པ་འདེབས་པའི་བསླད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །བསླད་པ་དེ་དང་དེ་དག་གིས་སོ། །ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཆེ་ན། དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་དོན་དེ་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་ཐོབ་པ་ཅན་བཞིན་གྱིའོ། །དེ་ལྟར་མིན་ཡང༌། དོན་དམ་པར་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན་ཡང་དོན་དེ་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། གྲགས་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་ནི་འགའ་ཞིག་ལས་ཏེ། འབྲེལ་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ལམ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །བསླད་པ་དེ་དག་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་གིས་ཤེ་ན། ཐ་དད་རྟེན་ཅན་གྱིས་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་དག་གིས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་སྒྲ་ལས་བསླད་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་དེ་དག་ཀྱང་མི་ཤེས་བསླད་ཅན། རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ་ཅན་ཡང་དག་པར་མ་གྱུར་པ་དངོས་པོ་ཐ་སྙད་པ་ལ་བརྟེན་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་དེ་ལས་དེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་སྟོན་པར་བྱེད་པས་བདག་མེད་པ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཡོད་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །བདག་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཇུག་པ་
Chinese
如果说名言不合理，那么对于心中显现的意义本身，这个名言是没有过失的。如果这样，那么依靠意义差别和依靠差别的名言，依靠名言的人们如何能获得名言的途径呢？解释如下：眼根是眼识的果，不是声识的果，也不是耳等（其他感官）的果；而声识的果是耳根，如果是这样，那么它是果和它是果。它与它不同，意义相同。从什么和什么不同呢？就是从不是它和它的果的那些，以及从它的果的那些的相异性所产生的差别，依靠这种差别，就会对法妄加分别和诽谤，从而产生无边的过失。通过那些过失，怎样才能变得更大呢？就像获得增减的那样。即使不是那样，即使在胜义谛中远离增减，意义也会进入见，即会进入名声的领域。从哪里进入呢？从进入和退出的意义的关联中，通过关联，就能进入名言的途径。那些过失是什么样的呢？就是依靠差别的具有所依的那些。因此，因为与事物没有关联，所以将声音称为过失。因为即使不存在，也像存在一样显现，所以那些声音也是不了解过失的。不了解的、不真实的，依靠事物名言而进入。对于能成立者有联系，因此它不会欺骗与此不同的事物。此外，因为无我，所以说在相似的方面没有生命等，这也是不合理的。像这样暂时显现，就说无我是确定的，这也是不合理的，虽然在胜义谛中是确定为不存在的，但因为存在本身能成立，所以会进入。对于我本身，也会进入成立为存在的
English
If it is said that designation is unreasonable, then for the meaning itself that appears in the mind, this designation is without fault. If so, then how can those who rely on the difference of meaning and the designation that relies on difference, how can they obtain the path of designation? The explanation is as follows: the eye sense is the fruit of eye consciousness, and it is not the fruit of sound consciousness, nor is it the fruit of ear, etc. (other senses); and the fruit of sound consciousness is the ear sense, if it is so, then it is the fruit and it is the fruit. It is different from it, but the meaning is the same. From what and what is it different? It is from those that are not its fruit and the fruit of it, and from the difference produced by the dissimilarity of those that are its fruit, relying on this difference, one will falsely discriminate and slander the Dharma, thus producing boundless faults. Through those faults, how can it become greater? Just like obtaining increase and decrease. Even if it is not so, even if in the ultimate truth it is free from increase and decrease, the meaning will enter seeing, that is, it will enter the realm of fame. From where does it enter? From the connection of the meaning of entering and exiting, through the connection, one can enter the path of designation. What kind of faults are those? They are those that rely on difference and have a basis. Therefore, because there is no connection with things, sound is called a fault. Because even if it does not exist, it appears as if it exists, so those sounds are also ignorant of faults. The ignorant, the unreal, enter by relying on the designation of things. There is a connection with the establisher, therefore it does not deceive things that are different from it. Furthermore, because of selflessness, it is said that there is no life, etc. in the similar aspect, which is also unreasonable. Like this, temporarily appearing, it is said that selflessness is certain, which is also unreasonable, although in the ultimate truth it is certain to be non-existent, but because existence itself can be established, it will enter. For the self itself, it will also enter the establishment of being existent.
Tibetan
དེ་ལྟར་ན། སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེས་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་པར་ངེས་པ་དང༌། དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་དག་འགལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འཆད་པ་པོར་འགྱུར་བ་དེས་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པས་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་བདག་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གཞན་ལས་ཤེས་པར་འདོད་ཅིང༌། ཉན་པར་འདོད་པ་ན་དེ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཅན་ཤེས་པར་མི་འདོད་ན་ཡང༌། གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉན་པ་ལ་གུས་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་དེ་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ན། འཇུག་པར་ཡང་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད། ཉན་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ལ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཅན་གྱི་བདག་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་འཇུག་པའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཅི་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ན་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པའི་དུས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པར་ཚད་མས་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ལ་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བས་ཁས་བླངས་པ་དེའི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདི་ལ་ཡང་བསྟན་པར་བྱ་བ་དེས་ཚད་མས་དེ་དག་མེད་པ་ཉིད་དུ་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ནམ། ཁས་ལེན་པ་ཙམ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཚད་མས་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཚད་མ་གང་ལས་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ཉིད་ལས་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཁས་ལེན་པ་ཙམ་ལས་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། ཚད་མ་མེད་པ་ཁས་ལེན་ཕྱིར། །བདག་མེད་པ་ཉིད་ནི་རུང་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མཐོང་བ་མེད་པར་དོན་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་གཞན་གྱིས
Chinese
因此，由于承认作为施教者的处境，他必然想要确定它是存在的，因为确定它不存在，以及证明它存在的言辞是相违背的。因此，当成为讲授者的人以确定它存在而承诺时，就像这样，暂时对于施教者来说，无我不是不存在的。对于所教导的事物来说也不是不存在的，就像这样，当想要从他人处学习，并且想要听闻时，那也不是毫无疑问的。 如果不是这样，即使不想要了解确定为存在和不存在的事物，并且也不恭敬地听闻他人所作的证明，那样的话，施教者就不会介入对那个人证明存在，既然会介入，因此，所教导的事物，由于承认听者自身的处境，对于自身存在，并且是具有怀疑的自我的承诺，那样就会介入证明存在，因为介入存在之证明。因为是原因。相似的一方是不存在的，是相对于所教导的事物而言的。那么是什么呢？就会怀疑什么存在或不存在。如果又在完全观察之时，由于介入证明存在，就会对所教导的事物产生怀疑，因为对于以究竟的量确定为不存在的事物来说，那是不允许的，并且量与另一者之间没有矛盾。如果说，所教导的事物承诺了无我，那么对于那相似的一方就没有怀疑，那不是的，就像这样，对于此，也是所教导的事物以量承诺了那些事物是不存在的吗？仅仅是承认而已，如果以量是那样，那么从哪个量承认不存在，从那同一个施教者那里也理应了知为不存在。那样的话，就不会介入证明它是存在的。如果仅仅是从承认是那样，因为承认没有量，无我性是不允许的。那样的话，证明者和具有损害的量没有显现，对于那个事物就是怀疑，那样的话，由他人
English
Therefore, since the state of being a teacher is acknowledged, it necessarily follows that one wants to ascertain its existence, because ascertaining its non-existence and the words that prove its existence are contradictory. Therefore, when the one who becomes the expounder acknowledges with certainty that it exists, like this, for the time being, non-self is not non-existent for the one who teaches. It is also not non-existent for the object to be taught, like this, when one wants to learn from others and wants to listen, that too is without doubt. If it is not so, even if one does not want to know what is certain to be existent and non-existent, and also does not respectfully listen to the proof made by others, then the teacher will not engage in proving existence to that person. Since there is engagement, therefore, the object to be taught, because of acknowledging the state of the listener himself, for the self that exists, and is a commitment of a self with doubt, then it will engage in proving existence, because of engaging in the proof of existence. Because it is the cause. The similar side is non-existent, it is in relation to the object to be taught. Then what is it? One will doubt what exists or does not exist. If also at the time of complete examination, because of engaging in proving existence, one will have doubt about the object to be taught, because for what is determined as non-existent by ultimate measure, that is not permissible, and there is no contradiction between the measure and the other. If it is said that the object to be taught has promised non-self, then there is no doubt about that similar side, that is not so, like this, for this too, is the object to be taught promising with measure that those things are non-existent? It is merely an acknowledgment, if it is so with measure, then from which measure is non-existence acknowledged, from that same teacher it is also reasonable to understand as non-existent. In that case, one will not engage in proving that it exists. If it is merely from acknowledgment that it is so, because of acknowledging the absence of measure, non-self is not permissible. In that case, the prover and the damaging measure are not seen, for that thing there is doubt, in that case, by others