Tibetan
དེའི་ཚེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེའི་ཆོས་ཡོད་པ་ཅན་དཔེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དཔེའི་ཆོས་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དཔེ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ་གང་གིས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉི་ག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། གཉི་ག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྡོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གནས་པ་ལ་འོན་ཏེ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ་དེའི་ཚེ། ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནའང༌། ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན་གཞན་ནི་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་ནམ་ཆོས་ཅན་ནམ་ཆོས་ཅན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚོགས་པ་ཅན་དག་ལས་ཚོགས་པ་དོན་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། གཏན་ཚིགས་དང༌། དཔེའི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་གནས་དཔེ་ལ་ཆོས་མཐུན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གཞན་གྱི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་དཔེ་ལ་ཆོས་མཐུན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་དཔེའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།། །།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ། བམ་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་པ། ཅི་སྟེ་འདི་ལྟར་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྒྲ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་འཇུག་ཅན་འདོད། །ཇི་ལྟར་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་
Chinese
在那时，因为与所要证明的事物相符的缘故，说“具有那事物之法者是例子”就成了矛盾。这样一来，所要证明的事物之法，如无常、具有生等，就不会成为法，因为那是声音的法性。所要证明的事物之法，不会成为例子的法，即具有那法性。如果法的主体是要证明的事物，那么在那时，如果法的主体是要证明的事物，因为与例子相符的缘故，所要证明的事物就不能说是能成立的理由。为什么呢？因为声音不是已成立的，凭借什么所要证明的事物是能成立的理由呢？因为声音是已成立的缘故。像这样，当法和法的主体两者都是要证明的事物时，两者都变成要证明的事物的过失，那是不可避免的。如果这样存在，那么难道集合体也会变成是要证明的事物吗？在说那个的时候，即使集合体是要证明的事物，如果承认，那么其他就是其他的差别。会变成想要将作为所要证明的事物之法差别的法的主体，或者法的主体，或者由法的主体所差别的法作为所要证明的事物，因为从具有集合体的那些事物来说，集合体本身并不是其他意义。当法和法的主体两者都是要证明的事物时，理由和例子的特征就没有成立。因此，以法所差别的法的主体的具有生等之门，在例子中没有相符的法。对于具有那样形态的法的主体来说，其他的理由没有成立，因此不是理由的特征。以无常所差别的法的主体，在例子中没有相符的法，因此不是例子的特征。། །《量释论》的注释，第三十九卷。如果像这样，对于具有生等之法性，因为没有所要证明的声音的缘故。如果假设法的主体是具有作用的，我们如何将所要证明的一方，因为仅仅是一方的缘故，而接近于一方呢？
English
At that time, because of being in accordance with what is to be proven, saying "that which has the dharma of that thing is an example" becomes contradictory. Thus, the dharma of what is to be proven, such as impermanence, having birth, etc., will not become a dharma, because that is the nature of sound. The dharma of what is to be proven will not become the dharma of the example, that is, having that nature. If the subject of the dharma is what is to be proven, then at that time, if the subject of the dharma is what is to be proven, because of being in accordance with the example, what is to be proven cannot be said to be the reason that can establish it. Why? Because sound is not established, by what is what is to be proven the reason that can establish it? Because sound is already established. Like this, when both the dharma and the subject of the dharma are what is to be proven, the fault of both becoming what is to be proven is unavoidable. If it exists in this way, then will the aggregate also become what is to be proven? When saying that, even if the aggregate is what is to be proven, if it is acknowledged, then the other is the difference of the other. It will become wanting to take the subject of the dharma, which is the difference of the dharma of what is to be proven, or the subject of the dharma, or the dharma differentiated by the subject of the dharma, as what is to be proven, because from those things that have the aggregate, the aggregate itself is not another meaning. When both the dharma and the subject of the dharma are what is to be proven, the characteristics of the reason and the example are not established. Therefore, the door of having birth, etc., of the subject of the dharma differentiated by the dharma, does not have a corresponding dharma in the example. For the subject of the dharma having such a form, the other reason is not established, therefore it is not the characteristic of the reason. The subject of the dharma differentiated by impermanence does not have a corresponding dharma in the example, therefore it is not the characteristic of the example. ། ། Commentary on the Compendium on Valid Cognition, Volume Thirty-nine. If like this, for the nature of having birth, etc., because there is no sound to be proven. If it is assumed that the subject of the dharma has function, how do we approach one side, because what is to be proven is only one side?
Tibetan
འཇུག་པ་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ཆོག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ། བདག་ཉིད་ཅི་རིགས་པར་རྟོགས་ཤིང་ཤེས་ནས། འཇིག་རྟེན་ཉིད་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། ཁོ་བོས་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་སྨོས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་རིགས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཅི་ཙམ་པའི་ཚིག་གིས་དེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟོན་ཉིད་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་ངེས་པར་གཟུང་བའམ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟོན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱིས་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྲང་ན་དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྔར་ངེས་པར་བཟུང་བ་ནི་གྲུབ་པ་ལྡོག་པར་མ་གྲུབ་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེའི་དོན་ལ་དམ་བཅས་པའི་དོན་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་རྟོགས། དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའི་ཤུགས་ཉིད་ཀྱིས་གལ་ཏེ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། རྩོད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་དེ་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟོན་པ་ཉིད་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ལ་ཡང་དམ་བཅའ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། སྒྲུབ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་ལ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་སོགས་ཚིག་གིས་ཡུལ་འདི་ལ་ཁྱབ་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་རྒྱུ་འདིས་སྔར་ངེས་གཟུང་ཡིན། དེ་ཡིས་ནི། གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པས་དོན་འདི་འཕངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་དོན་མེད། གང་གིས་སྔར་ངེས་པ་གཟུང་བ་དོན་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་ཕྱིར་ཤུགས་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱིས་ངེས་པར་གཟུང་བ་འདི་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟོན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བཤད་པ། ཁྱབ་པའི་འབྲས་ཅན་ཡིན་པ་སྟེ། །མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འབྲས་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་མ་གྲུབ་པ་སྟོན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དམ་བཅའ་བ་ཉིད་ཡིན་ན
Chinese
这是对具有进入者需要成立的词语的解释。那时，如果论著足够了，那时用定义的词语做什么呢？自己如理如实地领悟和了解后，世界本身就会进入。我因为完全掌握了在一方中可以成立的法之自性，所以才说了定义的词语，这样才是合理的。 其他人则不是这样。因此，应该用多少词语来表达它呢？另外，要成立之事，就是陈述本身，也就是誓言本身，这是先前需要确定的吗？或者，要成立之事，显示誓言本身，这是后来需要确定的吗？如果是这样，那么暂时先前需要确定，这不是掌握了已成立的相反，未成立之义。像这样，对于它的意义，将誓言的意义理解为需要成立的。这就是理解它的意义。为什么呢？如果通过显示能成立者的力量而成立，那么那时，因为不是争论之处。为了成立它，如果不说能成立者，那么能成立者也会被说，这会被理解为未成立本身。另外，如果掌握了显示需要成立之事就是誓言，那么，能成立之词就会显示说是誓言。如果能成立之词本身没有誓言，那么，能成立者，即能成立之词，对于誓言本身没有怀疑。为什么呢？因为理由等词语遍及这个境。因此，因为这个原因，先前需要确定。因为它，因为理由等抛弃了这个意义，所以没有必要说誓言的定义。因为无论谁先前确定，都是没有意义的，因此，因为理由的力量，显示需要成立之事就是誓言本身，对于这个后来需要确定的，说显示需要成立之事本身，是具有周遍的结果。如果不具备，就是具有遣除不同者的结果，如果是这样，那么，显示不成立的理由和例子，就会变成是誓言本身了。就是誓言本身
English
This is an explanation of the term for what needs to be established by one who enters. At that time, if the treatise is sufficient, then what is the use of defining words? After realizing and understanding oneself appropriately, the world itself will enter. I have spoken the defining words because I have fully grasped the nature of the Dharma that can be established in one aspect, and that is reasonable. Others are not like that. Therefore, how many words should be used to express it? Furthermore, is it necessary to first determine that what is to be established is the statement itself, that is, the vow itself? Or, is it necessary to later determine that what is to be established is the statement that shows the vow itself? If so, then for the time being, the former determination is not the meaning of grasping the opposite of what is established, but the meaning of what is not established. In this way, for its meaning, the meaning of the vow is understood as what needs to be established. That is understanding its meaning. Why? If it is established by the power of showing the means of establishment, then at that time, because it is not a point of contention. In order to establish it, if the means of establishment is not spoken, then the means of establishment will also be spoken, and that will be understood as the unestablished itself. Furthermore, if it is grasped that showing what needs to be established is the vow, then the words of the means of establishment will show that it is the vow. If the words of the means of establishment themselves do not have a vow, then there is no doubt about the means of establishment, that is, the words of the means of establishment, being the vow itself. Why? Because the words of reason, etc., pervade this object. Therefore, for this reason, it is necessary to determine beforehand. Because of it, because reason, etc., abandon this meaning, there is no need to speak of the definition of the vow. Because whoever determines beforehand is meaningless, therefore, because of the power of reason, showing that what needs to be established is the vow itself, for this later determination, saying that showing what needs to be established itself, is having the result of pervasion. If it is not possessed, it is having the result of eliminating the different, if it is like that, then showing the unestablished reason and example will become the vow itself. It is the vow itself.