Tibetan
ག་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཅིང༌། ཕྱིས་ཡང་དེ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །དེ་དག་ཚིག་གཉིས་བོ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་གང་ལ་སྟེ། ཚིག་གཅིག་ལ་ཚད་མ་ཡོད། ཚིག་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་གཞན་ལ་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་ལ་གནོད་བྱེད་འགྱུར་རོ། །གཞན་དུ་གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་དག་གགས་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་མི་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། དེ་དག་ལས་ཚིག་གཅིག་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་གང་ཡང་རུང་བའི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དམ་བཅའ་བ་ལ་དམ་བཅའ་སྟེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་མིང༌། རིགས་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ནུས་པ་མཚུངས་པར་འགྱུར་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཚིག་གཅིག་ལ་ཡོད་པའི་རྗེས་དཔག་ཇི་བཞིན་དོན། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ལ་རིགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཅན་ལུང་ཞེས་བྱ་བའི་དམ་བཅའ་བས་ཉིད་ཀྱིས། རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་གནོད་པར་འགྱུར། །གཞན་ཡང་ཚད་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུང་རྣམས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པའང༌། སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་པ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ན་གང་གིས་གནོད་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་ན་ཁས་བླངས་ནས། དཔྱོད་པ་དག་ལ་སྟེ་བསྟན་བཅོས་ལ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་བཤད་ བདག་ལ་སྐྱོན་འདི་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །དེའི་རྟེན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། བསྟན་པ་ཐག་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་འདི། བསྟན་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །ཕྱི་རོལ་མིན་ཡང་ཁས་བླངས་པ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཐ་དད་བྱས་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གནོད་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གནོད་པ་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཀྱང་ཚད་མ་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ནང་དུ་འདུ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཉིད་དཔྱོད་པ་ལ་བསྟན་བཅོས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་འདི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། ཐལ་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ཅི་ཙམ་པ་དེ་དག་གནོད་པ་ཡང་སོ་སོ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་བྱས་ན་དོན་མེད་འགྱུར། །ཐ་དད་བྱས་ན་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ།
Chinese
在何处显示，后来又说那是不恒常的。那些两个词中，哪个有量？有量的词会对其他无量词造成损害。否则，如果那些无量词不被认为仅仅是阻碍，那么，它们中的一个词不是有量的，即使不是有量的，也会被认为是造成损害的。因此，对立誓者立誓，即论典的词语，是没有道理的。因此，如果能力相同，怎么会造成损害呢？不会的。一个词中存在的如实推理，以事物力量进入，以无理性的论证，以称为“圣言”的立誓者自身，怎么会造成损害？另外，如果什么是量，它就会对其他造成损害，那么，论典本身就不是量。这样，圣言都是量，这在之前就被驳斥了。这样，什么会造成损害呢？因此，承诺之后，对辩论，即论典中著名的有法进行解释。 我认为，我的过失是论典受到损害的特征。在不是其所依之有法的情况下，不是辩论的时机。因此，这个所诠说的确定之境的差别，为了诠说，从随后的推理中，即使不是外在的，也已被承诺，论师已作了区分。如果不是从随后的推理中成为外在的，那又如何呢？说了“为了损害”，是说，是造成损害的量，论典也是量，这样，如果是量本身，就会被包括在推理之中。如果不是这样，论典的所依本身就是辩论，论典本身就是造成损害的，这样，为了显示境的差别，如果这不是区分，那么，就会太过分了。在推理中，作为相异之相的烟等有多少，那些损害也会各自相异。如果区分，就会变得无意义。如果区分，就会变得没有结果。
English
Where it is shown, and later it is said that it is impermanent. Among those two words, which one has validity? The word that has validity will harm the words that do not have validity. Otherwise, if those words that do not have validity are not considered merely as obstructions, then one of those words is not valid, and even if it is not valid, it will be considered as causing harm. Therefore, vowing to the one who vows, that is, the words of the treatise, is without reason. Therefore, if the abilities are equal, how can it cause harm? It cannot. The inference that exists in one word, entering by the power of things, with irrational arguments, by the vow of the one called "scripture" itself, how can it cause harm? Furthermore, if what is valid harms others, then the treatise itself is not valid. Thus, all scriptures are valid, which has already been refuted before. Thus, what causes harm? Therefore, after promising, explain the famous dharma in the debates, that is, the treatises. I think that my fault is the characteristic of the treatise being harmed. In the case of a dharma that is not its basis, it is not the time for debate. Therefore, this distinction of the object of determination, for the sake of explanation, from the subsequent inference, even if it is not external, has been promised, and the teacher has made a distinction. If it is not external from the subsequent inference, then how? It is said "for the sake of harm," that is, it is the validity that causes harm, and the treatise is also valid, so if it is validity itself, it will be included in the inference. If it is not like that, the basis of the treatise itself is the debate, and the treatise itself is causing harm, so in order to show the difference of the object, if this is not a distinction, then it will be too much. In inference, how many characteristics of the sign, such as smoke, are there, and those harms will also be different from each other. If distinguished, it will become meaningless. If distinguished, it will become fruitless.
Tibetan
།དེ་བས་ན་འཆད་པ་པོ་མི་མཁས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དགོས་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཁ་ན་མཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པའི་ཚིག་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སྟོན་པའི་དོན་ཡིན་ན། རིགས་པའི་སྒོ་ལས་ཁས་བླངས་པ་ལས་གནོད་པ་ལས་རང་གི་ཚིག་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རང་གི་ཚིག་ཐ་དད་པར་བྱས་པ་ཡང༌། ཚིག་ཙམ་བརྗོད་ལ་གགས་བྱེད་ཡིན། །ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གགས་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་དེ་ལ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་གཅིག་ཚད་མ་དང་ལྡན་པའི་ཚིག་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི་རྒོལ་བདེ་ཡིས་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་བའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། དེ་དངོས་ཀུན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན། ཡུལ་ལ་ལར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་པ་བྱེད་པར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་བསྟན་བཅོས་ ཚད་མ་དང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒོལ་བ་དེ་མི་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། ཅིས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདོད་པ་དེའི་སྐྱོན་དེ་ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི། རིགས་པ་ལས་མ་ཡིན་ནོ། །ལུང་དེ་མི་འདོད་ན་ནི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔར་དེས་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་ཅིང་ཕྱིས་དེ་མི་འདོད་པར་འགྱུར་བ་སྔ་མ་དེས་ཕྱི་མ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་འདིའི་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་ན། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན། རང་གི་ཚིག་བསྟན་བཅོས་འགལ་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་པ། དེ་ལྟར་ན་གགས་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔར་དེས་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་ཅིང་ཕྱིས་རང་གི་ཚིག་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་དེ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་ཟད་པར་ཤེས་པ་མེད་ན། འདི་གཉིས་ལ་ཡང་ཚིག་ཙམ་ཉིད་དུ་བྱེད་བྲག་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའམ། ཤེས་ན་དེའི་ཚེ་དོན་དེ་ཉིད་ཚད་མས་མཐོང་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་དེས་གནོད་པ་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པར་བྱེ་བ་མ་ཡིན་བས་གང་དེ་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་རྒོལ་བས་ཁས་བླ
Chinese
因此，讲者也会变得不聪明。因为有这个必要，所以如前所述，显示处所的差别是果，这样就没有高下的区分了。如果不同的词语是显示处所差别的意义，那么从理性的角度承认了损害，也说了自己的词语是不同的。自己说词语不同，只是说词语而已，是阻碍。那些不具备量的人，因为能力相同，只会成为阻碍，但在所有情况下并非如此。在某种情况下，一个词语被充分证明是具有量的。虽然如此，但由于辩论者容易承认论典，所以是原因，即论典本身就是量。因此，它对一切事物都起损害作用。如果说对某些事物不起作用，那是因为承认了论典本身就是量。当产生损害时，如果在进行论证时，辩论者不希望论典是量并且起损害作用，那么无论如何都会起损害作用，或者不起作用。这样，就会得到希望的过失，而不是从理性出发。如果不希望这个教证，那么就不会起损害作用。如果先前他承认了论典，后来又不希望它，因为前者损害后者，所以这个辩论者与自己的话相矛盾。如果是这样，就像我们之前所说的那样，自己的话与论典相矛盾，没有差别，没有改变，这样就会成为阻碍。如果先前他承认了论典，后来与自己的话不一致，因此它起损害作用，如果没有认识到过失已经穷尽，那么对于这两者来说，仅仅是词语而已，没有什么区别，或者如果认识到，那么那时意义本身就被量所见，这样，如果可信的词语起损害作用，那么就是后来的推论起损害作用。因此，说论典起损害作用是没有差别的，无论如何都是不行的。此外，辩论者承认
English
Therefore, the speaker will also become unwise. Because there is this necessity, therefore, as previously stated, showing the difference of the place is the fruit, so there is no distinction of high and low. If different words are the meaning of showing the difference of the place, then from the perspective of reason, admitting the harm, it is also said that one's own words are different. Saying that one's own words are different, it is only saying words, it is an obstacle. Those who do not have validity, because their abilities are the same, will only become obstacles, but this is not the case in all cases. In some cases, a word is fully proven to be valid. Even so, because the debater easily admits the treatise, it is the cause, that is, the treatise itself is valid. Therefore, it harms all things. If it is said that it does not work on some things, it is because it is admitted that the treatise itself is valid. When harm arises, if the debater does not want the treatise to be valid and cause harm when arguing, then it will cause harm in any case, or it will not work. In this way, the fault of wanting will be obtained, not from reason. If you do not want this teaching, then it will not cause harm. If he previously admitted the treatise, and later does not want it, because the former harms the latter, this debater contradicts his own words. If so, as we said before, one's own words contradict the treatise, there is no difference, no change, so it will become an obstacle. If he previously admitted the treatise, and later is not consistent with his own words, therefore it causes harm, if he has not realized that the fault has been exhausted, then for these two, it is only words, there is no difference, or if he realizes, then at that time the meaning itself is seen by validity, in this way, if the credible words cause harm, then it is the later inference that causes harm. Therefore, saying that the treatise causes harm is no different, and it is not possible in any case. In addition, the debater admits