Tibetan
་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་འདི་ཡང་མཚུངས་པ་གཞན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཉི་ག་ཡིད་ཆེས་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན། འདྲེན་མར་བསྟན་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ཉིད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་རྒོལ་བ་གང་གི་ཚིག་གི་ནུས་པ་ཉིད་ཁས་མི་ལེན་པ་དེའི་ཚེ། གཞན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚིག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་ན། སྟོན་པར་ཡང་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚིག་གི་ནུས་པ་ཉིད་ལ་དེས་རང་གི་ཚིག་དེ་ནི་རྩོད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ལ་ཚད་མར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་རྟོག་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གགས་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུང་ལ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཚིག་ཁས་ལེན་པས་གདོན་མི་ཟ་བར་ལུང་ཚད་མ་ཉིད་དུ་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དཔྱོད་པ་ཉིད་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་དཔྱོད་པའི་རྟེན་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་ན། བསྟན་བཅོས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་བརྗོད་རང་ཚིག་གིས་འདི་ནི། །བསྟན་བཅོས་ནི་མཚུངས་པར་མཐོང་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་བརྗོད། བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོང་ནས་དབྱུང་ངོ༌། །གང་གིས་དེ་ལྟར་འདི་ལྟར་མཚུངས་པའི་རྒྱུ། དེས་ན་འདིར་ཡང་དཔེ་དག་ནི། །མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདིར་བསྟན་བཅོས་དང་རང་གི་ཚིག་དག་འགལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་མ་རྣམས་ནི་མེད་ཡིན་ན། །བསྟན་བཅོས་ཚིག་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ཚིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླངས་ནས་འཆད་པ་པོའི་ཚིགས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་ན། གང་གིས་ཚད་མ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། དེ་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ན། གཞན་ལ་བསྟན་ པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཉིད་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་ན། རྗོད་པར་ཡང་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཚིག་གཞན་གྱིས་ཤེས་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་བརྗོད་པའི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ན། ཚད་མ་མེད་པར་དམ་བཅའ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ན་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པས་དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་དེའམ་དེར་གྲགས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དེའི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པས་དེས་ཚད་མ་མེད་པའི་དམ་བཅས་པ་དེ
Chinese
如果转变是那样，那么这个也是同样的另一个。如果两者都是可以被信仰的声音所表达的事物，那么指示引导者有什么必要呢？这个就是必要，像这样，当辩论者不承认任何一方的语言的力量时，为了向他人展示，即使是一点点语言也不会说，因为也在显示，因此，凭借语言的力量，他自己的语言被认为是辩论场合的基础和衡量标准。那样的自性会损害思考，但不是凭借事物的力量。因此，被认为是仅仅阻碍。同样，对于在经文中出名的有法，因为承认语言，无疑地应该把经文本身作为量。如果不是那样，那么分析本身就不会介入，因此分析的基础就是论典。那是分析的场合的基础，论典是损害者，但不是凭借事物力量介入的推论，这是它的意思。说这个，用自己的话语说这个：因为论典被视为相同，所以一起说。已经做了，这样从心中发出。因为什么以那样的方式是这样的相同的原因。因此，这里也是例子们。老师说的是相同性，例如，没有可测量的意义的量等等。为什么呢？如果在这里论典和自己的话语是矛盾的，如果量们是不存在的，因为论典的语言是不允许的。如果承认自己的话语不是量，那么就会变成讲述者的词句的组合，当任何量本身不存在的时候。对于那个也没有量本身，为了向他人展示，语言本身不会说，因为也在说。那个语言凭借其他产生知识的自性的表达能力本身，当显示了意义的量是存在的时候，就取消了没有量的誓言。因为依靠论典，那么就会变成依靠那个论典或者在那里出名的量本身来希望。因此，依靠那个论典，他就取消了没有量的誓言。
English
If the transformation is like that, then this is also the same as another. If both are things that can be expressed by the sound of belief, then what is the need to show the guide? This itself is necessary, like this, when the debater does not accept the power of anyone's words, then in order to show others, not even a little language will be spoken, because it is also showing, therefore, by the power of language, his own language is considered as the basis and measure of the occasion of debate. Such a nature harms thinking, but not by the power of things. Therefore, it is considered to be merely obstructing. Similarly, for the subject famous in the scriptures, because of accepting the language, undoubtedly the scripture itself should be made the measure. If it is not like that, then the analysis itself will not intervene, therefore the basis of analysis is the treatise. That is the basis of the occasion of analysis, the treatise is the harmer, but not the inference that intervenes by the power of things, that is its meaning. Saying this, saying this in one's own words: because the treatise is seen as the same, so say it together. It has been done, thus it comes out from the heart. Because of what in that way is such a similar cause. Therefore, here also are the examples. The teacher says that it is the same, for example, there are no measures with measurable meanings, and so on. Why is that? If here the treatise and one's own words are contradictory, if the measures are non-existent, because the language of the treatise is not allowed. If one admits that one's own words are not measures, then it will become a combination of the speaker's words, when any measure itself does not exist. For that also there is no measure itself, in order to show others, the language itself will not speak, because it is also speaking. That language, by the expressive power of the nature that generates knowledge in others, when it shows that the measure of meaning exists, then it cancels the vow of no measure. Because relying on the treatise, then it will become hoping by relying on that treatise or the measure itself famous there. Therefore, relying on that treatise, he cancels the vow of no measure.
Tibetan
་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལ། བསལ་བའི་དཔེ་ཡིན་ནོ། །ལུང་གིས་ནི་ལུང་དང་འགལ་བ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་ནི་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ལས་དོན་ཤེས་པས་དོན་ཤེས་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་དག་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་ཡང་ཚད་མ་འགའ་ཞིག་ཁས་བླངས་ནས། དཔྱོད་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུང་གིས་བསལ་བའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བསལ་བའི་དཔེ་ཡང་དཔེར་ན་མ་འོངས་ལ་ཆོས་བདེ་མི་འབྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཞིང་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་འབྱིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བསྟན་བཅོས་ལ་བདེ་བ་འབྱིན་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་དེས། དེ་ལ་གནོད་པ་དེ་བས་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་བྱེ་བྲག་དཔྱོད་པ་ན་བསྟན་བཅོས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་བ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པ་ཅན་ནོ། །དེ་དམིགས་པ་ཅན་མིན་དངོས་པོ་ལ། ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་འགལ་བར་བསྟན་པ་དེའི་ཚེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་འགལ་བ་བརྗོད་ན་ཡང༌། འགལ་བ་མ་ཡིན་དཔེར་ན་དཔྱོད་པ་བས་རང་གི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང༌། བསྟན་བཅོས་དེས་མ་ངེས་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་བྱས་ པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནའང༌། བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གགས་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔར་རྟག་པ་ཉིད་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཕྱིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་གཉིས་བོ་དེ་ནི་གལ་ཏེ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལྟར་ཡང་ཚིག་ཙམ་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པས་ནུས་པ་མཚུངས་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུར་གྱུར་པའི་གགས་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི། གནོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དཔེར་རང་ཚིག་བཞིན། དཔེར་ན་ངའི་མ་མོ་གཤམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཚིག་ཙམ་དག་ནི་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་གནོད་པ་བྱེད་ཡིན། དེའི་ཚེ་དེ་ཡང་སྟེ། བསྟན་བཅོས་རྒོལ་བ་དེ་ཡང༌། རང་གི་ཚིག་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྟ
Chinese
这就被排除了。这也是与自己的言辞相违背，是排除的例子。经论对于与经论相违背的情况，也只是揭示了一部分，例如，并非依靠经论的力量就能成为可靠的认识。那么是什么呢？因为从一些知识中，通过了解事物而体验到对事物的了解是不欺骗的。因此，即使是那些没有体验过的对象，也具有同样的性质。这样，即使不依赖经论，也承认一些可靠的认识，并通过推理的方式认为这是对经论的损害，这只是揭示了经论排除的一部分。排除的例子就像说“未来法不会带来安乐”一样。这样，法是经论中著名的法，并且认为它会带来痛苦，为了证明这一点，却看到经论本身带来安乐。因此，这是对它的损害，所以说经论会造成损害。当对经论中看到的法进行区分辨析时，经论就会造成损害。什么时候是经论呢？就是承认经论的人。对于那些不是目标的事物，当所承认的与经论未揭示的法相违背时，即使对具有这种性质的法陈述矛盾，也不是矛盾。例如，推理者即使承认了自己的经论，但对于经论未确定的法，比如声音，因为它是被造的，所以说它是无常的，这也不是经论的损害。然而，这会成为障碍。为什么呢？因为先前承认是常，后来又说是无常，如果仍然承认经论是可靠的，那么仅仅是言辞上没有差别，效力相同，因此会成为造成障碍的原因，但不是损害。怎么样呢？例如自己的话一样。例如说“我的母亲是寡妇”一样。仅仅是言辞，因为效力相同，所以会互相损害。那时，那个驳斥经论的人，也是自己的言辞本身。这样，就是对自身的
English
This is refuted. This is also a case of refutation because it contradicts one's own words. The scriptures only reveal a portion of what contradicts them. For example, it is not the realization that relies on the power of the scriptures to be a valid cognition. What is it then? It is because from some knowledge, through understanding things, one experiences that understanding things is not deceptive. Therefore, even those objects that have not been experienced have the same nature. Thus, even without relying on the scriptures, some valid cognitions are acknowledged, and it is argued that this is a harm to the scriptures, which only reveals a portion of the scriptures' refutation. An example of refutation is like saying, "The future Dharma will not bring happiness." In this way, Dharma is a Dharma that is famous in the scriptures, and it is thought that it will bring suffering. In order to prove this, it is seen that the scriptures themselves bring happiness. Therefore, this is a harm to it, so it is said that the scriptures cause harm. When discriminating and analyzing the Dharma seen in the scriptures, the scriptures cause harm. When is it the scriptures? It is the person who acknowledges the scriptures. For those things that are not the object, when what is acknowledged contradicts the Dharma not revealed by the scriptures, even if a contradiction is stated about the Dharma with this nature, it is not a contradiction. For example, even if a reasoner acknowledges his own scriptures, but for the Dharma not determined by the scriptures, such as sound, because it is created, it is said to be impermanent, this is not a harm to the scriptures. However, this will become an obstacle. Why? Because what was previously acknowledged as permanent is later said to be impermanent. If the scriptures are still acknowledged as reliable, then there is no difference in words alone, and the effect is the same. Therefore, it will become the cause of creating an obstacle, but it is not a harm. How is it? Like one's own words. For example, saying, "My mother is a widow." Merely words, because the effect is the same, will harm each other. At that time, the one who refutes the scriptures is also his own words. In this way, it is to one's own