Tibetan
ནོད་བྱེད་ཡིན། དེ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་དང༌། ཁོ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་དང༌། མ་བསལ་བས་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཐོབ་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདོད་སྒྲས་ཁྱབ་མེད་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དེས་མ་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྒོལ་བ་འདོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འཕངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་མཚན་ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དངོས་སུ་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་ཕྱོགས་མཚན་ཉིད་ཡིན། ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སྐབས་གཞན་བསྟན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་འདིས་ནི་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒྲས་ཐོབ་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཤེ་ན། རྒོལ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ཉེ་བའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་བསལ་བས་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཤུགས་ལས་ངེས་པར་གཟུང་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཁོ་ནའི་དོན་དང༌། འདོད་པའི་ཚིག་གི་དོན་ཁས་བླངས་པའི་སྒྲས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་འོས་པའམ་ནུས་པས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་བཤད་པས་བསལ་བ་མེད་པའི་དོན་འཕངས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ཙམ་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་བསལ་བ་དང་གྲུབ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་ལྔ་པོ་དག་ལ་ཕྱོགས་ཉིད་མེད་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་བསལ་བ་ཕྱོགས་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པའི་ཕྱིར་ལྷག་མ་ནི་སྟེ། དོན་བཞི་པོ་དག་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཁས་བླངས་པ་ཞེས་བྱ་བར་མཚན་ཉིད་འདི་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་གྲུབ་པ་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། །དེས་གཟུང་དོན་ནི་རྟོགས་ན་ཡང༌། །རང་གི་ངོ་བོས་ཞེས་བྱ་བས་ངེས་པར་གཟུང་པ་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། གལ་ཏེ་ཡང་འདས་པའི་དུས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་དུས་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཅན
Chinese
是能妨害的。对于此，以“自性”之语，遮遣造论之意乐，以及仅以彼不能成立之陈述，以及以自性成立，以及未遣除以现量等成立之妨害，所应成立之自性获得，是遮遣。若谓“意乐”之语是无遍、有妨害，如是即使未曾指示，然是辩论者意乐成办之延缓。若彼如是，则分别而作定义，如是真实是立宗所许宗之定义。如何许耶？以无有指示其他处所之故，以及是应成立指示之时故，应是应成立，应如是领会。因此，此是自性之语所获得之义。以何耶？以“辩论者”之语是近故。以遮遣造论之意乐，是“自性”之语之义。于彼时，以不能成立之成立，无有许为应成立之自性之故。以许为诤论之所依故，以从势必执取而了知故，是仅之义，以及意乐之语之义，是以所许之语而获得。以应成立或能成立故，说为应成立，亦是延缓无遮遣之义。宗之定义仅此亦无有可非难者。对于彼等是，以自性等之语，遮遣与成立等，于五种似宗者，以二种因无有宗性。如何耶？略言之，遣除非是宗性，以有妨害之故，余者是，四种义非是宗性，以无有定义之安立故。于“许为应成立”之语，以无有此定义之安立故。宗之定义，辩论者自性意乐为何者，彼非是应成立耶？不能成立之成立，辩论者非是意乐为应成立之自性耶？若谓自性意乐之陈述，彼所执之义虽了知，然以“自性”之语，所说之决定执取为何者，设若亦是宣说过去时之过失，如是是具有三时之境。
English
It is what can hinder. Regarding this, with the word "own nature," the intention to compose treatises is refuted, as well as the statement that it cannot be established by that alone, as well as being established by its own nature, as well as not refuting the harm established by direct perception, etc., the attainment of what should be established is refuted. If it is said that the word "intention" is non-pervasive and harmful, then even if it has not been indicated, it is a delay in the debater's intention to accomplish. If that is so, then it is defined separately, and thus it is truly the definition of the thesis that is accepted as the subject. How is it accepted? Because there is no indication of another place, and because it is the time to indicate what should be established, it should be understood that it is what should be established. Therefore, this is the meaning obtained by the word "own nature." By what? Because the word "debater" is near. By refuting the intention to compose treatises, it is the meaning of the word "own nature." At that time, because there is no acceptance of the establishment that cannot be established as its own nature, because it is accepted as the basis of the dispute, because it is understood to be necessarily grasped from the force, it is the meaning of "only," and the meaning of the word "intention" is obtained by the word "accepted." Because it should be established or can be established, it is said to be what should be established, and it is also a delay in the meaning of non-refutation. Even just that definition of the thesis is without fault. For those, with the words "own nature," etc., refuting and establishing, etc., in the five pseudo-theses, there is no thesis nature due to two kinds of causes. How is it? Briefly, refutation is not the nature of the thesis, because there is harm, the rest is, the four meanings are not the nature of the thesis, because there is no establishment of the definition. In the word "accepted as what should be established," because there is no establishment of this definition. The definition of the thesis, whatever the debater's own nature intention is, is that not what should be established? Is the establishment that cannot be established not the debater's intention as its own nature of what should be established? If it is said that the statement of one's own nature intention, although the meaning grasped by that is understood, but with the word "own nature," whatever the definite grasping that is said, if it is also the fault of proclaiming the past time, then it is the object of the three times.
Tibetan
་ཉིད་ཀྱིས། བྱེད་པའི་མཐའ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཚིག་གི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ན། བསྟན་པ་འགྱུར་པ་ཡང་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དེའི་དུས་གཞན་གཅོད་ཕྱིར་ཏེ། སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཁོ་ནའི་ཚིག་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འདས་པའི་དུས་ཉིད་ལ་སྒྲ་འཇུག་པ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པའི་རྐྱེན་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་འོངས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་འདོད་རྐྱེན་འདིར་ནི་ཡན་ལག་མིན། རང་གི་ངོ་བོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ལ་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཞིང་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་ཡི་ནི་ ཚིག་ལ་ཡང༌། །བདག་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང༌། འདོད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པའི་མཐའ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཡིས་ནི། འདས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དམ་བཅའ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་འགོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཕྲད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནའོ། །གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་བྱས་ཁྱད་པར་དག །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གཟུང་པའི་དོན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བྱས་པ་དེ་ལ། རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཕྱིར་མི་རིགས། །དེའི་དོན་དུ་བདག་ཉིད་སྨོས་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བ་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་ཉིད་བདག་ཉིད་འདོད། །རྒོལ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ལ། ལྟོས་མེད་འདོད་པ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་འདོད་པ། བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་གྱི། བསྟན་བཅོས་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དེས་ཏེ་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚིག་གིས་སོ། །རྒོལ་པའི་འདོད་པ་ཡང་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། འདོད་བྱེད་དང་འབྲེལ་པའི་འདོད་པ་ལ་ཡང་གནོད་པ་ན། ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་མེད་ཡིན། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་གཏན་ཚིགས་འགལ་པ་དག་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་ལ་གནོད་མེད་ཕྱིར། དེས་སྒྲ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང༌། དོན་གཅིག་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་ན་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་འགལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། འོན་ཀྱང་མི
Chinese
您亲自，因为与行为的终结相关联。当指出因明等未成立的词语的过失时，如果也存在所要成立的本身被显示的情况，那么，所显示的内容的改变也就会变成宗派本身了。因此，为了断除其他的时机，所以才说了“仅仅是断除”的词语。像这样，声音本身并没有获得在过去时态中使用的机会，因为与行为的条件相关联。例如，就像说“应该去看拉杰（lha sbyin）来了一样”。因此，意愿的条件在这里不是支分。以“自己的自性”等为首的定义之词不是支分，也不具备果实。意愿的词语也是，在“自己要成立的本身是意愿”这里，也是意愿的条件。是支分本身，因为与行为的终结没有关联。因此，它会阻止过去时态的条件，因明未成立等词语成为誓言本身。在那里，没有“仅仅”这个词语的语助词。那时，并不是意愿成立者本身，即使意愿会改变。以“以论典所作的差别”等为首，为了完全摄取意义而说了“自己”的词语，对于那个，因为不是能说者，所以不合理。为了那个意义而说“自己”是不合理的，因为对于论敌本身来说，“自己”这个词语才是能说者。因此，自己意愿自己，就是论敌本身。那时，在所有的论著中，无有依赖的意愿，意愿无常等，是所要成立的本身，而不是没有论著，这是结尾。以论敌意愿自己之后的比量之词语来说。论敌的意愿又是怎么样的呢？对于与意愿者相关联的意愿也有损害的话，宗和因明就没有过失。对于宗的过失，因明的相违等则不是。为什么呢？因为对于如何成立没有损害。因此，如果不是意愿声音是虚空的功德本身，以及与一个意义相符的集合者本身是无常本身，那么，以什么来说会变成与那个相违呢？然而不
English
You yourself, because it is related to the end of the action. When pointing out the faults of words that are not established, such as reasoning, if there is also the case that what is to be established itself is shown, then the change of what is shown will also become the sect itself. Therefore, in order to cut off other opportunities, the word "only to cut off" was said. Like this, the sound itself has not obtained the opportunity to be used in the past tense, because it is related to the conditions of the action. For example, it is like saying "You should go see Lhajin (lha sbyin) has come." Therefore, the condition of intention is not a limb here. Words of definition, starting with "one's own nature," are not limbs and do not have fruit. The words of intention are also, in "one's own to be established is intention," it is also the condition of intention. It is a limb itself, because it is not related to the end of the action. Therefore, it will prevent the conditions of the past tense, the words of reasoning not being established, etc., from becoming the vow itself. There, there is no auxiliary word of the word "only." At that time, it is not the intention of the establisher itself, even if the intention changes. Starting with "the difference made by the treatise," etc., the word "self" was said in order to fully capture the meaning, for that, because it is not the speaker, it is unreasonable. It is unreasonable to say "self" for that meaning, because for the opponent himself, the word "self" is the speaker. Therefore, one's own intention is oneself, that is the opponent himself. At that time, in all the treatises, the intention without dependence, the intention of impermanence, etc., is the very thing to be established, not without treatises, this is the end. In the words of inference after the opponent intends himself. What is the opponent's intention like? If there is harm to the intention related to the intender, then there is no fault in the subject and the reason. For the fault of the subject, the contradiction of the reason, etc., is not. Why? Because there is no harm to how to establish it. Therefore, if it is not the intention that the sound is the virtue of space itself, and the collector itself that fits one meaning is impermanent itself, then what will become contradictory to that? However, not