Tibetan
ད་ཀྱི། ཅི་སྟེ་འདིར་ཆོས་ཅན་སྐབས་ཡིན། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན་སྒྲའི་སྐབས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་དམ་བཅའ་བའི་ཕྱིར་རོ། དེ་བས་ན་ཉེས་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། སའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལན་མིན་ཏེ་རྒོལ་བས་བཀོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་པས་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་བཟློག་པ་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་གང་གིས་སའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་བཟློག་པ་ལ་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་དོན་སྒྲུབ་བྱེད། སྐབས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། རྒོལ་བས་བཀོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱང་སྐབས་ཉིད་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་གྱི་སྐབས་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། ཆོས་ཅན་ལ་གྲགས་པའི་ཆོས་གཅིག་ཀྱང་ལ་ལར་འགའ་ཞིག་དང་འགལ་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཆོས་ཅན་ཆོས་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི། །ཅི་སྟེ་རྒོལ་འདོད་སྒྲ་འགྱུར་ན། །ཅི་སྟེ་རྒོལ་བ་འགའ་ ཞིག་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་བཞིན་ནོ། །སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི། གང་དང་གང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྒོལ་བས་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ཆོས་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བཟློག་ན་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་མིན་པས་ཁྱད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང༌། གནས་སྐབས་འགའ་ཡིས་འདོད་འགྱུར་བ། །རྒོལ་བའིའོ། །དེ་ཡང་སྟེ་འདོད་པའོ། །སྐབས་སུ་བབ་པ་དེ་དག་གིས་རྟོགས་འགྱུར། །ནུས་པ་རྒྱུར་གྱུར་པ་གང་གིས་འདོད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་སྨྲ་བ་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རིགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ།
Chinese
那么，如果这里是所立宗的场合，就像虚空的功德等，这是所立宗词的场合，因为在那里立誓为无常。因此，那个过失是因为与此相反，而不是地的功德，因为那不是它的所立宗的场合。如果这样说，那不是回答，因为如果是论敌所设定的场合，依靠所立宗，对驳斥虚空的功德并非是过失的陈述，又怎么会对驳斥地的功德不起作用呢？那么是什么呢？是论典成办意义的场合。如果不是这样，因为是论敌所设定的，那么要成立的法，如无常等，也都要依赖于场合了。因此，如果不是所立宗的场合，那么，如果所立宗上著名的法，与某些其他法相违，那就是因为与要成立的相违，所以就是那个相违，这是它的意思。所立宗、法等是能立的，如果论敌的意愿改变词语，如果有些论敌也想把所立宗的差别作为要成立的来成立，例如，凡是所立宗的差别，那就是要成立的，因为所立宗就是法性，就像要成立的法一样。提到“等”字，凡是要成立的总体的某一个差别，论敌都想把它作为要成立的，例如要成立的法。如果同样也是法的差别，就像这样，所立宗、法等能立不能成就论敌的意愿，如果相反，因为不是有损害的量，没有差别，就会变成具有剩余的推论。另外，有些情况会改变意愿，是论敌的意愿。也就是那个意愿。通过那些适当的场合来领悟，通过能力成为原因来领悟意愿。是你的意愿的力量。说“是”等不是明显意愿的对境，对于说其他什么的人，没有丝毫道理，这是总结语。
English
Now, if this is the occasion for the subject, like the qualities of space, etc., this is the occasion for the term 'subject,' because there it is vowed to be impermanent. Therefore, that fault is because it is the opposite of that, not the qualities of earth, because that is not the occasion for its subject. If you say that, that is not an answer, because if it is the occasion set by the opponent, relying on the subject, it is not a statement of fault in refuting the qualities of space, and how can it not affect the refutation of the qualities of earth? What is it then? It is the occasion for accomplishing the meaning of the treatise. If it is not so, because it is set by the opponent, then the dharma to be established, such as impermanence, etc., will also depend on the occasion. Therefore, if it is not the occasion for the subject, then, if a dharma famous on the subject contradicts some other dharma, it is that contradiction because it contradicts what is to be established, that is its meaning. The subject, dharma, etc., are the means of proof, if the opponent's intention changes the words, if some opponents also want to establish the difference of the subject as what is to be established, for example, whatever is the difference of the subject, that is what is to be established, because the subject is the nature of dharma, just like the dharma to be established. Mentioning 'etc.,' whatever is a difference of one aspect of the generality of what is to be established, the opponent wants to establish that as what is to be established, for example, the dharma to be established. If it is also a difference of dharma in the same way, like this, the subject, dharma, etc., the means of proof, will not accomplish the opponent's intention, if it is the opposite, because it is not a valid means with harm, there is no difference, it will become an inference with remainder. Furthermore, some situations will change the intention, it is the opponent's intention. That is also the intention. Through those appropriate occasions, it is understood, through the ability to become the cause, the intention is understood. It is by the power of your intention. Saying 'is,' etc., is not the object of obvious intention, for someone who says something else, there is not even a little reason, this is the concluding remark.
Tibetan
གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་དག་གིས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། འབྲས་བུའི་རྟགས་ཅན་མིན་དེ་བརྗོད། །དེ་སྐད་དུ་རྒོལ་བའི་འདོད་པ། འཁྲུལ་པ་ཡིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། །འདི་ལ་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །འབྲས་བུར་གྱུར་ན་འདོད་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་མིན་དོན་ལའང༌། གནོད་འགྱུར་གཞན་ལ། སྐབས་སུ་བབ་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད། ཅུང་ཟད་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་གནོད་པ་ན། དེ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ན་བསྟན་བཅོས་ལ་མཐོང་བ་ལ་གནོད་པ་ན། རྒོལ་བས་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གནོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་སྟེ་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་རྗེས་དཔག་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ བཤད། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེས་གྲུབ་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་དེ་ནི་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ལ་མཐོང་མེད། །གནོད་པའམ་མེད་པ་ཞེས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་དེ་ཐོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད། གལ་ཏེ་རྩོད་དེར་དེ་ཚེ་འགྱུར། །བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ནས་རྩོད་པའི་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་པ་དེས་དེ་ལ་གནོད་པ་ན། རྒོལ་བད་རྩོད་པ་དེ་དོར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན། དེའི་ཁས་བླངས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དཔྱོད་པའི་དུས་ན་སྐྱོན་དེ་མིན་ཏེ། ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་བླངས་པ་ཡང་དཔྱོད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་བླངས་པ་ཉམས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ན་སྟེ། ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ནའོ། །དཔྱོད་པ་འདི་ཐབས་ཡིན་དེས་ནས་སྔར་དཔྱད་ཅིང་ཕྱིས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དཔྱོད་པའི་དུས་ན་ཁས་བླངས་པ། །དེ་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་ཡན་ལག་མིན། །དཔྱོད་པའི་དུས་ན་ཡོད་ན་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ཡན་ལག་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མངོན་སུ
Chinese
是光显自在者等所造的。 另外，说那不是具有果之相的。 像那样反驳的意愿，会被错谬所损害。 因为这没有果之相，所以这样组合词句。 如果成为果，就会变成意愿成立，那样就不是意愿，那样就是错谬。 另外，如果想要成立的本身，没有想要成立的法，那么就会损害非无则不生，在那时，对于那没有则不生的意义，也会损害其他。 对于恰当的想要成立的法，会损害什么呢？ 丝毫也没有。 如果损害了什么不是无则不生的，那样就不是损害。 如果不是无则不生，那么损害了对教典的见解，反驳者想要成立的，丝毫也没有损害，因为是成立的。 像那样，对于自己的行境，也就是对于自己想要成立的，以比量事物之力的进入，说是没有依赖于圣教。 那个比量所成立的事物，稍微也是善于成立的，不能够变成其他样子。 那时，对于教典没有见解。 说是损害或者没有，因为那个教典没有听闻的缘故。 像那样是会改变的，如果争论，那时会改变。 如果是承认教典之后争论的时候，那会损害它，反驳者的争论就会被抛弃，那样，他的承认就会退失吗？ 在那时，以事物之力进入的比量来观察的时候，那个过失不是，因为不承认的缘故，因为没有承认教典的缘故。 承认也是因为不能观察的缘故。 承认不是退失。 像那样如果承认，也就是如果承认。 这个观察是方便，因此先前观察之后承认。 像那样在观察的时候承认。 那时即使有也不是支分。 即使在观察的时候有，也不是教典的意义承认是支分。 为什么呢？ 像这样现量等是三个境，在那之中现量等
English
It was made by the glorious lords and others. Furthermore, it is said that it is not characterized by a result. The opponent's intention to argue in that way will be harmed by error. Because this does not have the characteristic of a result, the words are combined in this way. If it becomes a result, it will become the accomplishment of the intention, and that is not the intention, so that is an error. Furthermore, if the thing to be proven itself is desired, and there is no dharma to be proven, then it will harm what is not non-arising, and at that time, it will also harm the meaning of what is not non-arising. What harm will there be to the dharma to be proven that is appropriate? Not even a little. If it harms what does not become non-arising, then that is not harm. If it is not non-arising, then if it harms the view of the scriptures, the opponent's desired thing to be proven has no harm at all, because it is established. In that way, for one's own field of activity, that is, for what one wants to prove, it is said that entering by the power of inference of things does not depend on the scriptures. The thing established by that inference, even a little, is well established, and cannot be changed into another form. At that time, there is no view of the scriptures. It is said to be harm or non-existence, because that scripture has not been heard. It will change in that way, but if there is a dispute, it will change at that time. If it is a dispute after acknowledging the scriptures, then that will harm it, and the opponent's dispute will be abandoned, so will his acknowledgment be lost? At that time, when examining with inference entering by the power of things, that fault is not, because it is not acknowledged, because the scriptures are not acknowledged. Acknowledgment is also because it is not possible to examine. Acknowledgment is not lost. If you acknowledge in that way, that is, if you acknowledge. This examination is a means, so first examine and then acknowledge. In that way, acknowledgment at the time of examination. Even if it exists at that time, it is not a limb. Even if it exists at the time of examination, the acknowledgment of the meaning of the scriptures is not a limb. Why? Like this, direct perception and so on are three objects, among which direct perception and so on