Tibetan
་དེ་ངེས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདག་གིས་མཐོང་བའི་ཚིག །རང་གིས་མཐོང་བ་སྨོས་སོ། །བསྟན་པར་བྱ་བ་ལུང་ལས་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་གྲུབ་པ་དེ། གལ་ཏེ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་ན། །རྟགས་དེ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ལུང་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུང་ནི་ཚིག་ཡིན་ན། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཚིག །ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་ཅིང༌། །ཅི་སྟེ་ཡང་ལུང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུང་ལས་གྲུབ་པ་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ལུང་གི་ཡུལ་འདི་ལ་རྗེས་དཔག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའམ། གནོད་པ་ཅན་མི་འཇུག་སྟེ། དོན་གྲུབ་པ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མི་རུང་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་བརྟགས་ཡོངས་སུ་ལེན་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ལས་དུས་ཕྱིས་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལྟར་ན། ཚད་མས་ཡོངས་སུ་ངེས་པ་ལ་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།། འདིས་ཀྱང་ལུང་གིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། ལུང་ལ་གནོད་ཕྱིར་གཞན་ལ་ནི། །བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལུང་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྨྲ་བ་ནི། དེ་ཚེ་ལུང་དེ་ཚད་མིན་ཏེ། ཚད་མས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་གྲུབ། ལུང་གྲུབ་ན་རྟགས་མ་ ལུས་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལུང་དེ་ལྡན་ལ་གྲུབ་ཅེ་ན། ལུང་ཡང་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ལུང་དེའོ། །དེ་ཡང་གང་གིས་ཁས་བླངས་པ་དེ་ནི་ལུང་དེ་ལྡན་ནོ། །ལུང་དེ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ་དེ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་གྲུབ་ན་ཡང་འགྱུར་མོད་ཀྱི། འདི་ལྟར་གང་གིས་གང་ལུང་ཡིན། །གང་ཞིག་གང་དང་ལྷན་ཅིག་འདིའི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་གྱུར་པ། །ལུང་དེ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན། །གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཚད་མས་གནོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཅན་གྱི་ལུང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་བླངས་པ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གང་ཞིག་ལུང་དང་འགལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་གནས་པས་ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་ལེན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ཁས་ལེན་ན། །དོར་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོར་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཚད་མིན་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་བསྟན་པར་བྱ་བས་ལུ
Chinese
为了明确这一点，我将陈述我所见之词，即我亲眼所见。所要证明的，并非仅仅通过圣言（ आगम，āgama，经，传统）就能成立。为什么呢？因为，如果这样建立的、先前已经存在的结论，没有通过量（ प्रमाण，pramāṇa，认知工具，有效认知）来确立，那么那个因（ हेतु，hetu，理由，原因）本身就不能成立，因为它不能仅仅通过圣言来确立。因此，如果圣言是词语，那么它就是通过事物的力量而进入的。对于推论的对象来说，词语并不被认为是量。如果圣言不是量，那么从圣言建立的因也不是因。例如，对于圣言的这个对象，推论不能成立，或者说，有害的事物不会介入，因为已经成立的事物不能再被建立，而且对于通过量已经成立的事物，没有损害。为了完全考察而完全接受。如果从完全考察之后再承诺，那么，对于通过量已经完全确定的事物，其他的量不会介入。这也并非通过圣言来确立。因此，为了损害圣言而针对其他事物，对于所要证明的事物进行指示，如果说出损害圣言的建立，那么那时那个圣言就不是量，因为它是被量所损害的。因此，它成立了。如果圣言成立，那么剩下的因就不能成立。如果说那个圣言通过具备而成立，那么既是圣言又是那个，所以是那个圣言。那个圣言也是被谁承诺的，那个就是具备圣言的。如果那个具备圣言的，那个就能够成立吗？即使关系成立，也可能会成立。例如，什么通过什么成为圣言？什么与什么一起，这个是这个，如果没有确立关系的量，因为那个没有那个，所以关系不存在。此外，被量本身所损害的，那个圣言如何成立呢？它不会成立。被量所损害的，那意味着不是以思辨为先导的圣言。如果承诺与此相违背，那么它本身如何变化呢？如果有什么与圣言相违背，那么由于它存在于那个之中，所以那个圣言本身不会被承诺。如果承诺与那个不同的事物，那么依靠所要抛弃的事物而被抛弃，所以不是量，不会变化。如果所要证明的事物
English
To clarify this, I will state the words I have seen, that is, what I have seen with my own eyes. What is to be proven is not established solely through scripture (आगम，āgama，Scripture, tradition). Why? Because, if that established conclusion, which has preceded in this way, is not established by means of valid cognition (प्रमाण，pramāṇa，cognitive tool, valid cognition), then that reason (हेतु，hetu，reason, cause) itself cannot be established, because it cannot be established solely through scripture. Therefore, if scripture is a word, then it enters through the power of things. For the object of inference, words are not considered valid cognition. If scripture is not valid cognition, then the reason established from scripture is not a reason. For example, for this object of scripture, inference cannot be established, or harmful things do not intervene, because what has already been established cannot be established again, and for what has been established by valid cognition, there is no harm. For the sake of complete examination and complete acceptance. If one commits after complete examination, then for what has been completely ascertained by valid cognition, other valid cognitions do not intervene. This is also not established by scripture. Therefore, in order to harm scripture and for other things, to indicate what is to be proven, if one speaks of establishing what harms scripture, then at that time that scripture is not valid cognition, because it is harmed by valid cognition. Therefore, it is established. If scripture is established, then the remaining reason cannot be established. If one says that scripture is established through possession, then it is both scripture and that, so it is that scripture. That scripture is also what is promised by whom, that is what possesses scripture. If that which possesses scripture, will that be able to be established? Even if the relationship is established, it may be established. For example, what becomes scripture through what? What together with what, this is this, if there is no valid cognition that establishes the relationship, because that does not have that, so the relationship does not exist. Furthermore, what is harmed by valid cognition itself, how is that scripture established? It will not be established. What is harmed by valid cognition, that means it is not scripture that is preceded by speculation. If one commits to what contradicts this, then how does it change by itself? If there is anything that contradicts scripture, then because it exists in that, that scripture itself will not be committed to. If one commits to something different from that, then relying on what is to be abandoned, it is abandoned, so it is not valid cognition, it will not change. If what is to be proven
Tibetan
ང་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། དེས་ལུང་དེ་དོར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན། དེ་ཁས་ལེན་པ་ན་ལུང་དེ་དོར་བའི་རྒྱུའི་ཕྱིར། དེ་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པས་ན། དེས་གྲུབ་པ་རྟགས་སུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྟགས་མ་གྲུབ་པས་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་ཡང་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ཅུང་ཞིག་སྟོན་པ་ན་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་འདི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པས་སེམས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ། སྟོན་པར་བྱེད་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པའི་ཡན་ལག་འགའ་ཞིག་གིས་འགྱུར་ཞིང༌། གང་གིས་རང་ཉིད་ལ་ངེས་པས་གཞན་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གང་གི་ཚེ་ཤེས་པས་ཁོ་བོ་སེམས་པ་མེད་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེའི་ཚེ། དེའི་ཚིག་བཞད་གད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་ཤེས་གང་ལས་བྱུང་བ། ཚད་མ་གང་ལས་གྲངས་ཅན་གྱི་སེམས་པ་མེད་ བའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་སྟེ། ཅི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་མི་སྨྲ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བརྗོད་དོ། །གང་གིས་ན་ལུང་ལས་གཞན་གྱི་མཐོང་བརྗོད་པར་བྱེད། དེ་ལྟར་ན་རང་དང་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁོ་བོས་གཞན་ལ་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་ལུང་ལ་སོགས་པ་ལས་དེ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རིགས་པ་གཞན་ལ་མ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གང་གི་གང་ལུང་ཡིན། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རིགས་པ་ནི་ལུང་དང་སྦྱོར་བར་བྱེད་དེ། ཡོངས་བརྟགས་ཡོངས་སུ་ལེན་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ལུང་དེ་རིགས་པས་སམ་གྲགས་པས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྲང་ན། དེས་ལུང་གང་གིས་སེམས་མེད་པར་གྲུབ་པར་སྟོན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རིགས་པས་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། རིགས་པ་གང་གིས་ལུང་གཟུང་ཡིན། །རིགས་པ་དེ་འདིས་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱ་བ་འཛིན་ཅིས་མ་ཡིན། ཅིའི་ཕྱིར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན། གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་སེམས་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁས་བླངས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་པོར་འགྱུར་བ། དེ་ལྟར་ན་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པ་ནུས་པ་མེད་ཅིང༌། དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རིགས་པས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན
Chinese
如果承认与我相违背，那样一来，就会舍弃那个教证，像那样，承认时，因为是舍弃教证的原因，那不是领悟的支分，因此，由它成立的，不是作为理由而成立。因此，因为理由不成立，所以对于所要理解的，就不是量。因此，它所要成立的，不是由量所成立的，这是它的意思。另外，如果能立者稍微成立一些，就会陈述自己所知晓的。这就是，对于要成立的，例如安乐等等，由他人所承认的生等等，没有心。能立者会由自己所知晓的某些支分来改变，凭借着对自己的确定，也能成立其他。如果不是那样，当说出“凭借着知晓，我不是成立没有心”的时候，他的话就会变成笑话。因此，自知是从哪里产生的？从哪个量中，数论派的无心 的知晓产生？为什么不说成立者？为了要显示成立者，为什么不陈述呢？凭借着教证，陈述其他人的见解。像那样，自己和他人所承认的，就是成立者。如果我说，对于他人已经成立的生等等，我并不承认安乐等等是无心。那么是什么呢？因为是从自己的教证等等而来，因此不对其他人陈述道理。那是谁的什么教证呢？已经说完了。道理是与教证结合的，为了完全考察完全领受。对此，如果能立者说，那个教证是要由道理或者名声来执持，那么，他会凭借哪个教证来成立无心呢？如果是凭借道理，那么，凭借哪个道理来执持教证呢？为什么不由这个道理来执持所要显示的呢？为什么不是执持者呢？另外，那个成立无心的，会变成承认的执持者。像那样，说生等等是成立者，是没有能力而且没有意义的。如果不是要由道理来执持，
English
If one admits something contradictory to me, then that scripture will be abandoned. In that way, when admitting, because it is the cause of abandoning that scripture, it is not a part of understanding. Therefore, what is established by it is not established as a reason. Therefore, because the reason is not established, it is not a valid means of cognition for what is to be understood. Therefore, what is to be established by it is not to be established by a valid means of cognition, that is the meaning. Furthermore, if the proponent establishes something slightly, then he will state what he himself knows. That is, for what is to be established, such as happiness, etc., by the birth, etc., admitted by others, as being without mind. The proponent will change by some parts of what he himself knows, and by the certainty for himself, he can also establish others. If it is not so, when he says, "By knowing, I am not establishing the absence of mind," then his words will become a joke. Therefore, from where does self-knowledge arise? From which valid cognition does the knowledge of the Samkhya's absence of mind arise? Why not speak of the establisher? Why not state it for the sake of showing the establisher? By means of scripture, one states the views of others. In that way, what is admitted by oneself and others is the establisher. If I say that I do not admit that happiness, etc., are without mind by the birth, etc., that are already established for others, then what is it? Because it comes from one's own scripture, etc., therefore, one does not state the reason to others. Whose scripture is that? It has already been said. Reason is to be combined with scripture, for the sake of fully examining and fully accepting. In this regard, if the proponent says that that scripture is to be held by reason or fame, then by which scripture will he establish the absence of mind? If it is by reason, then by which reason is the scripture held? Why is what is to be shown not held by this reason? Why is it not the holder? Furthermore, that which establishes the absence of mind will become the holder of what is admitted. In that way, saying that birth, etc., are the establisher is powerless and meaningless. If it is not to be held by reason,