Tibetan
་པ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། རྟོགས་པ་ཐ་དད་ཅན་ལའང༌། །སྐྲ་དང་སྒོང་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་གསལ་བར་སྣང་ཡོད། གལ་ཏེ་གསལ་བར་སྣང་བ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངོ་ཤེས་པའི་བློས་མངོན་སུམ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། འདིར་ཡང་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པ་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ན་གསལ་བར་སྣང་བ་མངོན་སུམ་དེ་དང་འདྲ་འགྱུར་ཞེས་སྨོས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ངོ་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ། དེ་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པ་ལ་ནི། །ཡི་གེ་སོགས་གཅིག་ཉིད་ངེས་པ་མེད། སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ༌། །ངོ་ཤེས་པ་དེ་ཡང་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བར་སྣང་བ་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ཡང་གཞན་ཡིན་ལ་ངོ་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དྲན་པ་དང༌། སྔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། གང་དེ་ཆོས་སྒྲོ་འདོགས། སྔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་མེད་པར་ནི་དེ་ཉིད་འདི་ཤེས་མེད་ན། འདས་པའི་དོན་དྲན་པ་དང་གཅིག་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པས་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །སྔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དྲན་པ་དང་དེའི་ཆོས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་ཡང་གང་ལས་དབང་སྐྱེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ་ མ་ཡིན་ནོ། །འགྱུར་ན་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཅིག་ཅར་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་བར། བཀག་བ་དེའི་ཚེ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་དང༌། མཐོང་བ་ཅིག་ཅར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁས་བླངས་བའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཤེས་པས་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གཞན་དག་སེམས་སོ། །དེ་ཡང་དོན་ཤེས་པ་མྱོང་བ་དག་དོན་གྱི་ཤེས་པ་དང་དེ་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་པའོ། །དེ་གང་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། ལན་དུ་འདི་ལྟར། གང་ཕྱིར་དོན་དང་ཤེས་པ་དག། དོན་དང་ཤེས་པ་དེ་དག་གཉིས་སུ་སོ་སོར་སྣང་བ་རྟོགས་པ་མེད། འདི་སྐད་དུ་གལ་ཏེ་དོན་ཤེས་པ་གཅིག་དང་དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། དོན་གྱི་ཤེས་པ་གཅིག་དོན་དུ་སྣང་བར་མཐོང་བར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་དོན་དང་འདྲ་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཤེས་པ་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཅིག་ཅར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན
Chinese
其自性即是多种多样。因此，对于具有不同理解的人来说，毛发和鸡蛋等事物都清晰可见。如果因为清晰可见，就以“这就是它”的认知来获得现量，那么，在这里，由于真实存在的差异清晰可见，因此不会成为现量。因此，正如所说，清晰可见之物如何能与现量相同呢？这表明它是错误的。因为如此这般的认知是错误的，因此，对于认知来说，字母等事物并不一定是单一确定的。提到“等”字，就包括了色等事物。这种认知也不是依赖于感官的。清晰可见之物依赖于感官，这是另一种情况，而认知分别念也是另一种情况。因为没有先前体验的记忆，没有先前体验的追忆，以及对事物的虚假附加，即没有将先前体验的事物的自性附加于其上，如果没有“这就是它”的认识，那么，通过将过去的事物与记忆等同起来进行虚假附加，就会产生认知，这就是所谓的结论。先前体验的记忆以及对其性质的虚假附加，也不是从感官产生的意识。如果那样，就像意识的识一样，为了理解事物，它将与事物没有差别。如果你们阻止同时产生知识，那么，当阻止之时，知识的知识和看见会同时发生，因为你们已经承认了这一点，所以其他人认为，通过同时产生的知识可以体验到。然而，你们已经承诺，理解事物的体验和对事物的知识同时产生是不合理的。这是为什么呢？回答如下：因为事物和知识，事物和知识这两者，没有被理解为是分开显现的。也就是说，如果对事物的知识和执持它的东西同时产生，那么，对事物的知识就会被看作是事物显现，并且在同一时刻，由于体验的知识执持着与事物相似的东西，因此对它的知识也会同时被理解为是事物的显现。
English
Its very nature is diverse. Therefore, for those with different understandings, things like hair and eggs are clearly visible. If, because of being clearly visible, direct perception is attained through the cognition of "this is it," then here too, because the truly existent differences are clearly visible, it will not become direct perception. Therefore, as it is said, how can what is clearly visible be the same as direct perception? This shows that it is mistaken. Because such cognition is mistaken, therefore, for cognition, letters and so on are not necessarily single and definite. By mentioning "etc.," it includes things like form. This cognition is also not dependent on the senses. What is clearly visible is dependent on the senses, which is another case, and cognitive conceptualization is also another case. Because there is no memory of previous experience, no recollection of previous experience, and no false imputation of things, that is, not imputing the nature of previously experienced things onto it, if there is no recognition of "this is it," then through falsely imputing the past things as identical to memory, cognition will arise, which is the so-called conclusion. The memory of previous experience and the false imputation of its nature are also not consciousness arising from the senses. If so, like the consciousness of mind, in order to understand things, it will be no different from things. If you prevent simultaneous arising of knowledge, then, when preventing, the knowledge of knowledge and seeing will occur simultaneously, because you have already admitted this, so others think that it can be experienced through simultaneously arising knowledge. However, you have promised that it is unreasonable for the experience of understanding things and the knowledge of things to arise simultaneously. Why is that? The answer is as follows: Because things and knowledge, these two, are not understood as appearing separately. That is to say, if the knowledge of things and what holds it arise simultaneously, then the knowledge of things will be seen as things appearing, and at the same moment, because the knowledge of experience holds something similar to things, therefore its knowledge will also be understood simultaneously as the appearance of things.
Tibetan
། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་འདི་གཉིས་ནི་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་དོན་དུ་སྣང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ནི། དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་ཤེས་དང༌། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་དོན་འབའ་ཞིག །ཅེས་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྣང་བ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ན་ཡང་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འགྱུར་བ་ན་ཡང་ཤེས་པ་དེ་དག་གི་དོན་དུ་སྣང་བ་གཉིས་ཐ་དད་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་གཅིག་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ཕྱི་མས་ཤེས་པ་རྣམ་པ་གཅིག་པ་ཅན་དུ་འཛིན་པས་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་ཤེས་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་དག་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་དེ་དག་བློ་རྣམ་པ་གཅིག་པ་ཅན་གྱིས་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་དོན་དང་ཤེས། དོན་དང་དོན་ཤེས་པ་འདི་གང་གི་ཚེ་མྱོང་བའི་ཚེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དུས་ན་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྟོགས་པ་ མེད་པར་འགྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་གང་དེ་དག་ཕྱིས་ནི་སོ་སོར་ཏེ། སོ་སོར་ཐ་དད་པར་དྲན་པར་འགྱུར། དྲན་པར་མི་འགྱུར་ན་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དོན་འདི་འདྲ་བ་དང་ཤེས་པ་འདི་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དུ་སྣང་བ་གཉིས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་དོན་ཤེས་པ་དང་ཤེས་དེ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཤེས་པ་དང་དེ་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དོན་དུ་སྣང་བ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པ་སྣང་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྩོད་པའི་སྐྱོན་གང་ཡིན་པར་འདི་གདོན་པར་དཀའ། ལན་གདབ་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དོན་དང་དོན་གྱི་ཡིད་དག་ནི། །མྱོང་བའི་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་ན་ཡང༌། །དོན་གྱི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་པ་དག་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་སྣང་བ་གཉིས་རྣམ་པར་མ་ཆོད་པར་མི་འགྱུར་ན། རྣམ་པར་ཆོད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི། རྣམ་པ་གཅིག་རྟོགས་འགྱུར་ཞིང༌། དོན་གྱི་ཤེས་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་འབའ་ཞིག་མྱོང་བ་གཅིག་རྟོགས་འགྱུར་གྱི་སྔོན་པོ་སྣང་མྱོང་བའི། སྔོན་པོར་སྣང་བའི་མྱོང་བའི་མྱོང་བ་དེའི་ཡུལ་ཅན་དོན་གྱི་ཤེས་པར་རྣམ་པར་སྣང་བ་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་སོ་སོར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་ན་དོན་ཤེས་པ་ཤེས་པ་
Chinese
像这样，要知道同时显现的这二者不是作为不同的来认识的，这样才能认识到。这本身是由“显现为义”等来解释的。就像那样：显现为义的识，以及外境的仅仅是义。这样说，即使显现为义的二者会转变，但也不是转变。如果转变，那么那些识的显现为义的二者虽然是不同的，但具有相同相状的分别念后来的心识会执持识为具有相同相状，所以才会那样执着。如果这样理解，在想要理解那些识的时候也是不合理的，因为会陷入无有差别的过失。没有不同相状的心识，事物就是不同的。当那些识是由具有相同相状的心识所产生的时候，它们就会变得不同。此外，义和识，义和义的识，这些在什么时候体验的时候，在体验的时候，由于清晰的明了的差别而无法认识的时候，那么，那些后来如何能够分别地，分别地回忆起来呢？如果不能回忆起来，就会转变，例如会变成“这个义是这样的，这个识是这样的”等等。因此，由于没有认识到显现为义的二者，所以同时的义识和识不是识。如果义识和那个识同时产生，那么就像显现为义一样，识的显现是可以认识的，这样说，各种显现本身的争论的过失在哪里，这是难以去除的，是难以回答的。就像这样：义和义的意，即使按照次第产生，如果想要义的识和识按照次第产生，那么二者的显现如果不分开，就不会变成认识，因为会变成认识到分开，但那也不是那样的，就像那样，蓝色等等，会认识到一种相状，并且仅仅体验到不与义的识相混合，会认识到一种体验，蓝色显现体验的，显现为蓝色的体验的对境，不是分别认识到在义的识中显现的其他体验，那么，凭借什么来认识义识呢？
English
Thus, one should understand that these two, appearing simultaneously, are not recognized as different, and only then can one realize it. This itself is explained by "appearing as meaning" and so on. Just like that: The consciousness appearing as meaning, and the external object is merely meaning. Saying this, even if the two appearing as meaning would change, they do not change. If they change, then although the two appearing as meaning of those consciousnesses are different, the later mind of conceptual thought with the same aspect will hold the consciousness as having the same aspect, so it is attached in that way. If one understands it this way, it is also unreasonable to want to understand those consciousnesses, because it would fall into the fault of being without difference. Without different aspects of consciousness, things are different. When those consciousnesses are produced by consciousness with the same aspect, they will become different. Furthermore, meaning and consciousness, meaning and the consciousness of meaning, when are these experienced? At the time of experience, when it is not possible to recognize due to the difference of clear understanding, then how can those later be remembered separately, separately? If it cannot be remembered, it will change, for example, it will become "this meaning is like this, this consciousness is like this," and so on. Therefore, since the two appearing as meaning are not recognized, the simultaneous meaning-consciousness and consciousness are not consciousness. If meaning-consciousness and that consciousness arise simultaneously, then just like appearing as meaning, the appearance of consciousness can be recognized, saying this, where is the fault of the debate of various appearances themselves? This is difficult to remove, it is difficult to answer. Just like this: Meaning and the mind of meaning, even if they arise in sequence, if one wants the consciousness of meaning and consciousness to arise in sequence, then if the appearance of the two is not separated, it will not become recognition, because it will become recognizing as separated, but that is not so, just like that, blue and so on, one aspect will be recognized, and only experiencing not mixing with the consciousness of meaning, one experience will be recognized, the object of the experience of blue appearance, the experience appearing as blue, is not separately recognized as other experiences appearing in the consciousness of meaning, then, by what can one recognize meaning-consciousness?