Tibetan
ཤེས་པ་སོ་སོ་བ་ལ་དོན་སྐད་ཅིག་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་རེ་རེ་སྐྱེ་བ་ལ་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དོན་ཡང་འཇིག་པ་ཐོབ་པར་རྒྱུར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྐྱེད་པ་ལས་རྒྱུའི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དོན་གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་བློའི་རྟགས་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་ཡང་ཤེས་པ་རྟགས་སུ་འགྱུར་རམ། ཤེས་མིན་རྟགས་སུ་འགྱུར་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་གྲང་ན། གལ་ཏེ་དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པ་རྟགས་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་བཅད་མེད་པར། དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་དེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གང་ལས། དེ་ཤེས་པ་ཤེས་པ་དེ་མེད་ན་འདི་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་དམིགས་པ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ན་འགའ་ཞིག་དོན་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་དེ་ཡང་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ན་དོན་ཤེས་པ་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེའི་ཤེས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་ཤེས་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན། ཡང་དེ་ལ་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་པས་ན་རྟགས་སུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པར་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ན་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་རྟགས་ལ་གོ་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་གོ་བར་བྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ལྟར་ངེས་པ་ལ་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་ཅན་གྱི་དོན་དེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་རྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཤེས་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་མེད་པར་ཡང༌། དེ་ནི་གོ་བྱེད་ཇི་ལྟར་ཡིན། ཅི་སྟེ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་རྟགས་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དོན་གང་དག་མ་མཐོང་བ་དེ་དག་ཡིན། དོན་དེ་དག་ནི་མ་མཐོང་བ་ཅན་ནོ། །ལྟ་བ་པོར་མཐོང་བར་འདོད་པ་ལས་གཞན་གྱིས་ནི་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་གིས། མཐོང་བ་ལ་ལར་མཐོང་བ་དེ་དག་མ་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་མཐོང་བར་ཁས་ལེན་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་དོན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དོན་དེ་མི་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་དེ་སྐྱེས་བུ་གཞན་མཐོང་བ་ལ་ཡང་གཞན་གྱི་ཡོད་དེ་མ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ལ་ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བློ་ རྟོགས་འགྱུར། དོན་དེ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་དེའི་ཡ
Chinese
对于各个不同的识，事物会成为刹那坏灭的过失。因为识是刹那性的，所以对于每一个识的生起，作为其因的事物也会获得坏灭，因为成为因是成立的。因为从产生其殊胜之处来说是因，这是总结语。认为事物显现的差别本身是理智的标志，那么识会成为标志吗？或者非识会成为标志呢？如果出现这两种分别，如果事物的差别是识的标志，那么在那个时候，对于它的有境之识没有完全断除的情况下，事物差别是识，这从何而来？如果那个识的识不存在，那么这个本身就不存在，这是您的意思。这样，在对境进行观察时，有些会观察事物。如果那个和那个所观察的不是现量，那么不存在时，事物识就不是标志。如果又因为那个识没有成立，所以不能确定这个是事物识，如果是那样，又因为那个识本身是真实存在的，所以也不会成为标志的想法。这样，如果真实地那个本身识对于识没有成立，那么就不会成立，并且因为具有作为标志的能知自性，所以也不会成为能知。然而，对于那样的确定，具有识差别的事物是能知，因为识是标志。因此，在没有完全断除识本身的情况下，那怎么会是能知呢？如果不是识是标志，那么哪些事物是没有见到的呢？那些事物是没有见到的。如果想要让观看者见到，那么除了观看者之外，有些人，在一些见到中，那些见到本身是没有见到的。如果承认具有那样的相，那么所有人对于所有人都会见到所有事物，这是总结语。那个事物不了解的差别，对于其他人见到时，也是其他人的存在，因为是不了解本身，所以对于一个人存在是没有确定的。因此，自己的理智会理解。认为那个事物是没有见到的那个
English
For each distinct consciousness, it would follow that objects are destroyed in an instant. Since consciousness is momentary, for each arising of consciousness, the objects that serve as its cause would also be subject to destruction, as becoming a cause is established. Because it is a cause from the perspective of generating its excellence, this is a concluding statement. If one considers the distinct appearance of objects to be the very sign of intelligence, then does consciousness become a sign? Or does non-consciousness become a sign? If there are these two distinctions, if the distinction of objects is a sign of consciousness, then at that time, without completely eliminating the consciousness that possesses that object, how does the statement that the distinction of objects is consciousness arise? If that consciousness of consciousness does not exist, then this itself does not exist, this is what you mean. Thus, when observing an object, some will observe things. If that and that which is observed are not directly perceived, then when they do not exist, object-consciousness is not a sign. If, again, because that consciousness is not established, it is not certain that this is object-consciousness, then in that case, again, because that consciousness itself truly exists, it will not even become the thought that it is a sign. Thus, if in reality that very consciousness is not established for consciousness, then it will not be established, and because it possesses the nature of being a knower as a sign, it will not even become a knower. However, for such certainty, the object with the distinction of consciousness is a knower, because consciousness is a sign. Therefore, without completely eliminating consciousness itself, how can that be a knower? If what is not consciousness is a sign, then what things are not seen? Those things are unseen. If one wants the viewer to see, then apart from the viewer, some people, in some seeing, those seeings themselves are unseen. If one admits to having such an aspect, then everyone will see all things for everyone, this is a concluding statement. The distinction of not understanding that thing, when others see it, is also the existence of others, because it is not understanding itself, so there is no certainty that it exists for one person. Therefore, one's own intelligence will understand. That which considers that thing to be unseen
Tibetan
ང་རང་ཉིད་བློ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་ན་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཆོས་ཡན་གར་དེ་ལས་ནི། འོ་ན་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། རང་གི་ཆོས་ལ་ལྟོས་མེད་ཅན། སྐྱེས་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ལས། བློ་ནི་རྗེས་དཔོག་མ་ཡིན་ནོ། །སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་དོན་གྱི་ཆོས་ལས་ནི་མི་འགྱུར་མོད་ཀྱི་རང་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་འབའ་ཞིག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་བློའི་རྟོགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ན་རྟགས་སུ་འགྱུར་བར་རིགས་པ་ཡིན་གྱི་སྐྱེས་བུའི་ཆོས་འབའ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་རང་གི་བློའི་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར། གཞན་ཡང་རང་བློ་ལས་སྐྱེས་བུ་གཞན་དང་ཆོས་རང་གི་ཡུལ་ཞིག་ཡོད་ན་གང་ཡིན་མངོན་སུམ་བློ་རྒྱུ་སྟེ་རྟགས་ཡིན་པར་འགྱུར། གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུ་རང་གི་ཆོས་ཀྱང་རྟགས་ཉིད་དུ་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནམ། འོ་ན་ཏེ་གཞན་ལས་ཡིན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ལ་བློ་དང༌། རྒྱུ་མཚུངས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཅན། བློ་ལ་ཆོས་དེའི་ཐ་དད་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་དེ་འདྲ་བ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན། བློ་བཞིན་དུ་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྟགས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་སྐྱེས་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཅན། ཅི་སྟེ་བློའི། རྒྱུའི་ཚོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་གཞན་ལས་དེ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་བློ་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་རྟགས་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན། དེའི་རྟགས་ནི་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་འགྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བློའི་འབྲས་བུར་འགྱུར་ན་ཡུལ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ནི་ལྔ་པོ་དང༌། །གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱའི་མིང་ ཅན་མ་གཏོགས་པ་དང༌། མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དག་དང་དམིགས་པ་དག་སྟེ་བློ་མ་གཏོགས་པ་དེའི་འབྲས་བུ་གཞན་ཉེ་བར་མཚོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་དེ་
Chinese
如果我自己能被心识推断，那是不合理的。关于事物法的一般情况，如果问那是怎样的呢？从不依赖自身之法，成为推断补特伽罗自性的知识，不依赖于所谓的法，那么心识就不是推断。不是存在。如果事物之法不改变，但唯一依赖于自身的法是什么，那就是相。如果说从那之中会产生心识的证悟，那也是不合理的。这样，如果那个法是现量，那才合理成为相，如果仅仅是补特伽罗的法不是现量所缘，那又如何能推断自己的心识呢？此外，如果自己的心识中有其他的补特伽罗和法，自己的所缘，那什么才是现量心识之因，成为相呢？没有其他的存在，这就是结论。此外，补特伽罗自己的法也被认为是相，那么产生那个心识的集合是从那之中产生的吗？还是从其他的产生？对于第一个分别念，心识和因相同而产生，心识和那个法的差别是从哪里来的呢？根本没有差别。这样，因的自性就确定为作用的果的自性，如果不是这样，所缘等等就不会确定。就像这样，从那样的事物中产生的就和那个事物相同，如果说是这样的性质，就像心识一样，那也是没有成立的，因此不是相。其他的产生也是迷惑的。如果心识，从因的集合中，想要从不同的其他因中产生，那么因为没有联系，就会变成迷惑的。此外，如果从变成其他事物的心识，变成其他事物的相中进行推断，那么那个相就会从果的角度发生改变。如果变成心识的果，就会变成所缘等等。这样，色等等五种所缘，以及色、声、香、味、触的名称，除了这些之外，眼等等的根和所缘，除了心识之外，其他的果是不可能表示的。这样，那个果
English
It is unreasonable for myself to be inferred by consciousness. Regarding the general case of things and dharmas, if asked what it is like? From not relying on one's own dharma, becoming the knowledge of inferring the self-nature of the individual, not relying on the so-called dharma, then consciousness is not inference. It is not existence. If the dharma of things does not change, but what is the only dharma that relies on itself, that is the sign. If it is said that from that, the realization of consciousness will arise, that is also unreasonable. In this way, if that dharma is direct perception, then it is reasonable to become a sign, if it is only the dharma of the individual that is not the object of direct perception, then how can one infer one's own consciousness? Furthermore, if in one's own consciousness there are other individuals and dharmas, one's own objects, then what is the cause of direct perception consciousness, becoming a sign? There is no other existence, that is the conclusion. Furthermore, the individual's own dharma is also considered a sign, then is the collection that produces that consciousness born from that itself? Or does it arise from others? For the first conceptualization, consciousness and cause are the same and arise, where does the difference between consciousness and that dharma come from? There is no difference at all. In this way, the nature of the cause is determined as the nature of the effect of the action, if it is not like this, the objects and so on will not be determined. Just like this, what arises from such a thing is the same as that thing, if it is said to be of such a nature, just like consciousness, that is also not established, therefore it is not a sign. Other births are also confusing. If consciousness, from the collection of causes, wants to arise from different other causes, then because there is no connection, it will become confusing. Furthermore, if from the consciousness that has become another thing, the inference is made from the sign that has become another thing, then that sign will change from the perspective of the result. If it becomes the result of consciousness, it will become the object and so on. In this way, the five objects such as form, and the names of form, sound, smell, taste, and touch, apart from these, the senses such as the eye and the objects, apart from consciousness, other results cannot be indicated. In this way, that result