Tibetan
་ངོ་བོ་གསལ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བློའི་ངོ་བོ་དག་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། བློ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་རིག་ཡིན་ན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་པ་གང་གིས་ན་བློ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར། འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དགའ་བ་དང་གདུང་བ་ལ་སོགས་པ་མཚན་ཉིད་ཅན་སྐྱེས་བུ་གང་གི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་བདེ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ནི་དམིགས་པ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐྱེས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་མྱོང་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་པོ་གཞན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས། དེའི་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། བདེ་བ་བསྐྱེད་པའམ་དེར་སྣང་བའི། གལ་ཏེ་བློ་རིག་གཞན་མིན་ན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་ཉིད་རིག་པ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་བདེ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ་ཡང་དེས་བསྐྱེད་པའམ། དེར་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། གཞན་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དང་དེ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ་སྐྱེས་བུ་དེས་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའམ། མ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྲང་ན། གལ་ཏེ་དམིགས་པ་དེ་ཡི་ཚེ། །དམིགས་པ་བྱེད་པ་གཞན་ལ་ཡང༌། །གཉིས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པ་དེ་དང་དེར་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལས། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་གནས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ། གཞན་གྱི་བློ་དེ་སྐྱེ་མིན་ཞིང༌། །དེར་སྣང་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་དེ་ནི་ཡུལ་མེད་ཐོབ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེས་རང་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་ཅིང་སོ་སོར་མྱོང་ཞིང་དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད
Chinese
既然自性是明亮的，那么它们就有体验。因此，心的自性是明亮的，心就不是非显现的。虽然如此转变，如果他是其他的觉知，快乐等等也不是显现，凭什么心会变成显现呢？如果说是通过不同于快乐等等的意的识来体验，如果是那样，那么快乐等等，体验，喜悦和痛苦等等的特征，安住在任何人的相续中的快乐等等，被其他人所缘，当也被其他人所缘时，就将体验到与不同于快乐等等的其他人相关联，快乐等等的体验者将与其他体验快乐等等的人相关联，就像这样，仅仅因为具有缘彼之识，就是他的享受者。虽然如此转变，产生快乐或者显现于彼的，如果心不是其他的觉知，那么产生快乐等等和显现快乐等等的心，就体验快乐等等，例如某些人自己觉知一样。如果执持安住在他人相续中的快乐等等的心，不是由他产生或者显现于彼，那么就不是他人体验。这和那对其他人也一样，如果那个人缘安住在他人相续中的快乐等等，或者不缘，如果缘的时候，缘者对其他人来说，二者无疑是存在的，由快乐等等所产生的那和那本身就是显现。如果不是那样，安住在他人相续中的快乐等等，其他的心的生起不是，并且不具有显现，当不是显现快乐等等的时候，如果快乐等等不是对境，那么那个心就将获得无对境。因此，他将随顺自己的习气的自性，并且各自体验，同样明亮地生起自证的自性。虽然如此转变。
English
Since the essence is clear, then they have experience. Therefore, since the essence of mind is clear, mind is not non-manifest. Although it transforms like that, if it is another awareness, happiness etc. are also not manifest, by what means does mind become manifest? If it is said that it is experienced by a mental consciousness other than happiness etc., if that is the case, then happiness etc., experience, the characteristics of joy and suffering etc., the happiness etc. abiding in the continuum of any person, whatever is the object of another person, when it is also the object of another, then one will experience being connected with another person different from happiness etc., the experiencer of happiness etc. will be associated with others who experience happiness etc., just like this, merely by having the knowledge of focusing on that, one is the enjoyer of it. Although it transforms like that, producing happiness or appearing therein, if the mind is not another awareness, then the mind that produces happiness etc. and the appearance of happiness etc. experiences happiness etc., like some person's own awareness. If the mind that holds happiness etc. abiding in the continuum of others is also not produced by him or appearing therein, then it is not the experience of others. That and that are the same for others too, if that person focuses on happiness etc. abiding in the continuum of others, or does not focus, if it is the time of focusing, then for others who focus, both undoubtedly exist, that and that produced by happiness etc. are themselves appearances. If it is not like that, happiness etc. abiding in the continuum of others, the arising of other minds is not, and not having appearance, when it is not the appearance of happiness etc., if happiness etc. are not objects, then that mind will obtain objectlessness. Therefore, he will follow the nature of his own habitual tendencies, and individually experience, and likewise clearly arise the nature of self-awareness. Although it transforms like that.
Tibetan
་ཀྱི། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤྱི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་བློ་དེ་ཡུལ་མེད་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འདི་ནི་ལན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེ་མི་འཛིན་ན་སྤྱི་དག་ཀྱང་གསལ་བར་མི་འཛིན་ན། མི་འཛིན་ཞེས་ནི་སྔར། ཇི་ལྟར་གསལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་སྤྱི་ཡན་གར་བ་ཡང་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་གསལ་བ་དེ་སྤྱིར་མི་འགྱུར་རོ། །གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་འདི་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། དེ་མཚུངས་མིན་དང་གསལ་བ་མིན། །དེ་བས་ན་སྤྱི་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་སུ་དེ་ནི་འདིའི་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་ནི་གང་ཞིག་གང་ལ་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་དབང་གིས་རག་ལས་པའམ་དེའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་གཞན་གྱི་དབང་སྟེ་གང་གིས་བདག་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྲང་ན་རེ་ཞིག་སྤྱི་ནི་གསལ་བ་ལས་སྐྱེ་བའི་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་གཞན་གྱི་དབང་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ལྟོས་པ་མེད་པར་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གསལ་བ་ནི་དེ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཅུང་ ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་གསལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བློ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་དངོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གོང་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་བློ་གཞན་གྱིས་དེ་ལས་གཞན་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་ཏེ། དེ་འཛིན་པ་ན་ཡང་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་རིགས་པས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་བློ་གང་ཡིན་པའི་དོན་སྣང་བ་དེ་ནི་གསལ་བ་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། བློ་དེ་ལས་ནི་གཞན་མ་ཡིན། །འོན་ཀྱང་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་དེས་དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་བདག་རིག་གྲུབ་བློ་དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་དང་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྣང་བ་ན་བདག་ཉིད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱང༌། །མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་མིན་ཞེ
Chinese
。他人相续中的安乐等体性隐蔽，因此他人无法确定，即使如此，安乐等总相是会被执取的，因此那个心并非无境之物，如果这样说。对此，这并非回答。如此，如果不执取它，那么总相也不明显地执取吗？不执取，这是之前说过的。如果像不依赖显现的总相也能被言语表达那样，那么显现就不会成为总相。显现使之显现的体性，这也没有。因此，它非相似且非显现。因此，会变成那些与总相不相似且非显现的事物。如此，实际上，它与“这是此的”的关系，是指什么在什么上产生，依赖于他者的力量，或者通过它来证悟，依赖于他者的力量，即通过什么来证悟自身。如果这样认为，那么首先，总相并非从显现中产生的他者之力量，因为它是常法。也不是证悟的他者之力量，因为承认不依赖显现而用言语表达。因此，显现与它不相似，已经说过了。另外，如果总相这个事物稍微存在，那么那时心就会不依赖显现而执取，就像这样。“它事物稍微也不存在”，这也已经在前面显示过了。因为其他心不执取与它不同的且相关的安乐等，即使执取它，也会导致体验到它。用刚才所说的道理，也不是安乐等的总相。因此，那个与它不同的，被认为是安乐等执取的心的意义显现，即是显现近似表示的显现，它与那个心并非他者。然而，是自性，因此，现量和自证成立，那个心是现量和自证成立的，因为那样显现时，是自性显现的体性，因为是成为自性之物。虽然会那样变化，但如果它有执取者，那么就不是现量。
English
. The nature of happiness, etc., residing in the continuum of others is hidden, so others cannot ascertain it. Even so, the general characteristic of happiness, etc., will be apprehended, so that mind is not something without an object, if you say so. To that, this is not an answer. Thus, if it does not apprehend it, then does it also not clearly apprehend the general characteristics? It does not apprehend, as was said before. If, like a general characteristic that does not depend on manifestation can also be expressed by words, then manifestation will not become a general characteristic. The nature of manifestation making manifest, this is also not present here. Therefore, it is not similar and not manifest. Therefore, it will become those things that are not similar to the general characteristic and are not manifest. Thus, in reality, the relationship of "this is of this" refers to what arises on what, relying on the power of others, or through it to realize, relying on the power of others, that is, through what to realize oneself. If you think so, then first of all, the general characteristic is not the power of others arising from manifestation, because it is permanent. Nor is it the power of realization of others, because it is admitted that it is expressed by words without relying on manifestation. Therefore, it has already been said that manifestation is not similar to it. Furthermore, if the thing called general characteristic exists slightly, then at that time the mind will apprehend without relying on manifestation, just like this. "It does not exist even slightly," this has also been shown above. Because other minds do not apprehend happiness, etc., that are different from it and related, even if they apprehend it, it will lead to experiencing it. According to the reasoning just mentioned, it is also not the general characteristic of happiness, etc. Therefore, that appearance of meaning of the mind that is considered to be the apprehension of happiness, etc., that is different from it, that is, the appearance of manifestation closely representing, it is not other than that mind. However, it is self-nature, therefore, direct perception and self-awareness are established, that mind is established as direct perception and self-awareness, because when it appears like that, it is the nature of self-nature being manifest, because it is something that has become self-nature. Although it will change like that, but if it has an apprehender, then it is not direct perception.