Tibetan
ཤེས་པའི་རྒྱུས་ཀྱང་རིགས་པའི་དབང་པོ་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་གང་ཞིག་གང་ལས་གང་གི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་ངེས་བྱས་ཤེས་པ་རང་གི་ཡུལ་གྱིས་བསྐྱེད་པར་གྱུར་པ་དེ་མེད་ཀྱང་གལ་ཏེ་རང་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་བའི་དོན་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་དུས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དོན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དོན་ཏེ། གསལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་དང་རིགས་མཐུན་པ་དུས་མཚུངས་པར་འབྱུང་བ་ཅན་གྱི་དོན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་གཞན་ནི། །རྒྱུ་གཅིག་པ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་མི་བྱེད་འདྲ་བ་མི་བྱེད་དོ། །འདྲ་བ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དུས་སྔར་འདྲ་བ་ཉིད་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། རང་རྣམ་པས་ཤེས་ལ་རྣམ་མེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བའི་དོན་གསལ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕན་འདོགས་བྱེད་མེད་ཕྱིར་ན་སྟེ། མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་གསལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ནི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་གསལ་བར་མི་འགྱུར་མོད་ཀྱི་རྟག་པ་དག་ནི་འདི་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་འདི་ཡང་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། རྡོ་རྗེས་རྡོ་སོགས་དོན་དག་ཀྱང༌། །བརྟན་པ་ཞེས་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རང་གི་ འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ལས་འཕོ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་རང་གི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པ་སྟེ། གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་ཕྱིར་གཏོང་བ་མེད་བར་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་མེད་པའི་དུས་བཞིན་དུ་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཅིག་ཅར་རང་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ནུས་པ་མེད་ན་ཡང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བྱར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཀྱང་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་ན་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡང་བསྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རིམ་གྱིས་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ཡིན་ན། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རིམ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་བོ་དང་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། སྐད་ཅིག་རེ་རེའི་ཐ་དད་བརྗོད་ཅིང་སྟོན་པར་བྱེད་རྗོད་པ་དེ་ལྟར་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་
Chinese
识的因也是生起理智之力的，那也变成境了。因此，确定了某事物从何处以何种方式产生，即使没有识由其自身境所生起，但如果存在着成为自身境的事物，那么在识存在之时，它并非不存在，因为它是作为事物显现的。由于追随境的形态而产生，所以是事物，被称为显现，但它并非与此相似，也不是同时发生的。如此，同时产生的其他事物，即使具有相同的原因，也不会在识中产生形态或相似性。由于不产生相似性，并且在时间上先于相似性而产生，自身以形态来认知，无形态的同时产生的事物如何能显现？为什么呢？因为没有帮助者，因为不作用，所以不是境，这意味着它不是显现。刹那因为是坏灭的，所以对于未被指示的事物来说，不会变得清晰，但认为对于常法来说，这会成立的想法也是不好的。因此，金刚石等事物，凡是被称为稳固的，也是其自身产生果的能力的自性，是不变的体性，因此，在自身产生果时，也不依赖于任何共同作用的条件，因为不依赖于其他。因为没有放弃原因，就像在没有一切众生都希望显现的果的时候一样，所有具有自身境的识，都会同时自身产生。即使没有能力，因为没有卓越的作为，所以之后也没有能力，因此在任何时候都不会产生。如果像条件一样逐渐产生识，那是因为共同作用者提供帮助。因此，金刚石和石头等事物会逐渐产生。识的产生，是金刚石和石头等事物，以作者和非作者的自性，表达和指示每个刹那的差别，因此是刹那本身。是刹那本身。
English
The cause of consciousness is also what generates the power of reason, and that also becomes an object. Therefore, having determined how something arises from where and in what manner, even if there is no consciousness arising from its own object, if there exists something that has become its own object, then when consciousness exists, it is not non-existent, because it appears as a thing. Because it arises following the form of the object, it is a thing, called manifestation, but it is not similar to this, nor does it occur simultaneously. Thus, other things that arise simultaneously, even if they have the same cause, do not produce form or similarity in consciousness. Because it does not produce similarity, and because it arises earlier in time than similarity, how can things that arise simultaneously without form, knowing by themselves in form, become clear? Why? Because there is no helper, because it does not act, so it is not an object, which means it is not a manifestation. Moments, because they are destructive, will not become clear to things that are not indicated, but the idea that this will be established for permanent things is also not good. Therefore, things like diamonds, whatever is called stable, is also the nature of its own ability to produce fruit, is the unchanging essence, therefore, in its own production of fruit, it does not depend on any co-acting conditions, because it does not depend on others. Because there is no abandonment of the cause, just as when there is no fruit that all beings wish to manifest, all consciousnesses with their own objects will arise simultaneously by themselves. Even if there is no ability, because there is no excellent action, there is no ability later, so it will not arise at any time. If consciousness arises gradually like conditions, it is because co-actors provide help. Therefore, things like diamonds and stones will arise gradually. The arising of consciousness is that diamonds and stones, with the nature of author and non-author, express and indicate the difference of each moment, therefore it is the moment itself. It is the moment itself.
Tibetan
ཡིན་ན་ཡང༌། རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་ལ་སོགས་པ། འདི་ལའང་སྐྱོན་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འཇིག་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་དག་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལས་གསལ་བ་ཡིན། ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་དེས་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་ནས། རང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གཉིས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི། དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན། །ངེས་མེད་པར་ནི་དེ་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཚུལ་གཉིས་པ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ། དེའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཀྱི། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པ་འདིས་ནི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དང་རང་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གཉིས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རང་རིག་པ་ལས་དུས། རིག་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཡིས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་མ་ཐག་ཡུལ་དུ་སྣང་བས་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབས་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བསྟན་ནས། གང་ལ་དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན། །ཚུལ་གཉིས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ལས་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྔར་རིག་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པས་ཚུལ་གཉིས་པའི་སྐབས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་སྣང་བ་དང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བཤད་པའི་ཚུལ་གཉིས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དེ་ཡང་ཡུལ་དུ་སྣང་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཚུལ་གཉིས་སྤྱིར་བཤད་པ་སྔར་ཡོད་པ་དེས་ན་ཕྱིས་ཀྱང༌། རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པས་ཚུལ་གཉིས་འདོད་པ་ན་ཡང་ཚུལ་གཉིས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པར་བཞེད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཞར་ལ་འོངས་པའི་ངོ་བོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཞན་ཉིད་དུ་ཚུལ་གཉིས་པོ་དེ་དང་ཉེས་པ་མེད་པར་ནི། དེ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་འཆད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚུལ་གཉིས་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བཞེ
Chinese
然而，金刚和石头等等，这方面的问题仍然和以前一样。既然坏灭的缘故不存在，那么为何从知识中显现出来呢？在讲述了“境的知识以其知晓”等等之后，就已经极好地确立了自身之二相。现在，从后来的忆念中也是如此，并非毫无确定性。通过“并非如此”等等，为了确立二相而希求，通过“彼之自性”等等来进行阐述。境的知识，由于其知晓的差别，仅仅以显现为境的方式，不仅使识成为二相，而且也显示了体验从后来的忆念中也是如此。以此理路，并非是显现为境和自显现之二相。那么是什么呢？从自证知之时，以所知和能知的相状也是错误的。如此，通过“境识以彼之知识”等等，意欲立即以显现为境来确立二相。并且也显示了，在何处从后来的忆念中也是如此，为了理解到正是二相的场合，而连接说“正是二相”，先前以所知和能知的相状并非是二相的场合，因为是不允许的。如此，具有自显现和境之相，即是说显现为二的识，所说的二相是什么呢？那也通过“那也以显现为境”等等来显示。如此虽然转变，但没有差别，普遍宣说二相，先前存在，因此后来，以自身体验之相希求二相时，即使说正是二相也没有过失吗？如果像这样，论师想要确立二相的时候，如果自证知本身是顺便而来的，那么要确立的体性是其他的，与那二相没有过失，通过“并非如此”等等来确立，就不会阐述其他了。因此，从忆念中也是以境之相和体验之相本身来确立二相。
English
However, the faults in the case of vajra and stone, etc., remain the same as before. Since there is no reason for destruction, why is it manifest from knowledge? After explaining "the knowledge of an object knows," etc., one has thoroughly established the two aspects of oneself. Now, it is also from later recollection, and it is not without certainty. Through "it is not so," etc., one desires to establish the two aspects, and one explains through "its nature," etc. The knowledge of an object, due to the difference in its knowing, merely by appearing as an object, not only makes consciousness two-fold, but also shows that experience is also from later recollection. By this reasoning, it is not the two aspects of appearing as an object and self-appearance. What is it then? From the time of self-awareness, it is also wrong to say that it is in the form of what is to be known and what is to be known. Thus, through "the knowledge of an object by its knowledge," etc., one intends to immediately establish the two aspects by appearing as an object. And it is also shown that wherever it is also from later recollection, in order to understand that it is the occasion of the two aspects, one connects by saying "it is precisely the two aspects," previously, the occasion of the two aspects is not in the form of what is to be known and what is to be known, because it is not permissible. Thus, having the aspect of self-appearance and object, that is, the consciousness that appears as two, what are the two aspects that are spoken of? That is also shown by "that also by appearing as an object," etc. Although it changes in this way, but there is no difference, the two aspects are generally proclaimed, and since it existed before, therefore later, when one desires the two aspects in the form of one's own experience, is there no fault even if one says that it is precisely the two aspects? If, in this way, the teacher intends to establish the two aspects, if self-awareness itself comes incidentally, then the nature to be established is other, and there is no fault with those two aspects, and by establishing through "it is not so," etc., one will not explain anything else. Therefore, from recollection, it is also by the aspect of the object and the aspect of experience itself that the two aspects are established.