Tibetan
་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོད་པ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་རེ་རེས་རང་གི་རིག་པ་དང་འབྲེལ་པ་དེའི་ཕྱིར་བདག་དང་འབྲེལ་པའི་དཀོན་སྒྲས་བསྟན་བར་བྱ་བ་སྐྱེས་བུས་རིག་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་གཞན་གྱི་ལུས་ལ་གནས་པ་འཛིན་པར་ཐལ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་རེ་རེ་དག་གིས་འབྲེལ་ན་ཡང་འཆད་པ་པོ་ཉན་པ་པོའི་སེམས་དག་གི་མཚམས་སྦྱོར་ཕ་ནི་མི་རུང་རོ། །ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། དོན་གཅིག་མངོན་ཞེ་ན་བདག་ཉིད་ཅན། །དོན་གཅིག་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །ཇི་ལྟར་གཅིག་ཅི་དོན་འགའ་ཞིག་ལ་སེམས་པར་བྱེད་པ་དེས་གཞན་ལ་ཁྱོད་དོན་ཅི་ཞིག་ལ་སེམས་པར་བྱེད་ཅེས་དྲིས་པ་ན་དེས་རང་ཉིད་སེམས་པའི་ཡུལ་གཞན་ལ་སྨྲ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་སེམས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་འདི་སེམས་པར་བྱེད་པའི་དོན་འདི་ཉིད་ང་ཡང་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉན་པ་པོ་དང་འཆད་པ་པོའི་སེམས་དག་གིས་དོན་གཅིག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྱུར་བ་ཡང་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བདག་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་དེ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་གཅིག་འདྲའི་ཕྱིར། འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་སེམས་འདི་ལྟར་དོན་གཅིག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་རང་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པའི་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་དོན་དག་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། །གཉི་གའི་མཐོང་བ་ཡོད་པར་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁྲུལ་ བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གང་ལས་འདྲ་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན། འགྱུར་བ་ཡང་བླ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའི་སེམས་དེ་དག་ནི་ཇི་ལྟར་དོན་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་དེའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་གཅིག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ་འདྲ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེར་སྣང་བ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་པ། འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའི་ཤེས་པ་དེ་དག་གིས། ཇི་ལྟར་ཐ་དད་བདག་ཉིད་གཟུང༌། །དོན་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་
Chinese
是因为，也因为从决断进入。说因为与我有关所以不是执着，这并非如此。所有士夫以意的各别识的境，与自己的明觉有关，因此应以与我有关的语词表示，士夫是明觉，这样一来就不会有执着于住在他人身上的过失。如果那样，即使各自有关联，但说法者和听法者的心之间的连接是不行的。怎么样呢？如果说显现一义，是具有自性。是执着一义的自性。如何为一？如果某人思考某个意义，问他人：你思考什么意义？当他说自己所思考的境时，那时思考者也会想：我也有这个思考的意义。同样，听法者和说法者的心对一义显现执着的自性之后，连接不会改变。因为自性如何关联，以意所知不执着。也因为改变，所以与我有关的执着不是。虽然如此改变，如果因为名称相同。说法者和听法者的心这样对一义显现执着，即使是执着与自己有关的意义，也因为与自性之因有关的意的境之意义相同。那不是那样，因为二者的见解存在，只是法相同才迷惑。说与他者有关，从彼岸见不是执着，也是从何处相似而执着为一？改变也是上，即使那样，说法者和听法者的心，并非如意义自性各别。因为没有那样的自性，所以显现执着为一，是因为相似。那样一来，在那里显现者不是。说法者和听法者的识，如何执持各别自性？是意义多样的自性之自性。
English
It is because of this, and also because it enters from the decision. To say that it is not clinging because it is related to me is not the case. All individuals, through each object of the mind's consciousness, are related to their own awareness. Therefore, it should be indicated by the word related to me, that the individual is awareness. In this way, there would be no fault of clinging to residing in another's body. If that is the case, even if each is related, the connection between the minds of the speaker and the listener is not possible. How is it? If it is said that one meaning is manifested, it is with self-nature. It is the nature of clinging to one meaning. How is it one? If someone thinks about a certain meaning, and asks another, 'What meaning are you thinking about?' When he speaks of the object he is thinking about, then the thinker will also think, 'I also have this meaning that I am thinking about.' Similarly, after the minds of the listener and the speaker manifest clinging to one meaning, the connection will not change. Because how is self-nature related, what is known by the mind does not cling. Also because of change, the clinging related to me is not. Although it changes in this way, if because of the similarity of names. The minds of the speaker and the listener thus manifest clinging to one meaning, even if it is clinging to the meaning related to oneself, it is because the meanings of the mind's objects related to the cause of self-nature are the same. That is not the case, because the views of both exist, it is only because the Dharma is the same that it is confused. To say that it is related to others, seeing from the other shore is not clinging, also from where is it similar that it clings to being one? Change is also above, even so, the minds of the speaker and the listener are not as the meaning is inherently distinct. Because there is no such self-nature, it appears to cling to being one, because of similarity. In that case, the one who appears there is not. The consciousness of the speaker and the listener, how does it hold onto the distinct self-nature? It is the self-nature of the self-nature of diverse meanings.
Tibetan
དེ་གཟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་དོན་དེ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དོན་ཐ་དད་པ་ཡང་འཆད་པ་པོའི་ཤེས་པས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ། དེ་ཚེ་བློ་དོན་ཅན་མེད་འགྱུར། །དེའི་ཚེ་བློ་ཡུལ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པའི་རྣམ་པར་སྨྲ་བ་དག་ལ་ནི་ཐ་སྙད་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བློ་བསླད་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཀླན་ཀ་བཙལ་དུ་མེད་དོ། །བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རང་རིག་པས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོག་པར་ཐལ་བ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ཚུལ་གཉིས་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་མྱོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡུལ་ཤེས་པ་དེའི་ཤེས་པའི། །བྱེ་བྲག་ལས་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པ་རྩོམ་པར་མཛད་དོ། །ཡུལ་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་སྟེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །ཡུལ་ཤེས་པ་དེ་ལ་དེའི་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པ་སྟེ་ཡུལ་ཤེས་པའོ། །ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉི་དི་བྱེ་བྲག་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་འདིར་བློ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གཞན་གྱིས་མི་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་དེས་ཚུལ་དག་གཉིས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་དོན་དུ་རང་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅའ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པའོ། །དེ་ནི་ཡུལ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཤེས་པ་སྣང་བ་ཅན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །རང་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་སྟེ་བདག་ཉིད་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་གལ་ཏེ་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་འབའ་ཞིག་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་དེའི་ཤེས་པ་ཡང་སྟེ། ཡུལ་ཤེས་པ་ཡང་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་དང་བྱེ་བྲག
Chinese
那不会被抓住。正如了解那个事物那样显现，同样地，它会被抓住。当事物是不同的，但讲述者的知识也显现为不同时，那时心识会变成没有事物的。那时心识会变成没有对境的。对于那些宣说识之相的人来说，所有这些术语都是具有欺骗性的心识，因此无法找到责难。因为以自身如实之相的知识，无有差别地被自证所抓住，所以不会有其他东西去推测。因此，心识以两种方式成立。以“经验”等词语，对境之识的彼识的差别，以“从差别中即是二方式”等词语开始写作解释。对境之识是执持色等，即眼等之识。对于那个对境之识，彼识即是识，即对境之识。对境之相的识之识，是名为证悟之义。那个就是差别，即对境之识经验之相的差别之义。对此，此处的心识，为了成立经验之相，因为自身之体性已成立，所以不是要成立的。那么是什么呢？因为他人不希望有对境之相，所以应该成立那两种方式。因此，凡是色等对境之识，实际上就是自显现，这样宣说了立宗。所谓对境之识的识，是指具有执持对境之相的体性的证悟。那是与对境相符的显现之识，因为是对境之相的识所缘的缘故，这是理由的意义。所谓自显现，是指对境之相的识显现，即自身显现之义。如果不是那样，如果仅仅是境的自性才是境的识，或者不是自性，或者仅仅是经验之相，即使不是境之相的彼识，也就是，境之识也是境之识的识的差别。
English
That will not be grasped. Just as knowing that thing appears, so too, it will be grasped. When things are different, but the speaker's knowledge also appears as different, then the mind will become without things. Then the mind will become without objects. For those who proclaim the aspect of consciousness, all these terms are deceptive minds, so there is no way to find fault. Because the knowledge of one's own true nature is grasped by self-awareness without difference, there is no possibility of anything else speculating. Therefore, the mind is established in two ways. With words such as "experience," the difference of that consciousness of the object, with words such as "from the difference is the two ways," begins to write explanations. Object consciousness is grasping form, etc., that is, consciousness of the eye, etc. For that object consciousness, that consciousness is consciousness, that is, object consciousness. The consciousness of the consciousness of the object's aspect is the meaning called realization. That is the difference, that is, the meaning of the difference of the aspect of experiencing the object's consciousness. In this regard, here the mind, in order to establish the aspect of experience, because its own nature has been established, it is not to be established. So what is it? Because others do not want to have the aspect of the object, those two ways should be established. Therefore, whatever is the object consciousness of form, etc., is actually self-manifesting, thus the proposition is declared. What is called the consciousness of object consciousness refers to the realization that has the nature of holding the aspect of the object. That is the consciousness of appearance that is in accordance with the object, because it is the object of the consciousness of the aspect of the object, this is the meaning of the reason. What is called self-manifestation refers to the manifestation of the consciousness of the aspect of the object, that is, the meaning of self-manifestation. If it is not so, if only the nature of the object is the consciousness of the object, or not the nature, or only the aspect of experience, even if it is not the consciousness of the aspect of the object, that is, the object consciousness is also the difference of the consciousness of the object consciousness.