Tibetan
ལ་དེའི་ཚེ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་མིང་སོགས་སྔར་ནི། མིང་སོགས་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་འཆད་པ་པོ། །ཉན་པོ་བརྗོད་བྱ་རྗེས་འབྲེལ་ཅན། །མིང་སོགས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཅན། །དོན་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཀག་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་ནི་འབད་རྩོལ་གྱིས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམས་འདི་ནི་དོན་ལྡན་མིན། དེ་ལས་གཞན་པ་དབང་པོའི་ནུས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ཡོད་ན་ཡང་དོན་ཉེ་བ་ན་ཡོད་ན་ཡང་དེ་དག་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་བར་ཤེས་པ་འདི་ཡང་དོན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ན། འབད་རྩོལ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་འདོད་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པའི་བདག་ཉིད་ནི། འདོད་ཙམ་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་ཉིད་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གྱི་བྱ་བ་འདི་ལ་ནུས་པ་སྟེ། དོན་གྱིས་ནུས་པ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ན་དོན་འགའ་ཞིག་གང་ལས་ཡུལ་ཡིན། འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་བླ་སྟེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་འདི་འདྲ་དྲན་ཡིན་ན། འདས་པའི་དོན་དུ་སྣང་བ་ཅན། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མྱོང་བ་བདག་ལས་བྱུང༌། །དྲན་པ་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པར་འདོད་ན་དྲན་པ་དེ་དང་དེ་ལྡན་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་གྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པའི་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་དོན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་དོན་གྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་དྲན་པ་ཡང་དོན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པས་སྟོང་པའི་སྣམ་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སྣམ་བུའི་དྲན་པ་འབྱུང་བ་ཡང་བུམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །སྔོན་པོའི་དྲན་པ་ཡང་སྔོན་པོའི་རྣམ་ པས་སྟོང་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་དེ་ནི་དོན་ལས་
Chinese
那么，说“那时是所缘”也是不真实的。为什么呢？因为，像这样，名称等在先：如果说名称等，则讲述者，听者，所说，具有后随性，名称等不具有关联性，不会进入意义中。像这样等等已经遮止了。然而，分别的识，通过努力才会进入，识的次第是没有意义的。除此之外，即使有根的能力等因缘，即使意义很近，它们也不会产生。如果分别的识也变得有意义，那么仅仅通过努力也不会产生。像这样，仅仅与欲望相关的自性是：仅仅欲望具有后随性，因为是随行和返回的随行者。意义的作业对此有能力，意义的能力不会成就。这样，某些意义从何处成为境？以过去为所缘的识的境之相是更高的，体验是境之相，那么这从何而来呢？像这样，如果这样的识是忆念，则显现为过去之义。任何心之识都是忆念。那也是从体验自身产生的。忆念也是从非常清晰的体验中产生的。如果认为体验是空无意义之相，那么忆念与之相应，如何成为意义之相呢？这样，从空无意义之相的体验中，不会产生具有意义之相的忆念。连接是，从任何空无意义之相中产生的法性的忆念，也不会成为该意义之相，例如，从空无瓶子的布的体验中产生的布的忆念，也不是具有瓶子之相的。蓝色的忆念也是从空无蓝色的体验中产生的，这是对遍及的相违的观察。如果忆念不是从体验中产生的。那么是什么呢？如果说是从意义中产生的，那么忆念就是从意义中
English
Then, saying "that was the object at that time" is also not true. Why? Because, like this, names etc. are prior: If names etc. are spoken, then the speaker, the listener, what is said, have consequentiality, names etc. do not have relatedness, they will not enter into meaning. Like this etc. has already been prevented. However, this discriminating consciousness will enter through effort, the order of consciousnesses is meaningless. Other than that, even if there are causes such as the power of the senses, even if the meaning is close, they will not arise. If the discriminating consciousness also becomes meaningful, then it will not arise merely through effort. Like this, the nature related only to desire is: only desire has consequentiality, because it is a follower of following and returning. The activity of meaning has the power for this, the power of meaning will not be accomplished. Thus, from where do some meanings become objects? The aspect of the object of consciousness that focuses on the past is higher, experience is the aspect of the object, then from where does this come? Like this, if such a consciousness is memory, then it appears as the meaning of the past. Any mental consciousness is memory. That also arises from the experience itself. Memory also arises from a very clear experience. If it is thought that experience is empty of the aspect of meaning, then memory corresponds to it, how can it be the aspect of meaning? Thus, from the experience that is empty of the aspect of meaning, memory with the aspect of that meaning will not arise. The connection is that the memory of the dharma that arises from anything that is empty of the aspect of meaning will also not become the aspect of that meaning, for example, the memory of cloth that arises from the experience of cloth empty of a vase is also not with the aspect of a vase. The memory of blue also arises from the experience that is empty of blue, this is the observation of pervasive contradiction. If memory does not arise from experience. Then what is it? If it is said that it arises from meaning, then memory is from meaning
Tibetan
བྱུང་བ་མིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དྲན་པའི་དུས་ན་དོན་ཞིག་ཅིང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དོན་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པ་ནི་བླ་སྟེ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་གང་ལས་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེས་བྱས་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དེ་མྱོང་བ་ལས་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ན་ཡུལ་ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་མཚུངས་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དྲན་པ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་མེད། རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གསལ་བའི་རྣམ་པས་དཔེན་ཕྱིར་རོ། །དོན་གསལ་བའི་རྣམ་པ་མཐོང་བ་ལ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་འཛིན་ན་དེ་ལྟར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ལ་གསལ་བའི་རྣམ་པས་དབེན་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གི་སྒྲ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་བར་བྱ་བ་དོན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་དྲན་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པ་དེ་རྟོགས་པ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ། །གཞན་དག་གིས་ནི་ཤེས་པར་འགྱུར། །སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་གིས་རྟོགས་པའི་དུས་ན། དེ་ལ་ཆོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འགྱུར་མོད་ཀྱི། དོན་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པ་འཛིན་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་བདག་ལ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། བདག་ལ་རྟག་ཏུ་འབྲེལ་ཡིན་ན། །གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ན། །བརྗོད་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཁྱོད་ཅི་ཞིག་སེམས་པར་བྱེད་ཅེས་འདྲི་བར་བྱེད་པ་ན། གང་ཚེ་གཞན་ལ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་སྒྲ་ལས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ བསམ་པ་དེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་བར་མི་འགྱུར་ན། རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་བདག་དང་འབྲེལ་པ་ལས་གཞན་གྱིས་མི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རེ་ཞིག་གང་ཞིག་གཞན་གྱི་ལུས་ལ་གནས་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མི་འཛིན་པ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་ཕྲད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མིག་ཀྱང་ཆོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྲད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ
Chinese
并非产生。为何在忆念之时，事物既无作用又不存在呢？忆念是从事物产生的，这是荒谬的。事物的相状从何而来？如果说是从境产生的，所以是由它所作，那么，这样它就从体验中改变。如果说因为是从境产生的，所以忆念具有境的相状，那么从境存在而产生，这与体验境相同，这样体验境也变成具有境的相状了。青色等等的相状在忆念中各自显现，那事物的相状也没有。这不合道理。为何呢？因为缺少明亮之相。事物明亮的相状在见中显现，如果由意识来执持，就会那样显现。这样意识对于所执持的事物，就显现为缺少明亮之相。又，这个“又”字应该按照顺序来连接，因为没有意义，所以也没有事物的相状。如果意识所要执持的事物变成不同的事物，那么，当某人忆念时，如何理解那个相状？这样相状就不同了。其他人则会知道。当某人理解的时候，因为没有确定，所以它不是不同的。这样虽然会改变，但如果是事物本身，那么，如同不执持存在于自身体内的东西一样，对于我来说，意识所要执持的事物的自性是相关的，因此，如果与我总是相关，那么其他人就不会理解，即使说也无法理解。当被问到“你在想什么”的时候，当对别人说话的时候，即使从声音中也无法知道所想的，别人也不会理解。因为能够理解，所以不是因为与我相关，别人就无法执持。此外，暂且不执持存在于他人身体中的事物是合理的，因为身体的感官本身就是接触的境。眼睛也是确定的缘故。这样意识就不是这样，因为不是接触的境。
English
It does not arise. Why is it that at the time of recollection, things are both ineffective and non-existent? Recollection arises from things, which is absurd. From where does the aspect of things come? If it is said that it arises from the object, so it is made by it, then in that way it changes from experience. If it is said that because it arises from the object, recollection has the aspect of the object, then arising from the existence of the object is the same as experiencing the object, so experiencing the object also becomes having the aspect of the object. The aspects of blue and so on appear separately in recollection, but that aspect of things is also absent. This is not reasonable. Why? Because it lacks the aspect of clarity. The clear aspect of things appears in seeing, and if it is held by consciousness, it will appear that way. In this way, consciousness appears to be devoid of the aspect of clarity for the object to be held. Also, the word "also" should be connected in order, because it has no meaning, so there is no aspect of things either. If the object to be held by consciousness becomes a different thing, then when someone recollects, how does one understand that aspect? Thus the aspects are different. Others will know. When someone understands, because there is no certainty, it is not different. Thus, although it may change, if it is the thing itself, then just as one does not hold what exists within one's own body, for me, the nature of the thing to be held by consciousness is related, therefore, if it is always related to me, then others will not understand, and even if one speaks, it cannot be understood. When asked, "What are you thinking?" when speaking to others, even from the sound, one cannot know what is being thought, and others will not understand. Because it can be understood, it is not that others cannot hold it because it is related to me. Furthermore, it is reasonable not to hold something that exists in another's body, because the body's senses themselves are objects of contact. The eye is also definite. Thus, consciousness is not like that, because it is not an object of contact.