Tibetan
ར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པར་དུས་སྔ་ཕྱིར་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡུལ་གཅིག་པ་ཅན་ཚད་མ་དང་ཚད་མའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པར་རྟོག་པ་དེའི་ཚེ། འདི་ལྟར་དོན་གཅིག་ཡིན་ནའང་གཉིས་དོན་མེད་དུས་སྔར་འབྱུང་བ་ཅན་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་ན་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བརྟག་པ་གཉིས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གཞན་ཡང་དོན་དེ་ནུས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གཞན་དང་གཞན་དག་ཀྱང་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དེ་དག་རིམ་བཞིན་འབྱུང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། ཅི་སྟེ་ཉེས་པ་དེར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པས་དེ་དག་ཅིག་ཅར། པ་སྐྱེད་པར་འདོད་པ་དེ་ཡི་ཚེ། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་འབྱུང་གྱུར་ན། །བློ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ལ་ལྟོས་ནས་ཚིགས་གཅིག་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་གཉིས་ཅིག་ཅར་ཏེ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་ན་དེ་དག་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་འགྱུར། ཚད་མ་ལས་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་ཡིན་པར་སྨྲ་བའི་རྒྱུ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞིང་འབྲས་བུ་ནི་བྱ་བ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དུས་མཚུངས་པ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ ཏེ་དུས་མཚུངས་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ལའོ། །དེ་རྣམ་གཞག་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཤེས་པའི་ཆད་དག་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་གཞག །ཡུལ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དོན་དང་འདྲ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྲད་པ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཕྲད་པ་ནི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ན། གང་གི་ན་དོན་གྱིས་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པར་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་ན་ཡང་དངོས་པོ་ཆོས་འགའ་ཞིག་ནི་རྟོགས་འགྱུར་བའི། ཕྲད་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན་གང་ངེས་པར་དེར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཕྲད་པའི་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང༌། དོན་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ཏེ། དོན་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཕྲད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་ཕྲད་པར་བྱེ་བྲག་མེད་ན་ཡང་གང་ལས་ངེས་པ་མ་ཆོད་པ་ལས་གང་སྔོན་པོ་ཤེས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ལ། སེར་པོ་ཤེས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པའོ། །ཐ་དད་འདི་དེའི་ཚད་མ་ཉིད། དེ་ཡང་དོན་དང་འདྲ་བ་ལས། གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་འདུས་བྱས་ཡིན་ཕྱིར་ན། །ཤེས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་འདུས་བྱས་པ་ལས་དོན་སོ་སོ་ལ་ཤེས་པ་རེས་འགའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དང་དེ་མིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་དངོས་མིན་ཏེ་གཞག་མེད་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཡུལ་འདིའི་རྣམ་པ་ལ། །ཤེས་པ་འདི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་སྐྱེས་བ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་གང་གི་རྣམ་པ་ལ་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་འདྲ་བ་དེ་ལས་འདིའི་འདི་ཡིན་ ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བས་འདུས་བྱས་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་དེ་འདྲ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན། འདུས་བྱས་པ་གང་ལས་དེ་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར། འདི་ལྟར་དོན་དང་འདྲ་བ་མེད་ན་ཤེས་པ་དེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་འདུས་བྱས་པ་ཡང་མ་ངེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་གང་གིས་ན་འདི་ལས་དོན་སོ་སོར་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་བྱ་བྱེད་གཅིག་ཡིན་ན། །འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དངོས་སུ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་ཆ་གཅིག་ཉིད་ན་སྟེ། བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དང་དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། ཆོས་ཐ་དད་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ལྔ་པས་ནི་ཤེས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་ན་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཁོ་བོ་ཅག་འདོད་དེ། དངོས་སུ་ཤེས་པ་དེ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིར་ཡང་གཞལ་བྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་དོན་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་ནི་ལྡོག་པའི་ཐ་དད་པས་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐ་དད་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར
Chinese
为了不变成那样，当认为具有时间先后出现状态的识，与境相同者，已成为量和量的果时，像这样，即使是一个意义，但若认为两个无意义的事物是先前出现的作者，因为是认识的自性，所以那本身就是量和果，这样一来，为了进入行为完成的意义，再考察第二个果有什么用呢？另外，如果那个意义是能力，那么如何产生一个识呢？同样，具有那个因的其他事物也会同时产生，因为没有差别。因此，那些识不可能依次产生。如果为了不变成那个过失，而想要同时产生那些识，那么当出现“识是同时产生的”的想法时，“识”这个词是考虑到类别而使用的。如果两个识同时产生，那么它们将没有所证和能证。说量之外的果是其他意义的原因是能证，而果被认为是行为。先前已经说明，具有同时性的因和果的事物是不存在的。如果同时产生的本身不是因和果，因此没有所证和能证的事物，那么难道对于一个无差别的自性识来说，就完全不存在了吗？对于那个问题，那个过失是不存在的，就像对于识一样。那是依靠分别安立的。识的片段被安立为所证和能证。对境的认识的分别安立是依靠与意义相同，像那样，即使不是作者，也像作者一样被近似地安立，因为不是像外境一样的生者和能生者的事物。没有过失。相合也不是量，为什么呢？像这样，相合不是进入某些相状吗？因为什么，意义会认识某些相状？因为什么，会认识所有自性呢？那样的话，即使是自性的关系，也会认识某些事物。
English
In order not to become like that, when it is thought that the consciousness with the state of appearing in time sequence, which is the same as the object, has become the valid cognition and the result of valid cognition, like this, even if it is one meaning, but if it is thought that two meaningless things are the authors that appeared earlier, because it is the nature of cognition, so that itself is the valid cognition and the result, in that case, in order to enter the meaning of completing the action, what is the use of examining the second result? In addition, if that meaning is ability, then how does one consciousness arise? Similarly, other things with that cause will also arise simultaneously, because there is no difference. Therefore, those consciousnesses cannot arise sequentially. If in order not to become that fault, one wants to generate those consciousnesses simultaneously, then when the idea of "consciousness arises simultaneously" appears, the word "consciousness" is used in consideration of the category. If two consciousnesses arise simultaneously, then they will have no object to be proven and no means of proof. The reason for saying that the result outside of the valid cognition is another meaning is the means of proof, and the result is considered to be the action. It has been previously explained that things with simultaneous cause and effect do not exist. If the simultaneous arising itself is not the cause and effect, therefore there is no object to be proven and no means of proof, then is it completely non-existent for a non-differential self-nature consciousness? For that question, that fault does not exist, just like for consciousness. That is based on the establishment of distinctions. Fragments of consciousness are established as what is to be proven and what is capable of proving. The establishment of distinctions in the cognition of objects is based on being the same as the meaning, like that, even if it is not the author, it is approximately established as the author, because it is not a thing like the external environment that is born and capable of being born. There is no fault. Coincidence is also not a valid cognition, why? Like this, is coincidence not entering into some aspects? Because of what, will the meaning recognize some aspects? Because of what, will it recognize all self-nature? In that case, even if it is the relationship of self-nature, it will recognize some things.
Chinese
如果接触本身是量，那么就不能确定它是不变的，它具有执持若干形象的性质。为什么呢？因为没有特殊的联系。因为接触没有差别。如果接触没有差别，那么认识事物的差别就会改变，因为认识了若干事物。那时，接触就不是量。那么，量本身是什么呢？即使它没有差别，即使接触没有差别，但从没有确定之处，认识到什么是蓝色，什么是黄色，这就是认识。这个差别就是它的量。而且，从与事物相似的角度来说，它不是其他的，这已经多次说过了。虽然如此变化，但如果是有为法，从知识产生，知识的原因是有为法，那么对于各个事物，知识有时是不同的，如果这样说，那是不对的。就像这样，它不是事物，因为没有依据。如果在这个境的形象上，这个知识随之产生，那么，在那个时候，随之于境的形象的知识，从那个相似之处，就能确定这是这个。因此，如果产生具有这样形象的知识，从而确定有为法，那么，产生这样相似的知识，有为法从哪里能确定产生这样的知识呢？就像这样，如果没有与事物相似之处，因为知识没有能力，所以产生它的有为法也是不确定的，这样，通过什么才能从这个事物中区分出不同的知识呢？虽然如此变化，但如果作用者和所作用者是同一个，那么就会有矛盾，如果这样说，因为实际上没有差别，所以在知识的一个部分中，什么是作用，它本身就是所作用，因此这是矛盾的，如果这样说，那是不真实的，因为承认了不同的法，第五（句）就显示了知识。如果承认有不同的法，我们认为没有不同的知识事物，实际上知识是一个，这就是意思。在这里，承认作为所量之自性和认识事物这两个不同的法，就是通过反体的差别来近似地命名的。因为承认了不同的法。
English
If contact itself is a valid cognition, then it cannot be determined to be unchanging, it has the characteristic of holding several appearances. Why? Because there is no specific connection. Because there is no distinction in contact. Even if there is no distinction in contact, the distinction in understanding objects will change, because some objects are understood. At that time, contact is not a valid cognition. So what is a valid cognition itself? Even if it is not different, even if there is no distinction in contact, but from where it is not determined, knowing what is blue, and knowing what is yellow, this is knowledge. This difference is its valid cognition. Moreover, from the point of view of being similar to things, it is not other, this has been said many times. Although it changes in this way, if it is conditioned, born from knowledge, the cause of knowledge is conditioned, then for each thing, knowledge is sometimes different, if you say so, that is not right. Like this, it is not a thing because there is no basis. If on the appearance of this object, this knowledge arises following it, then at that time, the knowledge that follows the appearance of the object, from that similarity, it will be possible to determine that this is this. Therefore, if the arising of knowledge with such an appearance causes the conditioned to be determined, then from which conditioned will such knowledge necessarily arise? Like this, if there is no similarity with things, because knowledge has no power, the conditioned that produces it is also uncertain, so how can one distinguish different knowledge from this thing? Although it changes in this way, if the agent and the object are the same, then there will be contradiction, if you say so, because there is actually no difference, so in one part of knowledge, what is the action, it itself is the object, therefore this is contradictory, if you say so, that is not true, because the fifth (sentence) which admits different dharmas shows knowledge. If there is an admission of different dharmas, we think that there are no different objects of knowledge, in reality knowledge is one, that is the meaning. Here too, the admission of the two different dharmas, namely the self-nature of what is to be measured and the understanding of things, is approximately named by the difference of the opposite. Because different dharmas are admitted.