Tibetan
་བ་ལ་ཡང་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་རིག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་དང་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་རིག་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པ་ལ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་ལེན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཁས་མི་ལེན་ན་གཞན་ཉམས་སུ་མྱོང་པ་ཉིད་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་རང་བདག་གྱུར། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ལ་དེ་དག་གིས་མྱོང་འགྱུར། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྒྱུ། །དེ་ནས་དོན་མྱོང་བར་བཤད་དེ། དོན་དམ་པར་དོན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དམིགས་པ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་དམིགས་པའི་དོན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པའི་དོན་དེ་ཡང་དེར་སྣང་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟར་ན། དེས་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ། །འབའ་ཞིག་བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན། །གནས་ཉིད་དང་ནི་སེམས་མེད་དང༌། །གཟུང་བར་སྨྲ་སྟེ་བདེ་ པ་ལ་སོགས་པ་ནང་མ་ཡིན་ཞིང་སེམས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲངས་ཅན་སྨྲའོ། །གྲངས་ཅན་དེའི་ཡང༌། ཅིག་ཅར་གཉིས་འཛིན་མི་རིགས་སོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དང༌། བདེ་བ་ཅིག་ཅར་གཉིས་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །སྔོན་པོ་འཛིན་པ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྔོན་པོའི་ངོ་བོ་ཡིན་གྱི། བདེ་བའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་མྱོང་བའི་ངོ་བོའི་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཀོད་པའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་སྔོ་སོགས་ལས་བདེ་སོགས་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་རྒྱུའི་ཕྱིར། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཛིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྦྱོར་བ་ཡང་གང་ཞིག་གང་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་འཛིན་པ་ན། འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལྟ་བུའོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ཐ་དད་པ་སྣང་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མ་གྲུབ་པར་སྟོན་ཏོ། །སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ། རབ་ཏུ་དགའ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡང་གཞན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། ཐ་དད་སྣང་ཅན་སེམས་ཀྱི་ནི། །གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཐ་དད་མེད་ཅི་ཡིན། སྔོན་པོ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་ཡིན་ན་ཡང༌། ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ཡང་གང་ཞིག་གང་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་བློས་གཟུང་བ་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ། །སྔོན་པོ་དང་བདེ་བ་ཡང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་བློའི་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡུལ་དང་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་རྣམ་པས་ངོ་བོ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་ན་ཡང༌། གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཡིན་པར་བསམ་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་རྣམ་པ་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་པར་བསླད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ཡང་དག་ པའི་རྣམ་པར་ཞེན་པ་དེ་ལྟར་ན་དེའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་བྱེ་བྲག་མེད་མོད་ཀྱི་དེའི་ཡུལ་ཅན་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་དང་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི། གོམས་པ་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་འབྱུང་ལས། །བློ་ལ་དགའ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང༌། །ཤིན་ཏུ་ཕུལ་འབྱུང་མི་རུང་ངོ༌། །འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་དད་ལྡན་པའི་ལྟ་བ་པོ་མང་པོ་དག་ལ་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་བ་དེ་ལྟར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་གང་གི་ཁྱད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཕྱིའམ་དེར་སྣང་བ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡིན་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །ནང་གི་དགའ་བ་དང་གདུང་བ་དག་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡིན་པར་བྱེ་བྲག་མེད་ན་ཡང༌། གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་བློ་ཡང་བདེ་ལ་སོགས། །
Chinese
而且，体验的体性也不合理，因为体验是自证的体性。也不会变成自性智，因为自和他性的自性智相违。对于自证，也必须毫无疑问地承认，如果不承认，则他人体验本身就不会成立。因此，说通过比附而体验事物，这才是合理的。如果事物的自性存在于作为境的识的自性中，则成为自体。快乐等等由它们来体验。因为体验是它的自性的体性。快乐等等是因。然后解释了体验事物，因为胜义中事物也不是被体验的。然而，所缘是缘于外境的事物。所缘的事物也被说成是在那里显现。如果生起显现为境之相的识，那么就称之为它缘于它。仅仅快乐等在外，是处所并且无心，说是所取，快乐等不是内在的，也不是心，而是可测量的自性，数论者这样说。数论者的观点是，不能同时执持二者。声音等等和快乐不能同时执持二者。执持蓝色之体验是蓝色的体性，不是快乐的体性，凡不是体验的体性的，就不是它的体验。快乐等等本身是蓝色等等排列的差别，因此，蓝色等等与快乐等等不是他体，如果蓝色等与快乐等无有他体之故，因为是因，执持蓝色等等时，也执持快乐等等，因此会变成同时执持。连接也是，凡是从什么没有他体之故是体性的，那么在执持它时，就变成执持本身，例如蓝色本身的自性一样。快乐等等也与蓝色等等没有他体，这本身就是自性。
English
Moreover, the characteristic of experience is also not reasonable, because experience is the nature of self-awareness. It will also not become self-nature wisdom, because the self-nature wisdom of self and other is contradictory. For self-awareness, it must also be undoubtedly admitted, if it is not admitted, then the experience of others itself will not be established. Therefore, it is reasonable to say that one experiences things through approximation. If the nature of things exists in the nature of consciousness as an object, then it becomes itself. Happiness and so on are experienced by them. Because experience is the nature of its self. Happiness and so on are the cause. Then it is explained that things are experienced, because in the ultimate sense, things are also not experienced. However, the objects of focus are the objects that focus on external things. The object of focus is also said to appear there. If consciousness arises that appears as the aspect of an object, then it is called that it focuses on it. Merely happiness and so on are outside, are places and without mind, it is said to be grasped, happiness and so on are not internal, nor are they mind, but are the nature of being measurable, the Samkhya say. The Samkhya's view is that one cannot simultaneously hold two. Sound and so on and happiness cannot simultaneously hold two. The experience of holding blue is the nature of blue, not the nature of happiness, whatever is not the nature of experience is not its experience. Happiness and so on themselves are the difference in the arrangement of blue and so on, therefore, blue and so on are not different from happiness and so on, if blue and so on are not different from happiness and so on, because it is the cause, when holding blue and so on, also holding happiness and so on, therefore it will become holding simultaneously. The connection is also, whatever is the nature because it is not different from something, then when holding it, it becomes holding itself, like the self-nature of blue itself. Happiness and so on are also not different from blue and so on, this itself is nature.
Chinese
是为理由。以“显现为不同”等显示未成立。显现为蓝色的心也是他者，具有极大喜悦之相也是他者，如此一来，显现为不同的心的所取，有什么不是从它而不同的呢？如果蓝色和安乐等是所取，仅仅是不同，如此一来理由未成立。论式也是，从某物显现为与某物不同之心的所取，不是与它无有差别，例如安乐和痛苦等。蓝色和安乐也是显现为不同的心的所取，这被称为周遍相违之所见。安乐等也是以境和极大喜悦之相具有二种自性，即使是一，也不应认为是未决定。如此一来，我们并未承诺那些相是究竟的。那么是什么呢？是颠倒的。他人执着于真实的相，如此一来是它的过失。如此一来，安乐等不会在外境中改变。如果在外境中改变，那时安乐等在外境中没有差别，但是具有它的境，具有想要和不想要的差别，以及具有舍受安住之自性的，串习极其殊胜，对于心而言，欢喜和完全的痛苦，极其殊胜是不允许的。如此外境的安乐等即使没有差别，由于具有不同自性的具信的众多见者对于串习的差别，有安乐等的差别，如此一来不是安乐等的事物之体性。论式是，即使某物没有差别，由于串习的差别，某物的差别改变，那不是外境或者显现于彼者，例如即使没有外境的差别，却是具有智慧等差别一样。内在的欢喜和痛苦等也是，即使安乐等没有外境的差别，由于串习的差别而改变，这被称为周遍相违之所见。如此是会改变，如果心也是安乐等。
English
This is the reason. It is shown that it is not established by "appearing as different" and so on. The mind that appears blue is also other, and the aspect of great joy is also other, thus, what is not different from the object of the mind that appears different? If blue and happiness etc. are the objects, they are only different, thus the reason is not established. The argument is also that the object of the mind that appears different from something is not without difference from it, such as happiness and suffering etc. Blue and happiness are also the objects of the mind that appears different, this is called the perception of contradictory pervasion. Happiness etc. also have two natures in terms of object and aspect of great joy, even if they are one, it should not be considered undecided. Thus, we have not promised that those aspects are ultimate. What is it then? It is inverted. Others are attached to the true aspect, thus it is its fault. Thus, happiness etc. will not change in the external object. If it changes in the external object, then happiness etc. have no difference in the external object, but having its object, having the difference of wanting and not wanting, and having the characteristic of abiding in equanimity, the habit is extremely excellent, for the mind, joy and complete suffering, extremely excellent is not allowed. Thus, even if the external happiness etc. have no difference, due to the difference of habit for many faithful viewers with different natures, there is a difference of happiness etc., thus it is not the nature of things like happiness etc. The argument is that even if something has no difference, due to the difference of habit, the difference of something changes, that is not external or appearing to it, for example, even if there is no difference of external objects, it is like having differences such as wisdom etc. Internal joy and suffering etc. are also, even if happiness etc. have no difference of external objects, they change due to the difference of habit, this is called the perception of contradictory pervasion. Thus it will change, if the mind is also happiness etc.