Tibetan
་གྱུར་པའི་དོན་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྟོགས་པ་མེད་པར། བདེ་བ་ལ་སོགས་ཡན་གར་བ། །དེ་ཡིས་མྱོང་བ་མི་རིགས་སོ། །ཡུལ་དམིགས་པར་འགྱུར་བས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་གྱི། མི་དམིགས་པས་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དོན་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དེ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། དོན་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་ན་ནི། །ཁས་ལན་པར་བྱེད་ན། བདེ་སོགས་ཀྱི་ནི་ནུས་པ་ཅི། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་དེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ལྟ་སྟེ་ཅི་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར། གང་དེ་ལས་འབྱུང་ཅི་མི་འདོད། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་སྐྱེ་པར་མི་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པས་དབང་པོའི་བློའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དེ་ལྟར་ན་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པས་མི་རུང་ངོ༌།། །།ཚད་མ་རྣམས་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་བ། བམ་པོ་སུམ་ཅུ་པ། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། དོན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་མེད་པར་ནི་དོན་འཛིན་པས་དབེན་པར། བདེ་བ་ལ་སོགས་ཡན་གར་རྣམས། །མིག་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པས་མྱོང་ན་ནི་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན། གཟུགས་སོགས་ཐ་དད་བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའམ། སྡུག་བསྔལ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བུད་མེད་སོགས་ཐ་དད་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པ། འགའ་ཚེ་མིག་གིས་འཛིན་མི་འགྱུར། །འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་གྱི། བདེ་བ་འབའ་ཞིག་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དོན་ནང་དེ་ནུས་པ། །ཡན་ལག་ཡིན་ན་ནི། ཕྱི་རོལ་མཐོང་ཅན་བློ་མི་རིགས། །ནང་གི་ཡན་ལག་ནི་ རང་གི་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་བའི་དོན་གྱི་ནུས་པ་ཡོད་པའོ། །དེ་ཉེ་བ་ཡོད་ན་དབང་པོའི་བློ་ཡིས་རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཕྱི་ཡན་ལག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡན་གར་བ་འཛིན་པར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དང་འདི་ལས་འདི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པ་མེད་ན། འབའ་ཞིག་ཀྱང་དེ་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བའི་ཕྱིར་འབད་རྩོལ་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་བདག་དང་ཡིད་ལྡན་པས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས
Chinese
如果不能通过分别了知的智慧来领悟转变之义，那么快乐等就是独立的。因此，通过它来体验是不合理的。因为对境的执著，所以会体验到快乐等，如果不执著，就不会体验到。这样，就不需要依赖于对境的执著了。如果有人认为快乐等是与对境一同执著的，那么，如果承认与对境一同执著，快乐等的能力又是什么呢？感官的意识就像是想要执著它一样，什么也没有。为什么呢？就像这样，不希望从它产生什么。因为不希望从快乐等产生快乐等的智慧，所以不是从快乐等产生的，因此不是感官智慧的对境，这就是它的意思。如果是这样，就不能与对境一同领悟快乐等了。《释量论释》第三十卷。即使那样转变，如果认为只是不依赖于对境而领悟快乐等，那也是不可能的。这样，如果没有对境，远离了对境的执著，快乐等独立的，如果通过眼睛等，也就是通过眼识等来体验，那么如果承认，形等各异，是成就快乐，或者成就痛苦的妇女等各异，妇女和男人等相同和不相同，有些时候眼睛不会执著。有些时候，眼识也不会执著，只会体验到快乐。为什么呢？就像这样，对境内部有能力。如果是支分，那么对外可见的智慧是不合理的。内部的支分是存在于自己的因上的快乐等对境的能力。如果它很近，那么感官的智慧会经常执著它，但外境的外支分不是。如果承认执著快乐等独立的，那么如果不知道快乐等这个和这个不是这个，就不会为了获得和舍弃它而努力。因为与我和意一同体验快乐等，所以感官的意识。
English
If the meaning of transformation cannot be realized without understanding through discriminating wisdom, then happiness and so on are independent. Therefore, it is unreasonable to experience through it. Because of the attachment to the object, happiness and so on will be experienced, but if there is no attachment, it will not be experienced. In this way, there is no need to rely on the attachment to the object. If someone thinks that happiness and so on are attached together with the object, then, if it is admitted that they are attached together with the object, what is the power of happiness and so on? The consciousness of the senses is like wanting to grasp it, but there is nothing. Why? Just like this, one does not want anything to arise from it. Because one does not want the wisdom of happiness and so on to arise from happiness and so on, it is not produced from happiness and so on, therefore it is not the object of sensory wisdom, that is its meaning. If that is the case, then one cannot realize happiness and so on together with the object. Commentary on the Compendium on Valid Cognition, Volume 30. Even if it transforms in that way, if it is thought that happiness and so on are realized only without relying on the object, that is also impossible. In this way, if there is no object, away from the attachment to the object, happiness and so on are independent, if experienced through the eyes and so on, that is, through eye consciousness and so on, then if it is admitted, forms and so on are different, women and so on are different, who achieve happiness or achieve suffering, women and men and so on are the same and different, sometimes the eyes will not grasp. Sometimes, eye consciousness will not grasp either, only happiness will be experienced. Why? Just like this, the object inside has the power. If it is a limb, then the wisdom that sees outside is unreasonable. The inner limb is the power of the object of happiness and so on that exists in its own cause. If it is close, then the wisdom of the senses will always grasp it, but the outer limb of the external object is not. If it is admitted that one grasps happiness and so on independently, then if one does not know that happiness and so on, this and this are not this, one will not strive to obtain and abandon it. Because happiness and so on are experienced together with the self and the mind, the consciousness of the senses.
Tibetan
་པས་དེ་མྱོང་བ་སྒྲོ་འདོགས་པ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་དོན་རྟོགས་པའི་དུས་ན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་སྐྱོན་དེར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པས། མིག་ལ་སོགས་པའི་བློས་དོན་ཁོ་ན་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བདག་དང་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དོན་འཛིན་ན་ནི། ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་སྐྱེས། དབང་པོའི་ཡུལ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་བདག་དང་ཡིད་དང་དབང་པོ་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་དེ་ཡང་དོན་ལ་དམིགས་ཤིང་དོན་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་གྱི། ཡིད་ཉིད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། གང་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། དུས་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་དུས་ན་ཡང༌། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། དེ་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དབང་པོའི་བློ་དེའི་དུས་ཉིད་ན་ཡིད་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་དེའི་ཚེ་དེ་དག་ལས་གཅིག་ནི་དོན་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་བློ་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་ན། ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང༌། ཡུལ་དེ་དང་ནི་དེ་ཡོད་ཕྱིར། །ཡུལ་དེ་དང་དེ་ལས་སོ་སོར་ཉེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། ཅིག་ཅར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཅིག་ཅར་དོན་ནི་ཡོད་པ་ན། །ཅིག་ ཅར་བདེ་སྡུག་དག་ནི་རིག་བར་འགྱུར། ཅིག་ཅར་ཡུལ་འདོད་པ་དད་མི་འདོད་པ་ཉེ་བ་ན་ཡོད་པ་ན། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཡུལ་དམིགས་པ་ལས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འགལ་བ་དག་ཅིག་ཅར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་མི་འདོད་དོ། །ཡུལ་ཅན་འབའ་ཞིག་ཉེ་བ་ཙམ་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་གྲུབ་པ་ཅིག་ཅར་འགྱུར། འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ནང་ཡོད་ཉེར་ལེན་པའི། །ཉེ་བར་ལེན་པར་གྱུར་བ་ས་བོན་དུ་གྱུར་པའི། ཤེས་པའང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་འབྱུང༌། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ནི་དེ་གཅིག་ཀྱང༌། ཤེས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས
Chinese
如果说体验它是一种虚构的联系，那是不对的，因为在感官理解事物的时候，人们也会关注快乐等等。如果有人认为这不是一个错误，那么眼睛等意识只关注事物本身，而不是快乐等等。如果有人说，这不是由与自我和意识相关的知识产生的状态，那么，如果那样理解事物，我们就会承认。从那之中产生，从感官的领域本身产生的快乐等等，就不会被体验到。如果是那样，那么对境的关注也不会缺少与自我、意识和感官相遇而产生的知识状态。那个知识也关注事物，并且与事物本身紧密相连，但如果意识本身不存在，那么快乐等等又如何被理解呢？即使在具有时间发生状态的知识存在的时候，快乐等等也不是由境的力量产生的状态，如果是那样，它们就不会被体验到。当感官的意识产生的时候，意识的意识也会在那时产生，在那时，它们中的一个关注事物，而另一个体验快乐等等。即使是那样，依赖于感官，并且另一个意识同时产生，如果承认的话，那确实会发生。然而，因为那个境和它是存在的，因为从那个境和它那里分别接近，所以同时产生各种各样的意识。当事物同时存在的时候，快乐和痛苦也会同时被感知。当同时存在想要和不想要的境接近的时候，如果像自身一样关注境，那么体验快乐和痛苦的矛盾就会同时发生，那也是不希望的。仅仅是与有境者接近，快乐等等本身就不会产生，那么快乐和痛苦如何同时成立呢？那么是什么呢？如果内在存在着接近的，接近成为种子，意识也会产生痛苦等等。快乐和痛苦等等相互矛盾，即使是同一个，因为意识不是接近的，所以同时产生快乐和痛苦是不合理的。
English
If experiencing it is a fabricated connection, that's not right, because when the senses understand things, people also pay attention to happiness and so on. If someone thinks this is not a mistake, then the consciousness of the eyes and so on only focuses on things themselves, not happiness and so on. If someone says that this is not a state produced by knowledge related to self and consciousness, then if we understand things that way, we will admit it. From that arises, happiness and so on arising from the realm of the senses themselves will not be experienced. If that's the case, then the focus on the object will not lack the state of knowledge arising from the encounter of self, consciousness, and senses. That knowledge also focuses on things and is closely connected to things themselves, but if consciousness itself does not exist, then how can happiness and so on be understood? Even when knowledge with a state of time occurrence exists, happiness and so on are not states arising from the power of the object, and if that's the case, they will not be experienced. When the consciousness of the senses arises, the consciousness of consciousness will also arise at that time, and at that time, one of them focuses on things, and the other experiences happiness and so on. Even so, relying on the senses, and another consciousness arises simultaneously, if admitted, that will indeed happen. However, because that object and it exist, because approaching separately from that object and it, various kinds of consciousness arise simultaneously. When things exist simultaneously, happiness and suffering will also be perceived simultaneously. When the desired and undesired objects exist close together simultaneously, if focusing on the object as oneself, then the contradiction of experiencing happiness and suffering will occur simultaneously, which is also undesirable. Merely being close to the object-possessor, happiness and so on themselves will not arise, then how can happiness and suffering be established simultaneously? So what is it? If there is an inner closeness, closeness becomes a seed, and consciousness will also produce suffering and so on. Happiness and suffering and so on are mutually contradictory, even if it is the same one, because consciousness is not close, it is unreasonable to produce happiness and suffering simultaneously.