English
It is the remainder of the word. That is change, but without dependence on symbols and memory of it, the sensory knowledge that produces the holding of form will not change. If that is the case, how is it that if sensory intelligence, the symbol of form depends on memory? If it is the function of eye consciousness, the symbol of form and memory are dependent. If it is not an independent ability, dependent on symbols and memory, sensory knowledge arises, and form becomes the ability, that is the meaning. At that time, what becomes the ability is this form. For whom? For memory itself. Like what? Like a sign, for example, the sign of peacock feathers, etc., the association is closely related to memory, but sometimes it is not actually the sign that produces knowledge, like that. That is why it arises in the direction of manifestation. Memory is from the outside that arises in the direction of manifestation of things, becoming that memory itself, and sometimes it is not the object of sensory intelligence that changes. Does sensory intelligence change from memory? Sometimes it is not, it does not change. Sensory knowledge changes from memory, it is not necessary to produce, sometimes it will produce. Furthermore, at what time does the thing not actually produce sensory intelligence, at that time, from that memory at other times it will become sensory intelligence. Why? Because sometimes it may be distracted. When memory arises from things, because it may be interrupted by the distraction of other objects immediately following, sometimes it will not arise, or, seeing things connected by memory, it will change later. Because there is no difference in the production of sensory knowledge after memory. That is change, if the sequence is two causes, the memory that was previously the cause of the sensory knowledge of form is determined, and then it becomes the cause of sensory knowledge itself, if that is the case, that is also non-existent. In that way, if memory is closely connected, and then form and other things become the cause of sensory intelligence, at that time the manifestation itself becomes the cause of sensory knowledge, or not even later. Why? Because there is no difference. At that time
Tibetan
ད་དུ་དོན་དེ་ནི་སྔར་ཡང་ཕྱིས་བཞིན་དུ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའམ། མ་ཡིན་གྲང་ན། གལ་ཏེ་སྔར་ཡང་དེ་དེའི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པ་དེའི་ཚེ་ཕྱིས་བཞིན་སྔར་ཡང་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ནི་སྔར་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཕྱིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡང་བསྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་གཞན་བློ་རྒྱུ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ན། སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་ན། གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེར་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅིང༌། ཕྱི་མའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་དེ་ལའང་དོན་དེ་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་དོན་དེ་ལའང་དྲན་པ་དོན་མེད་ཅན། དགོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བརྡ་དྲན་ཇི་ལྟར་བརྡར་བཏགས་པ་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་དང་དོན་གང་ལ་ཡང་སྒྲ་བརྡར་བརྟགས་པ་གང་དེ་ལ་སྒྲ་དེ་སྦྱོར་བའི་དོན་ཡིན་པར་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྡ་དྲན་པ་དེའི་དོན་ཅན་དུ་འདོད་ན་འདི་ལྟར་དྲན་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་དབང་པོའི་ཤེས་པས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལས་དུས་གཞན་དུ་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གཞན་དྲན་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་བས་འདིར་དྲན་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང༌། ཁྱད་པར་བརྡར་བཏགས་མེད་འཛིན་ན། །རྟག་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་གང་ཁོ་ན་ལ་བརྡར་བཏགས་པ་དེ་ཉིད་སྒྲ་དང་བཅས་པའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང༌། ཁྱད་པར་ལ་བརྡ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་བརྡར་བཏགས་པ་མེད་པས་ཁྱད་པར་དེ་ཐ་དད་པར་གཟུང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། བརྡར་མ་བཏགས་པ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྟོག་པ་མེད་པས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན། ཁྱད་པར་བརྡར་བཏགས་མེད་འཛིན་ན། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་ཕྱོགས་ལ་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་གང་ ཡིན་པ་དེ་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེ་ལ། ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་མ་བཟུང་བ་ལ་བརྡ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྡར་བཏགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲན་པས་བརྡར་མ་བཏགས་པ་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདོད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་འདོད་ན། དེ་ལ་ཁྱད་པར་ལ་སྒྲ་བརྡ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། བརྡར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཡང་བརྡར་
Chinese
那么，这个事物是无论先前还是后来，都具有产生感官意识的自性吗？如果不是这样，如果先前就具有那种自性，那么就像后来一样，先前也会产生（感官意识）。如果不是那种自性，那么先前也不会产生（感官意识），因为与后来没有差别，所以会显示在某些时候也不会产生。虽然会这样变化，但如果其他刹那的意识是刹那的因，那么就会出现这个过失。当事物在每个刹那都变成不同的时候，如果第一个刹那产生记忆，而后面的刹那产生感官意识，那么，在那一方面，如果那个事物本身就是感官意识的因，那么对于那个事物来说，记忆就是无意义的，没有必要的。为什么呢？因为，就像这样，如果认为名言记忆是为了成立名言所指的事物，并且认为在任何事物上施加了声音名言，就是将那个声音施加于那个事物的意思，那么，如果认为名言记忆具有那种意义，就像这样，感官意识并不执持记忆对象的意义。那么是什么呢？由于记忆将与它不同的时间出现的其他状态作为对象，因此在这里记忆就变得没有意义了。另外，如果执持没有名言的差别，那么在常法方面，也只有在那上面施加了名言，才是应该连同声音一起执持的，因为差别没有名言，所以由于没有施加名言，那个差别就会变成应该分别执持的，没有施加名言的感官意识会执持它。或者，“如果执持没有名言的差别”，这句话的意思是，在刹那法方面，对于想要第一个刹那产生记忆的那个人来说，对于没有执持差别的自性来说，是没有名言的。因为没有施加名言。如果认为记忆会执持没有施加名言的自性，那么这也是不合理的。或者，如果想要后面的刹那产生感官意识，那么对于那个来说，差别上没有施加声音名言，并且因为没有施加名言，所以也
English
Now, is that thing inherently capable of generating sensory consciousness regardless of whether it is prior or subsequent? If not, if it already possesses that nature from the beginning, then just as it does later, it would also generate (sensory consciousness) earlier. If it does not have that nature, then it would not generate (sensory consciousness) earlier either, because there would be no difference from later, so it would show that it would not generate it even at some times. Although it would change in that way, if the consciousness of another moment is the cause of a moment, then this fault would occur. When things change differently in each moment, if the first moment generates memory and the later moment generates sensory consciousness, then, in that respect, if that thing itself is the cause of sensory consciousness, then for that thing, memory is meaningless and unnecessary. Why? Because, like this, if it is thought that the memory of a term is to establish the thing that the term refers to, and it is thought that applying a sound term to anything is to apply that sound to that thing, then, if it is thought that the memory of a term has that meaning, like this, sensory consciousness does not grasp the meaning of the object of memory. What is it then? Because memory takes other states that occur at different times from it as objects, therefore memory becomes meaningless here. Furthermore, if one grasps the difference without a term, then in the case of permanent phenomena, only that which has a term applied to it is to be grasped together with sound, and because there is no term for the difference, that difference would become something to be grasped separately because no term has been applied, and sensory consciousness without a term would grasp it. Or, the meaning of "if one grasps the difference without a term" is that, in the case of momentary phenomena, for the person who wants the first moment to generate memory, there is no term for the nature of not grasping the difference. Because no term has been applied. If it is thought that memory will grasp the nature of not applying a term, then that is also unreasonable. Or, if one wants the later moment to generate sensory consciousness, then for that, no sound term has been applied to the difference, and because no term has been applied, then also
Tibetan
མ་བཏགས་པའི་དོན་དེ་འཛིན་པ་དེ་ལྟར་ན། ཁྱད་པར་བརྡར་བཏགས་མེད་འཛིན་ན། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་འདོད་གང་ཅན། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལ་གང་གི་ཡུལ་ཅན་ཡིན། གསུམ་པ་ལ་གང་གི་དགོས་པ་ཅན་ཡིན། གཉི་ག་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཁྱད་པར་ལ་སྒྲ་འགོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྤྱི་ལ་ཡིན་པ་ངེས་ན། སྤྱི་ཙམ་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོག་པ་ཡང་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྤྱི་ཡན་གར་བ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་ཡང་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན། སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ནི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ན་ཁྱད་པར་དང་འདྲེས་པའི་སྤྱི་འཛིན་པར་འདོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྒྲའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྗོད་པ་དང་འདྲེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་མིང་དང་གཟུགས་དག་ལ། མིག་ཁོ་ན་དང་གཟུགས་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་བརྡ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་མིག་བློ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མཇུག་བསྡུས་པའོ། །མངོན་སུམ་རྟོག་དང་བྲལ་བ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་སྐབས་སུ་བྱས་ནས། གང་ལ་རྟོག་པ་དེ་དག་མེད། །ཅེས་བྱ་བའི་པར་དོན་གྱིས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ལ་རག་ལས་པས་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་སུམ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི། ཡུལ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་དངོས་སུ་ཤེས་སྐྱེད་ལ། །དབང་པོ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ནུས་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་གཟུགས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་གཉིས་རག་ལས། །སྐྱེ་བ་མིག་དང་གཟུགས་དག་ལ་རག་པས་ནས་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་གཟུགས་དེས་མི་བརྗོད། ཅི་ཐ་སྙད་མི་གདགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒལ་བའོ། །གོ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་དེ། འཇིག་རྟེན་པ་དགོས་པ་མེད་པར་དོན་ལ་ཐ་སྙད་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། སྒྲ་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་བབ་པ་འདི་ལ་གོ་བར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མཐོང་ནས། ཐ་སྙད་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད། གོ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་སུ་བབ་པ་དབང་པོའི་ཐ་སྙད་དོ། །དེ་ཡི་ཆོས་ཀྱང་དེས་སྦྱོར་བྱེད། །གོ་བར་བྱེད་པ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་སྒྲ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་འོས་པ་ལ་ཁྱབ་པ
Chinese
如果像那样执著于未施设的意义，那就是“执著于没有施设差别的意义”的意思。对此，具有忆念和意乐者，在第二方面，是以何者的境为境？在第三方面，是以何者的需要为需要？都不是二者，这是它的意思。不是在差别上安立声音，然而如果确定是在总相上，则是仅仅了知总相，而不是差别，这样的分别念也不好。这样一来，就不是执著于独立存在的总相。那么是什么呢？也是执著于差别。如果不是那样，如果是仅仅执著于总相，那么识就不应该依赖差别。这样一来，就应当想要执著于与差别相混合的总相。这样一来，凡是执著于不是声音之境的差别，那就不是与言说相混合的。因此，对于名和色等，仅仅依靠眼和仅仅依靠色，不需要依赖忆念符号，就能生起眼识，这是总结。以“现量离分别”作为话题，以“在何者上没有那些分别”的意义来解释。然而，为什么依赖二者而生起称为现量，而不是称为依赖境呢？这就要用“如果”等来解释。如果直接产生知识，就像根一样，境也具有能力。就像根是产生识的原因一样，色也是。那么，为什么依赖二者呢？由于生起依赖于眼和色，所以识不是由色来说明。难道不施设名称吗？这是辩驳。以“使之理解”等来回答，世间人不是无缘无故地将名称施加于事物。那么是什么呢？如果这个声音没有能力使之理解这个应当说的时候，那么，看到使之理解，就必定施加名称。使之理解，在指示根识的时候，就是根的名称。它的法也由它来施加。由于使之理解是普遍的，所以声音必定施加于应当施加的普遍
English
If, in that way, one clings to the un-imputed meaning, then it means "clinging to the meaning without imputed distinctions." Regarding this, for one who has mindfulness and desire, in the second aspect, what is the object of what? In the third aspect, what is the need of what? It is neither of the two, that is its meaning. It is not that sound is established on the distinction, but if it is certain that it is on the general, then it is merely understanding the general, not the distinction, such a conceptual thought is also not good. In that case, it is not clinging to the independently existing general. Then what is it? It is also clinging to the distinction. If it is not like that, if it is merely clinging to the general, then consciousness should not rely on the distinction. In that case, one should want to cling to the general mixed with the distinction. In that case, whatever clings to the distinction that is not the object of sound, that is not mixed with speech. Therefore, for names and forms, relying only on the eye and relying only on the form, without needing to rely on remembering signs, eye consciousness will arise, this is the conclusion. Taking "direct perception is free from conceptual thought" as the topic, it is explained by the meaning of "on what there are no those conceptual thoughts." However, why is it called direct perception because it arises depending on both, and not called depending on the object? This will be explained by "if" and so on. If it directly produces knowledge, like the sense faculty, the object also has the ability. Just as the sense faculty is the cause of producing consciousness, so is the form. Then, why does it depend on both? Because arising depends on the eye and form, therefore consciousness is not explained by the form. Is it not establishing a name? This is a refutation. Answering with "to make understand" and so on, worldly people do not apply names to things without a reason. Then what is it? If this sound does not have the ability to make understand this time when it should be said, then, seeing that it makes understand, one will definitely apply a name. To make understand, when indicating sense consciousness, is the name of the sense faculty. Its dharma is also applied by it. Since making understand is universal, sound must be applied to the universal that should be applied.