Tibetan
དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། གང་གིས་ན་མ་གྲུབ་པ་ཡིན། ཅི་སྟེ་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ལས་དོན་གཞན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། དངོས་པོ་དེ་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ཡོད་ན་གཞན་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོའི་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱའི་རྟོགས་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་གཡོ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་མེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། བདག་ཉིད་གཡོ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ ལ་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། དེར་སྣང་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེས་ངོ་བོ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར། སྤྱིའི་རྟེན་ནི་གྲུབ་པ་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཆ་མེད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བར་གྱུར་པ་ན། སྤྱི་དེ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་མ་གྲུབ་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་མ་བཟུང་ན། དེ་ལྟར་ཆོས་དེ་དང་ལྡན་པ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་དེའི་རབ་ཏུ་གྲུབ་ཕྱིར་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །དེའི་བདག་ཉིད་དུ་རང་བཞིན་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་བ་ཅན་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་མཐོང་བས་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟར་ན་དེ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན། གང་གིས་ན་དེ་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་མ་ལུས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བཞིན་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འབའ་ཞིག་བཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། འཁྲུལ་པས་དེའི་ངོ་བོ་ཆོད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་མ་ངེས་པ་ལས་ཀྱང་དེ་དག་མཐོང་བས་མ་བཟུང་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན། དེ་ནི་དེ་དག་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གལ་ཏེ་དེ་ལ་མཐོང་བ་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པ་དེ་དག་ལ་དྲན་པའི་ངེས་པ་སྐྱེད་པ་དེའི་ཚེ། དེ་ལ་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ
Chinese
当它变成那样的时候，什么没有成立呢？如果无常等是与事物不同的东西，那么事物就不会毁灭，因为如果存在其他事物，就不会说其他事物毁灭。因此，认为事物变成了毁灭的自性也是不合理的，因为自性不能在自身不动的自性之外成为其他自性。 自性不动的自性 对于像各种自性一样分别思念的，心所安立的法，是随顺于在那里显现的事物，而说为各种不同的名言，但实际上在自己的体性上是不存在的。因此说为是从分别念所生。因此，当总体的所依成立时，无常等的法的所依，声音等的有法，被现量所取时，总体本身就成立了，因为已经成立了变成它的自性的无常等的自性。如果它不成立，如果不取具有无常等法的声音等的有法，那么为了彻底成立具有该法的声音等的有法，为了了知无常的自性，推理就会介入，这是未尽之语。难道不是因为见到完全断除了它的自性，具有颜色等法的有法而被取了吗？如果那样，它就没有成立。如果问：因为什么为了了知它，而进行推理呢？答案是：确实是那样，不是以一部分来执持全部自性，而是以所有方面来执持。即使仅仅执持了无常等各种不同差别的自性，但由于错乱，它的本体是确定的，因此不是决定的，而且从不决定来说，也和没有被见到所取一样，因此，它对于它们来说不是量。如果那样，如果对于它生起了见到的形象，在那时生起了忆念的决定，那么，因为它通过忆念的门径而介入，所以它是量，否则就不是。
English
When it becomes that way, what is not established? If impermanence, etc., are different things from the object, then the object will not be destroyed, because if other things exist, it will not be said that other things are destroyed. Therefore, it is also unreasonable to think that the object has become the nature of destruction, because the self-nature cannot become another self-nature outside of its own immovable self-nature. The self-nature of immovability For the phenomena established by the mind, which are discriminated like various self-natures, it is said to be various different terms by following what appears there, but in reality, it does not exist in its own essence. Therefore, it is said to be born from discrimination. Therefore, when the basis of the general is established, the basis of the dharma of impermanence, etc., the subject of sound, etc., is taken by direct perception, then the general itself is established, because the nature of impermanence, etc., which has become its nature, has been established. If it is not established, if the subject of sound, etc., which has the dharma of impermanence, etc., is not taken, then in order to thoroughly establish the subject of sound, etc., which has that dharma, in order to know the nature of impermanence, inference will intervene, which is an unfinished statement. Is it not because seeing the subject of color, etc., which has completely cut off its nature, is taken? If so, it is not established. If you ask: Because of what, in order to know it, is inference performed? The answer is: It is indeed so, it is not holding the entire nature with one part, but holding it in all aspects. Even if only the various different natures of impermanence, etc., are held, but due to confusion, its essence is certain, therefore it is not definite, and from the perspective of indefiniteness, it is the same as not being taken by sight, therefore, it is not a valid cognition for them. If so, if the appearance of seeing arises for it, and the determination of memory arises at that time, then because it intervenes through the gateway of memory, it is a valid cognition, otherwise it is not.
Tibetan
། ཚད་མ་ནི་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་མཐོང་བ་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་པའི་རྣམ་པ་དག་ལ་ངེས་པ་ སྐྱེད་པར་མི་བྱེད། གང་གིས་ན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་ཆ་མེད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྐྱེ་བ་ན་ཡང༌། རྣམ་པ་གང་དག་ལ་འཁྲུལ་པས་མཆོད་པ་ཡོད་ཅིང་ཆོད་པ་མེད་ན་ཡང་རྣམ་པ་གང་ཁོ་ན་གོམས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་ཤིན་ཏུ་དང་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ནི་མཐོང་བ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་གང་དང་གང་ལ་ངེས་པ་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་རུང་བ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཁ་ན་མ་ཐོབ་བ་མེད་དོ། །གང་གིས་ཡང་མངོན་སུམ་རང་ཉིད་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ངེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་དོན་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་ནི་དོན་དེའི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་ཀྱང༌། སྣ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ལུས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་བཟུང་བ་ན། དེའི་ངེས་པར་ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན། མངོན་སུམ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་པ་འདོད་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྒྱས་པར་གོང་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ལ་ལར་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་ཏེ། རྒྱུད་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་དུས་ན། མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་འཁྲུལ་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅི་དང་འདྲ་བར་ཞེ་ན་སྒོང་གི་ཐ་དད་བཞིན། ཇི་ལྟར་སྒོང་གཉིས་ཐ་དད་པར་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ལྟ་བ་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཞེན་པས་སྒོང་དེ་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་དེ་དང་འདྲ་བར་རོ། །རྒྱུ་གང་ལས་འཁྲུལ་པ་ཡང་ཡིན་ཞེ་ན། འདྲ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་
Chinese
因为量是具有进入之果的缘故。如果生起了见到与一切相异的事物自性没有差别的见解，为什么不对如实体验的行相产生定解呢？如果说因为它们的自性没有成立，所以不是因为体验本身就不是定解。那么是什么呢？即使在生起对一切差别都无分别的体验时，也有对哪些行相有错乱的供养，即使没有决断，也只有哪些行相有串习等定解的理由，因为唯独对它们非常和极其亲近而成为定解。因此，对于生起的见解，也安立为对什么和什么有定解，就执持什么是可以言说的，否则就没有过失。又因为现量本身就是定解的自性，这本身就是过失。这样，定解们了知自己的意义，这本身就是那个意义的定解。因此，即使通过一个相异的差别，在执持作为多种自性的、对它者有利益的、具有无余自性的事物时，因为它的定解是不容许的未完全决定的自性，所以不会进入其他的量，这样，就应当承认现量不是定解的自性。因此，为了断除如实地对具有理由进行增益，推论才会进入，这一点已经在前面详细地阐述过了。因此，对于某些完全不了解的，在相续不断绝的时候，凡是无常等自性的事物，都是因为错乱，因为没有见到因的刹那间的差别。本来就没有定解。比如像鸡蛋的差别一样。就像已经见到两个鸡蛋的差别，但由于非常迅速等错乱的理由，观看者执着于没有差别，而确定那是两个鸡蛋一样。又是什么原因导致错乱呢？还有其他的相似之处
English
Because valid cognition is that which has the fruit of entering. If there arises a seeing that the nature of things different from all is without distinction, why does it not generate certainty in the aspects of experience as they are? If it is said that it is because their nature is not established, then it is not certain because of the experience itself. What is it then? Even when experience arises without distinction to all differences, there are aspects to which there is an offering of confusion, and even if there is no decision, only those aspects have reasons for certainty such as habituation, because only to them is it very and extremely close that it becomes certain. Therefore, for the arisen seeing, it is also established that what and what has certainty, and it is held that what is speakable, otherwise there is no fault. Also, because direct perception itself is the nature of certainty, this itself is a fault. Thus, the certainties know their own meaning, and this itself is the certainty of that meaning. Therefore, even through one different difference, when holding things that are of various natures, that benefit others, and that have the nature of being without remainder, because its certainty is an impermissible, not fully decided nature, it will not enter other valid cognitions, so it should be admitted that direct perception is not the nature of certainty. Therefore, in order to cut off the imputation of having reasons as they are, inference enters, which has already been explained in detail above. Therefore, for some who do not know at all, when the continuum is not interrupted, whatever things are of the nature of impermanence, etc., are confused, because the difference of the moments of cause is not seen. It is not certain. What is it like? Like the difference of eggs. Just as the difference of two eggs has been seen, but due to reasons of confusion such as being very fast, the viewer is attached to no difference, and is certain that they are two eggs. What is the cause of confusion? There are other similarities