Tibetan
་ཁོ་བོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བརྟགས་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་མངོན་པ་ལས་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་དེས་བསྟན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གྲུབ་པའི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་བསྟན་པ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པའང་བཟློག་མེད་ཕྱིར། གང་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཕན་པ་འདོད་པས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྤོང་བ་མ་མཛད་པ་དེ་བས་ན་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་གཞན་དག་ཀྱང་སྤངས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ཡི་སྦྱོར་བ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདིའི་སྦྱོར་བ་མཐོང་བའམ། ཡང་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདིའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར། ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ། གང་དེ་ཐམས་ཅད་འགོག་ཆོས་ཅན་སྐད་ཅིག་མ་ཅན་ཡིན་ནོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་དུ་མར་རབ་ཏུ་བསྟན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་གསུངས་པས་ན། ཇི་ལྟར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྟགས་ནི་རྗེས་དཔག་རྟེན་ཡིན་ནོ། །གང་འདིར་རྟགས་ཡིན་ནོ། །ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། མེད་ན་མི་འབྱུང་མཚན་ཉིད་ཅན། །གང་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་ན་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །དེ་དེ་ལྟར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ནི་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་ཅུང་ཟད་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་འགོག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། ཁྱབ་པ་ནི་བསྟན་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ། །དེ་ཡང་གསལ་བར་བཤད། གཏན་ཚིགས་ཏེ། སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་སོགས་པ་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགོག་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང༌། མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་ཅིང་བསྟན་པ་དེ་ལྟར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚད་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དང་པོར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། ཚད་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་ལེའུ་གཉིས་པའོ།། །།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ
Chinese
这是为了表明，不是我自己考察后才进行分别安立的。因此，在《法句经》中也有说明。暂且，因为现量所显示的能够被见到，所以这是成立的理证。如果有人问：这里没有显示比量，如何成立呢？因为比量也是不可违逆的。凡是不合乎道理的，都是想要利益者所要遣除的。世尊在任何时候都没有否定比量不是量，因此，因为没有否定的缘故，应当认为它具有道理。其他的比量相也没有被否定，不是吗？如果这样，那么那些也应该被接受吗？不是这样的，因为见到了这个的结合。是见到了这个比量的结合，还是见到了世尊的这个比量呢？意思是说，世尊显示了比量。如何显示呢？就像这样：稍微具有生性的，具有生者，所有那些都是灭法性的，刹那性的。等等，以“等等”的声音，是为了充分显示多种比量相的缘故。如是说，那么，如何说是比量相呢？答：相是比量的所依。哪里是相呢？什么样的呢？答：具有无则不生之相。哪里具有无则不生的相呢？如果存在，那么就将词语进行连接。像那样，无则不生就是相的体性。凡是稍微具有生法性的，所有那些都是灭法性的，等等。因为显示周遍的缘故。世尊说：无则不生。那也清楚地说明了。理由是：对于生性等等，自己所要成立的灭法性等等，以及显示无则不生的缘故。像这样，说了并且显示了比量相。世尊首先说了量的真实性。在《释量论》的注释中，量成立的第二品。量释的注释。
English
This is to show that it is not that I myself have examined and then separately established it. Therefore, it is also explained in the Dharmapada. For the time being, because what is shown by the direct perception can be seen, therefore this is a valid reason. If someone asks: Here, inference is not shown, how is it established? Because inference is also irreversible. Whatever is unreasonable is what those who want to benefit should eliminate. The Blessed One has never denied that inference is not a valid means of knowledge at any time, therefore, because it is not denied, it should be considered to have reason. Aren't other characteristics of inference also not denied? If so, then should those also be accepted? It is not like that, because the combination of this is seen. Is the combination of this inference seen, or is this inference of the Blessed One seen? The meaning is that the Blessed One showed inference. How is it shown? Like this: Slightly having the nature of arising, having arising, all those are of the nature of cessation, momentary. Etc., with the sound of "etc.", it is for the sake of fully showing various characteristics of inference. As it is said, then, how is it said to be the characteristic of inference? Answer: The sign is the basis of inference. Where is the sign? What kind of sign? Answer: Having the characteristic of not arising without it. Where does the characteristic of not arising without it exist? If it exists, then connect the words. Like that, not arising without it is the nature of the sign. Whatever has a slight nature of arising, all those are of the nature of cessation, etc. Because of showing the pervasion. The Blessed One said: Not arising without it. That is also clearly explained. The reason is: For the nature of arising, etc., the nature of cessation, etc., which one wants to establish oneself, and because of showing not arising without it. Like this, the characteristic of inference is spoken and shown. The Blessed One first spoke of the reality of valid means of knowledge. In the commentary on the Pramāṇavārttika, the second chapter on the establishment of valid means of knowledge. Commentary on the Pramāṇavārttika.
Tibetan
། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་གཉིས་པ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཤད་པའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔར་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དང་པོ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ཕྱེད་འོག་མ་རྟོགས་སླ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱེད་གོང་མ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། ད་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དག་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དང༌། མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དང༌། སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོར་གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །འདིས་འཇལ་བར་བྱེད་པས་ན་ཚད་མའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བ་དེས་ཚད་མ་གཅིག་དང་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པར་འགྱུར་བས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། གྲངས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ལ་ནི་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་མཚོན་བར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་གཞན་པའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་མཚན་ཉིད་གཅིག་བརྗོད་པ་གང་གིས་དེ་དག་མཚོན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནུས་པར་འགྱུར། དེ་ལྟར་ན་མཚན་ཉིད་གཅིག་གིས་མཚོན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་བསྟན་ན་མཚན་ཉིད་དབྱེ་བ་བསྟན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར། གྲངས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱོད་ཡུལ་བསྟན་པ་ཡང་གང་གི་ཚེ་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་འཛིན་པ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་སླུ་བ་ཡིན་ན་དེ་དང་འདྲ་བར་རང་གི་ཡུལ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་པོའི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཚད་མ་ལས་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མ་བསྟན་པ་དེའི་ཚེ་རེ་ཞིག་འབྲས་བུ་གདོན་མི་ཟ་བར་དོན་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་མི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གང་
Chinese
第二十二品。论师对量之自性论典所说的原因，是先前对推论的详细阐述，以及论师所说论典开头的礼敬偈颂的后半部分容易理解，因此圆满了前半部分的阐述。现在为了阐述量的自性，所以创作了“所量二故”等颂。对于量及其自性论典，有四种颠倒的理解，即：对数量的颠倒理解、对自性的颠倒理解、对行境的颠倒理解和对果的颠倒理解。其中，首先为了消除对数量的颠倒理解，所以说了“所量二故，量有二”。因为此能衡量，故为量。而且，量唯有二种。这遮止了量为一和三等。不是一，因为将要阐述的推论将显示为量本身。如果说，在阐述量的自性时，阐述数量等没有意义，则不是，因为这是为了使自性完全清净。对于现量和推论来说，不欺惑的自性是相同的。当需要表示它时，如果没有与此不同的另一种自性，那么用一种自性如何能够表示它们呢？因此，用一种自性无法表示。如果从分类的角度来表示，就能表示自性的分类，所以表示数量。表示行境也是如此，当执持非行境成为量时，如果对此欺惑，那么同样对于自己的行境，也会像那样成为认识者的非量，因此表示行境。当没有表示量与量的果不是其他意义时，那么果必定是证悟意义的自性，如果不是这样，果将是不合理的。因此，证悟的自性就是果。因此，凡
English
Chapter Twenty-Two. The reason why the teacher explained the treatise on the nature of valid cognition is the previous detailed explanation of inference, and the latter half of the verse of salutation at the beginning of the treatise spoken by the teacher is easy to understand, so the explanation of the former half is completed. Now, in order to explain the nature of valid cognition, the verses beginning with "Because there are two objects to be measured" were composed. There are four kinds of mistaken understandings about valid cognition and its nature treatise, namely: mistaken understanding of number, mistaken understanding of nature, mistaken understanding of scope, and mistaken understanding of result. Among them, in order to eliminate the mistaken understanding of number, it is said, "Because there are two objects to be measured, there are two valid cognitions." Because it measures, it is valid cognition. Moreover, there are only two kinds of valid cognition. This prevents valid cognition from being one or three, etc. It is not one, because the inference to be explained will show itself as valid cognition. If it is said that when explaining the nature of valid cognition, it is meaningless to explain number, etc., it is not so, because it is to make the nature completely pure. For direct perception and inference, the nature of non-deception is the same. When it is necessary to express it, if there is no other nature different from it, then how can they be expressed with one nature? Therefore, it cannot be expressed with one nature. If it is expressed from the perspective of classification, the classification of nature can be expressed, so the number is expressed. The expression of the scope is also the same. When grasping a non-scope becomes valid cognition, if it is deceived, then similarly, for its own scope, it will become a non-valid cognition of the knower, so the scope is expressed. When it is not expressed that the result of valid cognition is not another meaning from valid cognition, then the result must be the nature of realizing the meaning, otherwise the result will be unreasonable. Therefore, the nature of realization is the result. Therefore, whoever