Tibetan
་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་པར་བསྟན་དེ། དཔེར་ན་འཇིག་པ་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ལ་བྱས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་པར་གཉིས་ཏེ། ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་དང༌། །ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་སོ། །དཔེར་ན་གང་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མེད་ན་ཡོད་པ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ན། སྒྲ་ནི་ཡོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བའམ། ལྡོག་པས་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་ནས། ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཆོས་མཐུན་པ་ཅན་དང༌། ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་དག་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་ཤུགས་ཁོ་ནས་དམ་བཅས་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པའི་སྦྱོར་བ་མི་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གཞལ་བྱའི་དོན་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་ན། དེ་ཅི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལ་གཞན་བྱ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སུ་ཞིག་ཡོད་དེ། ཕྱོགས་ན་ཡོད་པའི་དུ་བ་ཉེ་བར་དམིགས་པས་དེ་ལ་མེས་ཁྱབ་པ་དྲན་ན། དེའི་མཐུ་ཁོ་ནས་འདི་ན་མེ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ཤེས་སོ། །དེ་ན་འདི་ལ་འགའ་ཡང་འདི་ན་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྟོན་པར་ཡང་མི་བྱེད་ལ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་རྟོགས་ཏེ། ཚད་མ་མ་རྟོགས་པར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་ན་ནི་རྟོགས་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་བབ་ཅོལ་དུ་འདི་ན་མེ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ གཞལ་བྱ་རྣམ་པར་བཞག་ནས། ཕྱིས་དེ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ་སྙམ་ན། རྟོགས་པའི་རིམ་པ་འདི་ནི་ཅི་ཞིག་ཡིན། དེ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་ན་ཡང་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆ་ཆུང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་དགོས་པ་ཡུལ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་ཕན། གལ་ཏེ་གཞན་དུ་ན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ན་ནི། ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ན། ཡུལ་ཉེ་བར་འགོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་ལ། ཁོ་བོ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མཐོང་ནས། དུས་སྟོན་གྱི་བྲམ་ཟེ་བཞིན་དུ། གསལ་བར་རྔན་པ་སྒུགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོས་བརྗོད་ཀྱང་བདག་ཉིད་གྲུབ་ཟིན་པའི་རྟགས་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་གནས་སྐབས་འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། དམ་བཅའ་བ་སྨོས་པ་མེད་པར་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་སྨོས་པ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ
Chinese
以及并非如此，并且显示了对于要证明的事物的推理谬误，例如将坏灭视为具有原因的造作之物。其陈述方式有两种：具有同品性，以及具有异品性。例如，凡是存在的，都是刹那，例如瓶子等等。声音也是存在的，这样说；同样，如果刹那不存在，那么存在也不存在，声音是存在的，就像这样。通过随同或相违，将一切都简要地概括起来，以充分显示周遍性的特征，这就是具有同品性和具有异品性的陈述方式。在此，由于仅凭暗示就能理解所承诺的意义，因此不必进行承诺的陈述。如果所要度量的事物没有充分显示，那又如何理解呢？谁会去指示自己所理解的事物呢？如果在一方存在，通过注意到附近的烟，回忆起火的周遍性，仅凭此力量就能知道这里有火。那么，这里谁也不会说这里有火，自己也不会稍微理解，因为在没有理解量的情况下，没有理由那样理解。如果理解了，那么理解就变得没有意义了。如果自己随意地假定这里有火， 然后跟随充分证明它的支分，那么这种理解的顺序是什么呢？即使别人说，也没有必要，因此是微不足道的。如果必要的是指示处所，那么，仅仅指示本身又有什么用呢？如果不是这样就无法理解，那么一切都会很好。因此，通过这种方式自己理解时，就会理解到没有任何处所需要指示，并且看到我追求意义，就像节日里的婆罗门一样，明显地等待报酬。即使我说，如果仅仅跟随自己已经成立的标志，就能理解，那么这两种情况有什么区别呢？即使没有提到承诺，仅仅提到与宗法的关系，也能看到理解，因此。
English
and that it is not so, and shows the fallacy of reasoning for the thing to be proven, such as considering destruction as something made with a cause. Its statement is of two kinds: having homogeneity, and having heterogeneity. For example, whatever exists is momentary, such as a pot and so on. Sound also exists, it is said; similarly, if momentariness does not exist, then existence also does not exist, sound exists, like this. By following or contradicting, everything is briefly summarized, with the characteristic of fully showing pervasiveness, these are the statements of having homogeneity and having heterogeneity. Here, since the meaning of the commitment can be understood only by implication, there is no need to make a statement of commitment. If the thing to be measured is not fully shown, how can it be understood? Who would indicate something that one understands oneself? If it exists on one side, by noticing the nearby smoke, one remembers the pervasiveness of fire, and by that power alone one knows that there is fire here. Then, no one here would say that there is fire here, and one would not understand even a little, because without understanding the measure, there is no reason to understand it that way. If one understands, then understanding becomes meaningless. If one casually assumes that there is fire here, and then follows the limbs that fully prove it, then what is this order of understanding? Even if someone else says it, it is not necessary, therefore it is trivial. If the need is to indicate the place, then what is the use of merely indicating it? If it is not understood otherwise, then everything will be fine. Therefore, when one understands in this way, one understands that there is no place to indicate, and seeing that I am pursuing meaning, like a Brahmin at a festival, one is clearly waiting for a reward. Even if I say it, if one only follows the sign that has already been established, one will understand, so what is the difference between these two situations? Even without mentioning the commitment, merely mentioning the relationship with the property of the subject, understanding is also seen, therefore.
Tibetan
་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། རང་ལ་ངེས་པ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་པར་ཡང་རྟོགས་ལ། གཞན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ན། དོན་གྱི་རིམ་པ་སྔོན་མ་བྱུང་བ་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལྟ་བས་ན་གཞན་དུ་ན་ཡང་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། གཞལ་བྱ་སྨོས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཀྱང་མི་དགོས་སོ། །འདིས་ནི་ཉེ་བར་གཏོད་པ་དང༌། མཇུག་སྡུད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་འདི་ཙམ་ཁོ་ནས་རྟོགས་པར་བཏུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་ཁ་བྱའི་ཆགས་པ་ཡོངས་སུ་བོར་ལ་མིག་ཚུམས་ཏེ། ཅི་འདི་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བཏུབ་བམ། འོན་ཏེ་མི་བཏུབ་ཅེས་སོམས་ཤིག །བཏུབ་པ་ལྟར་ན་ནི་སྤྲོས་པའི་ཕྲེང་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། སྒྲུབ་པའི་ཚིག་ལ་སྦྱོར་བ་འདི་ཙམ་ཁོ་ན་ཞིག་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་སྨོས་པ་དག་གི་རིམ་པ་ངེས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ་ཇི་ལྟར་ཡང་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འབྲེལ་པ་སྨོས་པ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་ཐ་དད་པར་ཟད་དེ། གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཆོས་ཐ་དད་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡོད་ན་གཞན་ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་དེ། བྱས་པ་ཉིད་ཡོད་ན་བརྩལ་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལོག་ན་ཡང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྡོག་པ་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཆོས་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་བཟློག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་གཅིག་རབ་ཏུ་སྦྱར་བས་ཀྱང་གཉིས་པ་འཕེན་པས་སྒྲུབ་པའི་ཚིག་གཅིག་ལ་གཉི་ག་སྦྱོར་བར་མི་འདོད་དེ། དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་ན། དེ་མེད་ན་མེད་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་མེད་ན་མེད་པ་གྲུབ་ན་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡོག་པ་སྦྱོར་བ་ནི། ཇི་ལྟར་ན་དེ་མེད་པ་ཁོ་ན་ལ་མེད་པ་ཡིན་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། གཞན་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་འགལ་བ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཡང་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དང་འགལ་བ་དག་ཀྱང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅེ་ན། འཇིག་པའི་རྒྱུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོ
Chinese
有什么必要呢？为了像自己确定一样，使他人也产生确定，所以称为论证。对于此，即使没有明确指出这些本身所要衡量的对象，也能理解。如果让别人理解，那么“没有指出先前出现的意义次第”这句话有什么理由呢？因此，即使在其他情况下也能产生理解，所以说衡量对象一点也不需要。这也就舍弃了引导和总结等，因为仅凭这个论式就能理解。暂时完全放下口头上的执着，闭上眼睛，思考一下仅凭这些就能理解吗？或者不能理解呢？如果像能理解那样，那么繁琐的词句有什么用呢？论证的词句只需加上这个论式即可。对于此，也没有必要确定所说的方面之法和关联的次第，因为无论怎样都能理解。 即使在说关联时，也只是论式有所不同而已，无论哪种情况，即使法不同，也只是显示其自性。如果存在不是其自性的事物，则不能确定存在其他事物，就像存在所作性本身，就如同努力产生的法性一样。如果不是其自性的事物消失，那么不是果的事物也不会消失，例如仅仅颠倒这两个法一样。因此，从随行和相违中，即使将一种特征完全结合，也不希望将两者都加入到一个论证的词句中，因为没有意义。如果仅仅因为是其自性就成立了随行，那么因为其不存在，所以不存在也成立，如果因为其不存在，所以不存在成立，那么就成立了其随行。加入相违是，怎样才能显示仅仅因为其不存在才是不存在的呢？为了明确表示不是其他，也不是相违，也不是确定的，因为其他和相违也是不一致的方面。如果说存在转变为随行和相违的事物，必定是坏灭的自性，那么这句话该如何理解呢？因为坏灭的原因是不合理的。事物
English
What need is there? It is called proof because one wishes to generate certainty in others just as one is certain oneself. Regarding this, even without explicitly pointing out the object to be measured by these themselves, one can understand. If one makes others understand, what reason is there for the statement, "The order of meanings that occurred previously has not been pointed out"? Therefore, since understanding can arise even in other situations, there is no need to mention the object to be measured at all. This also abandons leading and summarizing, etc., because understanding can be achieved by this mere formulation alone. For a moment, completely abandon verbal attachment, close your eyes, and consider whether understanding can be achieved by this alone, or not. If it seems like understanding can be achieved, then what is the use of elaborate phrases? Only this formulation should be added to the words of proof. Regarding this, there is no need to determine the order of the mentioned aspects of the subject and their connection, because understanding can be achieved in any way. Even when mentioning connection, only the formulation differs, but in either case, even if the dharmas are different, it only shows their own nature. If there exists something that is not its own nature, then there is no certainty that something else exists, just as if the nature of being made exists, it is like the nature of dharma arising from effort. Even if something that is not its own nature disappears, the thing that is not a result will not disappear, just like reversing these two dharmas alone. Therefore, from concomitance and contradiction, even if one characteristic is completely combined, one does not wish to combine both into one word of proof, because it is meaningless. If concomitance is established merely by being its own nature, then because it does not exist, non-existence is also established, and if non-existence is established because it does not exist, then its concomitance is established. Adding contradiction is, how can it be shown that it is non-existent only because it does not exist? It is also not certain for the purpose of clearly indicating that it is neither other nor contradictory, because other and contradictory are also inconsistent aspects. If one says that the thing that transforms into concomitance and contradiction is undoubtedly of the nature of destruction, then how is this to be understood? Because the cause of destruction is unreasonable. Thing