Tibetan
པར་མི་བྱེད་དེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ནས་དེའི་མཐུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཅན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པ་ནི་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ནི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ནི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་ཀྱང་དེ་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པས། དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞུགས་ནས་མངོན་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་རྣམས་སུ་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་མའི་བྱེ་བྲག་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འདོད་པ་ལ་གྲུབ་པ་དང༌། བདེ་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཐུན་མོང་བ་ཟམ་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་དུ་བ་གཞན་དང་གཞན་གྱིས་གཞལ་བའི་མེ་ཉེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིས་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དང་རྟགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མའི་རྗེས་ལ་འབྱུང་བ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ངེས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དངོས་སུ་ན་དེའི་ངོ་བོ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས། སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་དོན་བྱེད་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེའི་མཚན་ཉིད་དངོས་པོ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་བལྟ་བུའོ། །འབྲས་བུའི་ཚིགས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་འདི་དམིགས་ན་དམིགས་པའི་ རིག་བྱར་གྱུར་པ་སྔོན་པོ་མི་དམིགས་པ་འདི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་གཞན་དག་ཡོད་ཀྱང་འདི་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡོད་ན་ནི་ཡོད་མེད་ན་ནི་མེད་བས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ནི་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པའི་གྲུབ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུ་དང་
Chinese
不做，因此，如果说不了解意义的对境是有量，也应特别说明为不了解自己的自性。认识到自己的自性后，由其力量所生的分别念与此相符，由于从作用的角度来说是它的对境，所以仅仅是忆念，而不是有量，因为没有不了解事物自性的情况。安立有量是因为它本身依赖于事物。进入它的意义是因为它是有能起作用的对境。事物是有能起作用的自性。由于分别念比它更加执着于此，所以仅仅进入事物。进入后，现量和分别念的成立以及安乐没有差别。如果说，在前后相续的现量中，对某些事物的接近没有差别，因此会成为不是有量的过失，那么，不是的，因为刹那的差别是为了要证成的事物，成立和安乐是不同的。共同的果，就像用不同的烟来衡量接近火一样，是为了要证成的事物。这否定了随有量之后产生的法和有法以及相等的分别念本身就是有量。随行确定也是因为自性的因，所要证成的法实际上就是它的自性，所以仅仅与能立的法的自性相关联而成立。那是与所要证成的相违背的，具有因的妨害的有量才成立，例如，凡是存在的，就仅仅是刹那。如果不是刹那，那么因为与起作用相违背，所以它的自性，事物本身就会丧失。果的因和果的自性是成立的，例如，如果见到这个，那么成为所见的蓝色不见到，这就是见到。即使有其他的因，如果没有这个，就没有，如果这个存在，那么就存在，如果没有，那么就没有，所以因和果的自性是现量和不见的成立，那就是成立。这样，因和
English
It is not done, therefore, if it is said that the object of not understanding the meaning is valid cognition, it should also be specifically stated as not understanding one's own nature. After recognizing one's own nature, the conceptual thought that arises from its power is in accordance with this, because from the perspective of function, it is its object, so it is only recollection, not valid cognition, because there is no situation of not understanding the nature of things. Establishing valid cognition is because it itself relies on things. Entering its meaning is because it is the object that can function. Things are the nature of being able to function. Because conceptual thought is even more attached to this than it, it only enters into things. After entering, the establishment of direct perception and conceptual thought, as well as happiness, are not different. If it is said that in the continuous direct perceptions, the approach to some things is not different, therefore it would become a fault of not being valid cognition, then, it is not, because the difference of moments is for the things to be proven, and the establishment and happiness are different. The common result, like measuring the proximity of fire with different smokes, is for the things to be proven. This negates that the phenomena and subjects, as well as similar conceptual thoughts, that arise after valid cognition are themselves valid cognition. The certainty of following is also because the reason of nature, the phenomenon to be proven is actually its own nature, so it is established only in relation to the nature of the proving phenomenon. That is contrary to what is to be proven, and the valid cognition with the harm of the cause is established, for example, whatever exists is only momentary. If it is not momentary, then because it contradicts functioning, its nature, the thing itself, will be lost. The cause of the result and the nature of the result are established, for example, if this is seen, then the blue that becomes the object of sight is not seen, this is seeing. Even if there are other causes, if this is not there, there is not, if this exists, then it exists, if not, then it does not, so the nature of cause and effect is the establishment of direct perception and non-perception, that is the establishment. Thus, cause and
Tibetan
འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ལ། གང་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་མེ་ཡོད་དེ། མེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཁོ་ན་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ངེས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་ཙམ་འཇིག་པའི་སྒྲུབ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་མེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡོག་པ་ངེས་པ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དག་གིས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་གྲུབ་ན་ཡུལ་བལྟར་རུང་བ་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དག་མི་དམིགས་པས། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་ན་གཏན་ཚིགས་འགྲུབ་པའོ། །ཡུལ་བསྟན་པ་ཅན་མེད་པར་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ལ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་མ་གྱུར་པ་གང་དུ་ཡང་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མ་བསྟན་པ་ཅན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་ན་མེད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཙམ་གྲུབ་ན་འགྲུབ་པས་དེ་ལས་ནི་ལྡོག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་དམིགས་པ་ཡུལ་ལྟར་རུང་བ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པའི་ལོག་པ་ངེས་པ་ནི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པའོ། །མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ཅན་དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། གཏན་ཚིགས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཁོ་ན་སྟེ། རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་དང༌། མི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འགའ་ཞིག་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་དང༌། མེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ལ་དུ་བ་ལྟ་བུ་དང༌། མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་ཁོ་ནར། མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་ཇི་སྐད་དུ། བཤད་པ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་མེད་པས་འདི་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཙམ་དང་ལྡན་ པ་ཅན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་ལྡོག་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཆོས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང༌། དངོས་སུ་ན་གཏན་ཚིགས་ནི་རྟགས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ལས་མཚན་ཉིད་ལ་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་ལྟོས་ནས། དེ་ཙམ་དང་ལྡན་པ་ཅན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་སོ། །གཞན་དག་ནི་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དེའི་ངོ་བོ་ཙམ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཀྱང་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པས། ཁྱད་པར་གྱིས་དེ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན
Chinese
结果的自性只是变成不同的意义，哪里有烟，那里一定有火，因为有火的地方，烟就是它的结果。没有观察的随行是必然的，没有观察的术语成为观察的知识对象，仅仅没有观察就是破灭的论证，因为没有其他理由就能看到。反过来，必然的是，通过结果和自性的理证，如果原因和结果以及所遍和能遍的自性成立，那么可以作为对境的原因和能遍不被观察。如果没有要证明的，理证就成立了。对于没有指示对境而接近指示，如果不是那样，那么没有成为观察的知识对象的任何地方都不会成立。没有指示对境，就是如果没有要证明的，就指示没有，仅仅成立关系就成立，因此，反过来要证明的不被观察，不是依赖于可以作为对境的。没有观察的反过来必然是，成为观察的知识对象的没有观察，接近指示没有。具有那样特性的就是三种。理证只有三种，即自性、结果和不观察。例如，为了证明某事物是无常的而存在，以及在具有火的一方有烟，以及对于没有的事物，成为观察的知识对象的不观察等等。只有这三种，因为没有就不会产生。如是宣说的周遍于有法，就是没有就不会产生，因为这三种理证中没有，所以称为在此确定。其中，具有仅仅是所立法的自性
English
The nature of the result only becomes a different meaning, and where there is smoke, there is definitely fire, because where there is fire, smoke is its result. The invariable concomitance of non-observation is also not definite, and the term of non-observation becomes an object of knowledge of observation, and merely non-observation is a proof of destruction, because it is seen without any other reason. Conversely, it is certain that by means of the reason of result and nature, if the nature of cause and result and pervaded and pervading are established, then the cause and pervading that can be objects are not observed. If there is nothing to be proven, the reason is established. For approaching indication without indicating an object, if it is not so, then it will not be established anywhere that has not become an object of knowledge of observation. Not indicating an object is indicating non-existence if there is nothing to be proven, and it is established by merely establishing a relationship, therefore, conversely, the non-observation of what is to be proven is not dependent on what can be an object. The converse of non-observation is necessarily that non-observation, which has become an object of knowledge of observation, closely indicates non-existence. That which has such characteristics is of three kinds. There are only three kinds of reason, namely, nature, result, and non-observation. For example, like something existing to prove impermanence, and like smoke on the side with fire, and like non-observation, which has become an object of knowledge of observation, for something that does not exist. There are only these three kinds, because it will not arise if it does not exist. As it is said, the pervasion of the property of the subject is that it will not arise if it does not exist, because it is not among the three kinds of reason, therefore it is called certainty here. Among them, possessing only the nature of the property to be proven