Tibetan
ལས། དབང་པོའི་དོན་མ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཅན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འགའ་ཞིག་དང་འབྲེལ་བ་ལས་ལྷན་ཅིག་གམ། སོ་སོར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང༌། དོན་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ནའང༌། །གཞན་ཡང་སྒྲ་སྦྱོར་དྲན་པ་ལ། །གལ་ཏེ་དབང་པོའི་བློ་ལྟོས་ན། །དོན་དེ་ཆོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་བརྡའི་དུས་ན་གོམས་པའི་བརྗོད་པའི་སྤྱི་མ་དྲན་པ་ནི་དེ་སྦྱོར་བ་མི་སྲིད་དེ་སྒྲ་གཞན་བཞིན་ནོ། །དོན་གྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་བྱས་པའི་ནང་གི་འདུ་བྱེད་སད་པ་མེད་པར་ཡང་སྒྲའི་ཁྱད་པར་དྲན་པར་མི་རིགས་ཏེ། དེ་དེས་མ་བྱས་ན་དེའི་མིང་མི་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ ན་དྲན་པས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཉེ་བར་སྦྱོར་པའི་དེ་མ་ཐག་པའི་བྱེད་པའི་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་སྔོན་བློ་ཡི་སྐྱེད་བྱེད་མིན། །ཉེར་སྦྱོར་ཁྱད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་འགྱུར། བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ནུས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་གཅིག་ལ་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན། དོན་མེད་ན་ཡང་མིག་བློར་འགྱུར། །དོན་བློ་ལ་དངོས་སུ་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དྲན་པས་སད་པར་བྱེད་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་བློ་ནི་ཕན་པ་མེད་པ་དེ་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་དོ། །དོན་གྱི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ནི་བརྗོད་པ་དྲན་པའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། །འབྲེལ་དང་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལུགས་ནི། །གཟུང་སྟེ་དེ་ལྟར་བསྡོམས་བྱས་ན། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱིས་གཞན་དུ་མིན། །ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དང་དེའི་འབྲེལ་བ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཤེས་ན་ནི་དེ་བསྡོམས་ནས་འཛིན་པས་འགའ་ཞིག་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དབྱིག་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་དང་འབྲེལ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་གཙུག་ལག་རྣམས་མི་ཤེས་ན་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིགས་དང་ཡོན་ཏན་དང་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་དག་ནི་འདི་ལ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་ནི། རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དང་འབྲེལ་པ་དག་མི་སྣང་བས་སྦྱོར་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆུ་དང་འོ་མ་དག་བཞིན་ནོ། །གང་ལ་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཡང་འཛིན་པ་ནི། བརྡ་དྲན་པ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །མཐོང་བ་སྡུད་པའི་བདག་ཅན་དེ། །སྔ་ཕྱི་འཛིན་པས་སྟོང་པ་ཡི། །མིག་ཤེས་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གང་གི་ཕྱིར་འ
Chinese
业。 根识于义不决定而执取者，由与若干经验相联系而共同或分别执取。 又， 义虽为近取， 又于语连忆念时， 若依根之识， 彼义乃能定。 何以故？ 盖于表示时，若不忆昔时习惯之言说总相，则不可能连结，如异声然。 若无义之近取所作之内心活动觉醒，亦不应忆念语之差别，以若非彼所作，则有不执彼名之过故。 是故，以忆念间隔之故，义之近取之彼无间所作之果不成。 是故，凡先前非识之生因， 以能别近取之差别故， 彼于后亦变。 自性无异故，以能力无差别之故，一者对于一者，成与不成皆不成。 是故， 纵无义亦能成眼识， 以义不直接与识相连之故，且以与忆念所觉醒者相连之故，识乃无益，彼不依赖于有。 若义之近取能生识，则以言说忆念无间断之故，现量即成。 又， 差别与有差别， 关系与世间法， 若执取如是总合， 如是乃能悟，异于此则否。 若知差别与有差别及其关系与世间安立，则以总合而执取，由某者执为有差别，如具有杖者等。 若不知义与关系及能诠之论典等，则不成故，异于此则否。 种姓与功德及具有作用者等，于此乃不可能，以自性各异及关系等不显现故，连结不应理之故，且以不如是悟解之故，如水与乳等。 于何者有异体悟解，于彼亦有执取者， 乃由表示忆念为因之， 见者摄集之自体性， 空无先后执取之， 眼识云何能成？ 何以故？
English
Karma. The root consciousness that grasps the meaning indeterminately grasps together or separately through association with some experiences. Moreover, even when the meaning is closely connected, and also when there is remembrance of the connection of sounds, if it relies on the consciousness of the senses, then that meaning can be determined. Why? Because if, at the time of expression, one does not remember the general aspect of the speech that was habitual, then it is impossible to connect, just like a different sound. Even without the arousal of the inner mental activity caused by the close connection of the meaning, it is not appropriate to remember the distinction of the sound, because if it were not caused by that, then it would follow that the name of that would not be grasped. Therefore, because of the interruption by memory, the immediate result of the close connection of the meaning does not occur. Therefore, whatever was not previously the cause of the arising of consciousness, because it distinguishes the close connection, that also changes later. Because there is no difference in nature, and because there is no difference in ability, it is not possible for one to cause or not cause something for another. Therefore, even if there is no meaning, eye consciousness can arise, because the meaning does not directly connect with consciousness, and because it connects with what is awakened by memory, consciousness is useless, and it does not depend on existence. If the close connection of meaning causes the arising of consciousness, then because there is no interruption of the remembrance of speech, direct perception is established without it. Furthermore, distinction and the distinguished, relationship and worldly customs, if grasped and thus combined, one understands in that way, not otherwise. If one knows the distinction and the distinguished, their relationship, and worldly conventions, then by grasping them together, one grasps something as distinguished, like someone with a stick, and so on. If one does not know the meaning, the relationship, and the scriptures that express them, then it does not happen, so it is not otherwise. Lineage, qualities, and those with functions are impossible here, because different natures and relationships do not appear, so connection is not reasonable, and because there is no such understanding, like water and milk, and so on. For whom there is understanding of difference, there is also grasping, which is caused by the remembrance of symbols, the nature of the collection of seeing, how can eye consciousness, which is empty of grasping before and after, arise? Why?
Tibetan
དི་ལ་འདི་ཙམ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་དོན་ཉེ་བའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པས་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དག་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་དངོས་པོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་དང་དཔོག་ པ་དང་མི་དཔོག་པ་དང་དོན་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་མི་ལྟོས་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ་ལ་དབང་པོའི་ཤེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་མི་འཛིན་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། འབྲེལ་བ་དང༌། འདས་པ་དང༌། སྒྲའི་ཐ་སྙད་ལས་སོགས་པ་རྣམས་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྟོགས་པས་བླངས་ན་ཡང༌། །འདོད་པས་ལྡོག་དང་ཉེ་བ་ཡི། །དོན་ལ་བློ་ནི་ལྟོས་མེད་འགྱུར། །གཞན་ཡང་འདི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པས་བསླང་བ་ཡིན་ན་ཚོགས་པ་ཚང་བ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ཡང་འདོད་པས་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོགས་པ་རྣམས་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པས་བཟློག་པར་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། དབང་པོའི་བློ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་ཚང་བ་ལ་བ་ལང་གི་བློ་བཟློག་ཅིང་རྟར་རྣམ་པར་བརྟགས་ཀྱང་བ་ལང་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དོན་ཉེ་བ་ལས་མི་ལྟོས་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་པ་ལང་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དོན་ཉེ་བ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་མིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་འདི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་འགྱུར་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་གི་མངོན་སུམ་ཡང་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དོན་ཉེ་བ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། དེ་དབང་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །མེད་དང་ཐ་དད་མེད་པ་ལའང༌། །རིག་པ་ལས་ཀྱང་བློ་དེར་འགྱུར། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་མེད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཅི་ཡོད། དེའི་ནུས་པ་ནི་དེ་ལས་དངོས་སུ་ཐམས་ཅད་དུ་ལོགས་པ་ཡིན་ལ། བརྒྱུད་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ནི་འདས་པ་ལས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།
Chinese
因為它沒有能力做到這些，因為它是從對境的近取力所生，所以沒有思擇。如果它本身就是思擇，那麼心識和根識就沒有差別了。如果沒有差別，那麼就會導致對過去、未來和事物的種種差別，以及執取和不執取，推測和不推測，以及依賴和不依賴有意義的事物等等。如果心識將顯現的聚合執著為根識，那是不對的，因為如前所說，它不執取，因此那樣的理解是不合理的。因為它不涉及非對境，例如種類等等，以及關係，過去，聲音的術語等等，這些都不是根識的對境。因此，根識不屬於連接意義的思維之中。 即使它被思維所取， 意欲的退轉和鄰近的， 對境的智慧是不依賴的轉變。 此外，如果這是由區別等等的思維所引發，那麼具有完整集合的進入也會因意欲而退轉，就像其他的分別念一樣。分別念能夠通過個別的考察來遣除，但根識則不然，因為即使在集合完整的情況下，牛的智慧被遣除並分別為馬，它仍然被視為牛。這也會從對境的鄰近處轉變為不依賴，因為對牛等等的分別念不是僅僅從對境的鄰近處轉變的。 如果這本身不是其他的，因為說“這是牛”不會轉變為不鄰近的，而且我們的現量也是這本身，因為它是具有對境鄰近確定的特徵，如果這樣說，那是不存在的，因為什麼緣故？ 因為它不是根的行境， 對於不存在和無差別的， 從知識中智慧也會轉變。 因為它不是根的行境的事物，那麼它與產生根識的不存在有什麼不同呢？它的能力與它完全不同，如果通過鄰近的傳遞來連接，那麼它也會從過去看到。
English
Because it does not have the ability to do these things, because it is born from the power of the proximity of the object, therefore there is no deliberation. If it itself is deliberation, then the mind consciousness and the sense consciousness would be no different. If there is no difference, then it would lead to the various distinctions of the past, future, and things, as well as grasping and not grasping, inferring and not inferring, and relying and not relying on meaningful things, and so on. If the mind consciousness grasps the manifested aggregate as sense consciousness, that is not correct, because as previously stated, it does not grasp, therefore such understanding is not reasonable. Because it does not involve non-objects, such as types and so on, as well as relations, the past, the terms of sound, and so on, these are not the objects of sense consciousness. Therefore, sense consciousness does not belong to the thoughts that connect meaning. Even if it is taken by thought, The turning back of desire and the proximity of, The wisdom of the object is an independent transformation. Furthermore, if this is initiated by the thought of distinctions and so on, then the entry with a complete collection will also turn back due to desire, just like other discriminations. Discriminations are able to be dispelled by individual examination, but sense consciousness is not, because even in the case of a complete collection, the wisdom of a cow is dispelled and discriminated as a horse, it is still seen as a cow. This will also change from the proximity of the object to being independent, because the discriminations of cows and so on do not change merely from the proximity of the object. If this itself is not other, because saying "this is a cow" will not change to being non-proximate, and our direct perception is also this itself, because it is characterized by the certainty of object proximity, if it is said like that, that is not existent, because for what reason? Because it is not the domain of the senses, For the non-existent and the non-different, From knowledge also wisdom will transform. Because it is a thing that is not the domain of the senses, then what difference is there between it and the non-existence that produces sense consciousness? Its ability is completely different from it, and if connected through the transmission of proximity, then it will also see from the past.