Tibetan
ས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །རྒྱུ་མིན་དོན་དུ་རྒྱུ་མེད་དོ། །བཏགས་དང་ཡང་དག་ཉིད་དུ་ན། །སྐྱེ་བའང་རབ་ཏུ་མ་གྲགས་ཕྱིར། །འདི་ཡོད་པས་ན་འདི་འབྱུང་དཔེར། །རིང་པོ་ཡོད་པས་ཐུང་དུ་བཞིན། །འདི་སྐྱེས་པས་ན་འདི་སྐྱེ་དཔེར། །མར་མེ་བྱུང་བས་འོད་བཞིན་ནོ། རིང་པོ་ཡོད་ན་ཐུང་དུ་ཉིད། །རང་གི་ངོ་བོ་ལས་མ་ཡིན། །མར་མེ་བྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འོན་ཀྱང་འབྱུང་བ་མེད་པ་བཞིན། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་སྐྱེ་མཐོང་ཞིང༌། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཇི་བཞིན་དུ། །སྤྲོས་ལས་བྱུང་བར་ཁས་བླངས་ནས། །མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་མི་ལེན། །འགོག་པ་སྤྲོས་ལས་མ་བྱུང་བ། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཉིད་གྱུར་པ། །ཁས་ལེན་ཡོད་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །དེས་ན་གཉིས་མི་བརྟེན་པ་གྲོལ། །ཐག་རིང་ནས་ནི་མཐོང་བའི་གཟུགས། །ཉེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བར་མཐོང༌། །སྨིག་རྒྱུ་གལ་ཏེ་ཆུ་ཡིན་ན། །ཉེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཅིས་མི་མཐོང༌། ཇི་ལྟར་རིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་ཡང་དག་མཐོང༌། །དེ་ལྟར་དེ་དང་ཉེ་རྣམས་ཀྱིས། །མི་མཐོང་མཚན་མེད་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན། །ཇི་ལྟར་སྨིག་རྒྱུ་ཆུ་འདྲ་བ། །ཆུ་མིན་དོན་དུ་མ་ཡིན་པ། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་བདག་འདྲ་བ། །དེ་དག་བདག་མིན་དོན་དུ་མིན། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་ནི་འདི་ཆུ་ཞེས། །བསམ་དེ་དེ་ནི་སོང་བ་ལས། །གལ་ཏེ་ཆུ་དེ་མེད་དོ་ཞེས། །འཛིན་པ་དེ་ནི་བླུན་པ་ཉིད། །དེ་བཞིན་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཞེས། །འཛིན་པ་དེ་ནི་རྨོངས་པ་སྟེ། །རྨོངས་པ་ཡོད་ན་མི་གྲོལ་ལོ། །མེད་པ་པ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ཡོད་པ་པ་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ཕྱིར། །གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་ཐར་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་པས། །མེད་དང་ཡོད་པར་མི་འདོད་པ། །དེ་ཕྱིར་མེད་པ་པར་འགྱུར་ན། །ཅི་ཕྱིར་ཡོད་པ་པར་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་སུན་ཕྱུང་བས། །དོན་གྱིས་འདི་ནི་མེད་པར་བསླན། །དེ་བཞིན་མེད་པ་སུན་ཕྱུང་བས། །ཡོད་པར་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་བསླན། །གང་དག་དོན་གྱི་མེད་ཉིད་དུ། །དམ་མི་འཆའ་ཞིང་མི་སྤྱོད་པ། །བྱང་ཆུབ་རྟེན་ཕྱིར་སེམས་མེད་ན། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་མེད་པར་བཤད། །གང་ཟག་ཕུང་པོར་སྨྲ་བ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་གྲངས་ཅན་འུག་ཕྲུག་དང༌། །གོས་མེད་བཅས་ལ་གལ་ཏེ་ཞིག །ཡོད་མེད་འདས་པ་སྨྲ་ན་དྲིས། །དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ནི། །བསྟན་པ་འཆི་མེད་ཡོད་མེད་ལས། །འདས་པ་ཟབ་མོ་འདི་བཤད་པ། །ཆོས་ཀྱི་ཁུད་པ་ཡིན་ཞེས་གྱིས། །ཞིག་ནས་འགྲོ་མེད
Chinese
与地同时生，非因之义无因也。若于假立与真实，生亦极不明显故。此有故此生，譬如长有故短如是。此生故此生，譬如灯生故光如是。长有则短自成，非由其自性而有。灯之生起本无有，然如无生之显现。如是见因果生起，于此世间如实观。既已承诺由戏论生，则不承诺其为虚无。灭止非由戏论生，乃成真实如是性。承诺有者不变异，故二不依即解脱。从远处所见之形色，近处之人能明见。蜃楼若果真是水者，近处之人何不见？ 如同远处之人能，如实得见此世间。如是近处之人则，不见无相之蜃楼。如蜃楼之似水，实非水之体性也。如是蕴聚之似我，实非我之体性也。于蜃楼生此是水，如是之想已消逝。若执水实不存在者，如是执着实愚痴。如是犹如蜃楼般，执世间为有或无。如是执着实为痴，有痴则不得解脱。执无者堕恶趣中，执有者则生善趣。为能如实遍知故，不依二边得解脱。以能如实遍知故，不欲有与无二者。是故若成无有者，何故不成是有者？若已破斥其为有，则实已建立其无。如是若已破斥无，何故不建立其有？若有不执着于，实义之空无自性，亦不耽着于此者。为菩提之所依故，若无有心识存在，彼等如何说为无？说人即是蕴聚者，世间数论及枭子，并及裸形外道等。若说有无及已逝，当问彼等真实义。是故诸佛之教法，此说超越有无死，甚深之法之藏处。当知此乃是法藏，坏灭之后无所去。
English
Born simultaneously with the earth, without cause, there is no cause in meaning. If in designation and truth, birth is also not clearly known. Because this exists, this arises, like the existence of long, hence short. Because this is born, this is born, like the arising of a lamp, hence light. If there is long, then short is self-made, not from its own nature. Because the arising of a lamp does not exist, yet it appears as if there is no arising. Thus seeing the arising of cause and effect, in this world, observe as it is. Having promised to arise from elaboration, then do not promise it to be non-existent. Cessation does not arise from elaboration, but becomes the true suchness. Promising existence does not change, therefore liberation is not dependent on the two. The form seen from afar is clearly seen by those nearby. If a mirage were truly water, why would those nearby not see it? Just as those far away can truly see this world. Likewise, those near it do not see the formless mirage. Just as a mirage resembles water, but is not the nature of water. Likewise, the aggregates resemble self, but are not the nature of self. In a mirage, the thought arises that this is water, and that thought has passed away. If one holds that water does not truly exist, such clinging is foolish. Likewise, like a mirage, holding the world as existent or non-existent. Such clinging is ignorance, and with ignorance, one cannot be liberated. One who clings to non-existence goes to bad destinies, and one who clings to existence goes to good destinies. In order to fully know the truth, one is liberated by not relying on the two extremes. By fully knowing the truth, one does not desire existence or non-existence. Therefore, if one becomes non-existent, why does one not become existent? If one has refuted existence, then in reality, one has established its non-existence. Likewise, if one has refuted non-existence, why does one not establish its existence? If there are those who do not cling to the emptiness of true meaning, nor are attached to it. Because the mind is the support of enlightenment, if there is no consciousness, how can they be said to be non-existent? Those who say that a person is the aggregates, the Samkhya school, the owl-like ones, and the naked ascetics. If they speak of existence, non-existence, and the past, ask them the true meaning. Therefore, the teachings of the Buddhas, this speaks of the profound treasury of Dharma, which transcends existence, non-existence, and death. Know that this is the Dharma treasury, after destruction, there is nowhere to go.
Tibetan
་འོང་མེད་ཅིང༌། །སྐད་ཅིག་ཀྱང་ནི་མི་གནས་པ། །དེ་ལྟར་དུས་གསུམ་འདས་པའི་བདག །འཇིག་རྟེན་དོན་དུ་ཅི་ཡོད་དམ། །གང་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་འང་ཡང་དག་ཏུ། །འགྲོ་དང་འོང་དང་གནས་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་མྱ་ངན་འདས། །དོན་དུ་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ། །གནས་པ་མེད་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དང༌། །འགག་པ་ཡང་དག་ཉིད་མིན་ན། །སྐྱེ་བ་དང་ནི་གནས་པ་དང༌། །འགག་པ་དོན་དུ་ག་ལ་ཞིག །གལ་ཏེ་རྟག་ཏུ་འགྱུར་ན་ནི། །ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་དངོས། །གལ་ཏེ་འགྱུར་བ་མེད་ན་ནི། །དོན་ དུ་གཞན་ཉིད་ག་ལ་འགྱུར། །ཕྱོགས་གཅིག་གམ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། །ཟད་པས་སྐད་ཅིག་འགྱུར་གྲང་ན། །མི་འདྲ་བ་ཉིད་མི་དམིགས་ཕྱིར། །དེ་རྣམས་གཉིས་ཀའང་རིགས་ལྡན་མིན། །སྐད་ཅིག་ཡིན་ན་རིལ་མེད་ཕྱིར། །རྙིང་པ་འགའ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག །ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་པ། །དེ་བཞིན་ཐོག་མ་དབུས་བརྟག་གོ །དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་གསུམ་བདག་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་གནས་པ་མིན། །ཐོག་མ་དབུས་དང་ཐ་མ་ཡང༌། །སྐད་ཅིག་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱ། །ཐོག་མ་དབུས་དང་ཐ་མ་ཉིད། །རང་བཞིན་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་ཕྱོགས་ཕྱིར་གཅིག་པུ་མིན། །ཕྱོགས་མེད་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད། །གཅིག་མེད་པར་ནི་དུ་མའང་མེད། །ཡོད་པ་མེད་ཕྱིར་མེད་པའང་མེད། །ཞིག་པའམ་ནི་གཉེན་པོ་ཡིས། །ཡོད་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་གྲང་ན། །ཡོད་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །འཇིག་པའམ་གཉེན་པོར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡིས། །འཇིག་རྟེན་དོན་དུ་འགྲིབ་མི་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་མཐའ་དང་ལྡན་ནམ་ཞེས། །ཞུས་ན་རྒྱལ་བ་མི་གསུང་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་ཟབ་མོའི་ཆོས་རྣམས་ནི། །སྣོད་མིན་འགྲོ་ལ་མི་གསུང་བ། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །ཀུན་མཁྱེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་ཤེས། །དེ་ལྟར་ངེས་པར་ལེགས་པའི་ཆོས། །ཟབ་མོ་ཡོངས་སུ་འཛིན་མེད་ཅིང༌། །གནས་མེད་ཅེས་ནི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །གནས་མེད་ཆོས་འདིས་སྐྲག་པ་ཡིས། །སྐྱེ་བོ་གནས་ལ་མངོན་དགའ་ཞིང༌། །ཡོད་དང་མེད་ལས་མ་འདས་པ། །མི་མཁས་རྣམས་ནི་ཕུང་བར་འགྱུར། །འཇིགས་མིན་གནས་འཇིགས་དེ་དག་ནི། །ཕུང་ལ་གཞན་ཡང་ཕུང་བར་བྱེད། །རྒྱལ་པོ་ཕུང་བ་དེ་དག་གིས། །ཅི་ནས་མི་ཕུང་དེ་ལྟར་གྱིས། །རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ནི་མི་ཕུང་བར། །བགྱི་སླད་འཇིག་རྟེན་འདས་ཀྱི་ཚུལ། །གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་ཡང་དག་པ། །ཇི་བཞིན་ལུང་གི་དབང་གིས་བཤད། །སྡིག་དང་བསོད་ནམས་བྱ་བ་འདས། །ཟབ་མོ་བཀྲོལ་བའི་དོན་དང་ལྡན། །མུ་སྟེགས
Chinese
既无来，亦无住，刹那亦不住。 如是三时已逝者，于世间有何意义？ 以其二者皆真实，去来与住皆无有。 是故世间已寂灭，意义上有何差别？ 以其无住故，生与灭亦非真实。 生与住以及灭，意义上又何在？ 若恒常变易者，如何非刹那之事物？ 若无有变易者，意义上如何变为他？ 于一部分或于一切，以尽灭故刹那变，若如是说。 以不观察到不相同之自性故，彼等二者皆非合理。 若是刹那则无整体故，如何能见少许陈旧？ 刹那如何有边际？如是初始与中央亦应观察。 如是刹那具三者之自性故，世间非刹那而住。 初始、中央与末尾，亦应如刹那般思维。 初始、中央与末尾，亦非自性所成。 以异体之部分故，非唯一。 无部分者则任何亦无有。 无一则亦无多。 以无有故，无亦无有。 若以坏灭或对治力，有性变为无有，若如是说。 以有非存在故，如何能坏灭或对治？ 是故以寂灭故，世间于意义上不减损。 若问世间有边际耶？胜者不言说故。 如是甚深之法，不为非器之有情宣说。 是故智者们，知晓一切智者为一切知。 如是决定善妙之法，甚深且无所执持，无住，如是圆满正觉，一切见者所宣说。 以此无住之法而惊恐，众生显现欢喜于住，未超脱有与无，不智者则将衰败。 非怖畏之住处怖畏彼等，于衰败者复令他人衰败。 国王衰败彼等，如何不衰败如是行。 国王汝为不衰败，为作此事世间寂灭之理。 不依于二，真实且如实，以圣教之力量宣说。 超越罪与福之行为，具有开显甚深之意义，外道
English
There is neither coming nor staying, not even for a moment. Thus, what is the purpose of the world for those who have passed through the three times? Because both are truly without going, coming, or staying, Therefore, the world is in peace. What is the difference in meaning? Since there is no staying, birth and cessation are not truly real. Where then are birth, staying, and cessation in meaning? If it is constantly changing, how can it not be a momentary thing? If there is no change, how can it change into something else in meaning? If it changes momentarily by being exhausted in one part or in all, since the non-difference itself is not observed, both of those are not reasonable. If it is momentary, since there is no wholeness, how can one see some oldness? How can a moment have an end? Likewise, the beginning and the middle should also be examined. Thus, since a moment possesses the nature of three, the world does not stay for a moment. The beginning, the middle, and the end, should also be thought of as moments. The beginning, the middle, and the end, are also not made of their own nature. Because of the different parts, it is not one. There is nothing that is without parts. Without one, there are also no many. Since there is no existence, there is also no non-existence. If existence becomes non-existence by destruction or by an opponent, since existence is not a possibility, how can it be destroyed or opposed? Therefore, because of peace, the world does not diminish in meaning. If asked whether the world has an end, the Victorious One does not speak. Thus, these profound teachings, are not spoken to beings who are not vessels. Therefore, the wise, know the all-knowing one as the all-knowing. Thus, the definitely good Dharma, profound and without grasping at all, without staying, thus the Fully Awakened One, the one who sees all, has spoken. Frightened by this Dharma without staying, beings are manifestly delighted in staying, not having transcended existence and non-existence, the unwise will decline. Those who fear the non-fearful place of staying, cause others to decline as well as themselves. Kings, those who decline, how not to decline, act thus. King, in order for you not to decline, the way of the world's peace is done. Not relying on two, truly and as it is, it is spoken by the power of the scriptures. Transcending the actions of sin and merit, possessing the meaning of revealing the profound, the Tirthikas.