Tibetan
་པར་སྤང་བ་ལ་བག་ཡོད་པ་སྟེ། སྦྱིན་པས་བསོད་ནམས་རབ་ཏུ་འཕེལ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་སྒྲུབ་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའོ། །ཡང་དག་སྡོམ་པས་དགྲ་མི་སོགས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟོད་པ་ལའོ། །དགེ་དང་ལྡན་པས་སྡིག་པ་སྤོང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། །འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་ཟད་པ་ལས་ལེགས་པར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་སྤོང་བ་ལ་བག་ཡོད་པའོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་བསྡུས་པ་ལས་བཅོ་ལྔ་པའི་དོན་བསྡུས་པའོ།། །།བརྒྱན་པ་བྱས་ཀྱང་ཆོས་ནི་སྤྱོད་བྱེད་ལ། །དུལ་ཞིང་ཡང་དག་བསྡམས་པ་ཚངས་པར་སྤྱོད། །འབྱུང་པོ་ཀུན་ལ་ཆད་པ་སྤངས་པ་དེ། །བྲམ་ཟེ་དགེ་སྦྱོང་དེ་ཡིན་དགེ་སློང་དེ། །ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་ཅིའི་ཕྱིར་གསུངས་ཤེ་ན། རྟགས་བླངས་པས་དགེ་སྦྱོང་ལ་སོགས་པ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཆོས་སྤྱོད་པ་ནི་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་དང༌། གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའོ། །དུལ་ཞིང་ཡང་དག་བསྡམས་པ་ཚངས་པར་སྤྱོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའོ། །འབྱུང་པོ་ཀུན་ལ་ཆད་པ་སྤངས་པ་དེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆད་པ་སྤངས་པས་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའོ། །བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ལུས་བསྒོམས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྒོམས་པ་དང༌། སེམས་བསྒོམས་པ་དང༌། ཤེས་རབ་བསྒོམས་པའོ། །ལུས་བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དབང་པོའི་སྒོ་བསྲུངས་པས་དུལ་བའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པས་ཞི་བའོ། །སེམས་བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་གནོད་པས་ཡང་དག་བསྡམས་པའོ།། ཤེས་རབ་བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པའི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའོ། །གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཆད་པ་སྤོང་བ་རྣམ་པ་བཞིར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ལུས་བསྒོམས་པས་བྱས་པ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་ཆད་པ་སྤོང་བ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྒོམས་པས་བྱས་པ་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་ཆད་པ་སྤོང་བ་དང༌། སེམས་བསྒོམས་པས་བྱས་པ་རྣམ་པར་གནོན་པའི་ཆད་པ་སྤོང་བ་དང༌། ཤེས་རབ་བསྒོམས་པས་བྱས་པ་བྲལ་བའི་ཆད་པ་སྤོང་བའོ། །བྲམ་ཟེ་དགེ་སྦྱོང་དེ་ཡིན་དགོ་སློང་དེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡིག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཟག་པ་ཟད་པ་སྐྱེད་
Chinese
于舍弃之上具精进，布施令福德增长。此乃将正确的修行与布施相结合。以正确的戒律对治怨敌等，此乃忍辱。具足善行则舍弃罪恶，此乃现证真谛。贪欲、嗔恨、愚痴灭尽，从而善妙地寂灭涅槃，此乃于舍弃一切烦恼之上具精进。于偈颂之义的归纳中，第十五之义的归纳。即使装饰，亦行持正法，调伏且如实防护，行持梵行。于一切有情舍弃加害，彼即婆罗门，彼即沙门，彼即比丘。此乃偈颂。世尊为何宣说此理？为舍弃因执持表相而生起的沙门等之慢心。其中，行持正法可分为二：成办自之功德与成办他之功德。调伏且如实防护，行持梵行。此乃成办自之功德。于一切有情舍弃加害，此乃以舍弃加害而成办他之功德。依于修习而成办自之功德有四种：修身、修戒、修心、修慧。依于修身，守护诸根门而调伏。依于修戒，身语意之业无有罪过而寂静。依于修心，以能损害一切烦恼之行而如实防护。依于修慧，具足八支圣道之梵行而行持梵行。于成办他之功德，舍弃加害应知有四种：以修身而舍弃由忆念近住之行所生的加害；以修戒而舍弃由如实受持律仪之行所生的加害；以修心而舍弃由调伏之行所生的加害；以修慧而舍弃由断绝之行所生的加害。彼即婆罗门，彼即沙门，彼即比丘。此乃因舍弃罪恶，生起
English
Having diligence in abandoning, giving increases merit. This is to combine correct practice with giving. With correct discipline, enemies and the like are overcome, this is patience. Possessing virtue, one abandons evil, this is the realization of truth. When desire, hatred, and ignorance are exhausted, one attains excellent nirvana, this is having diligence in abandoning all defilements. In the summary of the meaning of the verses, the summary of the fifteenth meaning. Even if adorned, one practices the Dharma, being tamed and truly restrained, one practices pure conduct. Abandoning harm to all beings, that is the Brahmin, that is the Shramana, that is the Bhikshu. This is the verse. Why did the Blessed One speak this? To abandon the pride of Shramanas and others that arises from holding onto appearances. Therein, practicing the Dharma is divided into two: accomplishing one's own qualities and accomplishing the qualities of others. Tamed and truly restrained, one practices pure conduct. This is accomplishing one's own qualities. Abandoning harm to all beings, this is accomplishing the qualities of others by abandoning harm. Depending on cultivation, there are four ways to accomplish one's own qualities: cultivating the body, cultivating discipline, cultivating the mind, and cultivating wisdom. Depending on cultivating the body, one is tamed by guarding the doors of the senses. Depending on cultivating discipline, one is peaceful because the actions of body, speech, and mind are without fault. Depending on cultivating the mind, one is truly restrained by harming all afflictions. Depending on cultivating wisdom, one practices pure conduct by possessing the pure conduct of the eightfold noble path. In accomplishing the qualities of others, it should be known that there are four ways to abandon harm: by cultivating the body, one abandons the harm caused by the practice of mindfulness; by cultivating discipline, one abandons the harm caused by the practice of truly taking vows; by cultivating the mind, one abandons the harm caused by the practice of subduing; by cultivating wisdom, one abandons the harm caused by the practice of severing. That is the Brahmin, that is the Shramana, that is the Bhikshu. This is because of abandoning evil, generating
Tibetan
པའི་ལམ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་ཏེ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་བསྡུས་པ་ལས་བཅུ་དྲུག་པའི་དོན་བསྡུས་པའོ།། །།དད་དང་ངོ་ཚ་ཚུལ་དང་སྦྱིན་པ་ཡང༌། །ཆོས་འདི་དག་ནི་སྐྱེས་བུ་དམ་པས་བསྔགས། །ལམ་འདི་ནས་ནི་ལྷ་ཡུལ་འགྲོ་བར་གསུངས། །འདི་ཡིས་ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་ཉིད་དུ་འགྲོ། །ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་ཅིའི་ཕྱིར་གསུངས་ཤེ་ན། མངོན་པར་མཐོ་བ་འདོད་པ་དག་མེ་དང་ཆུར་འཇུག་པ་དང༌། ཟས་མི་ཟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལམ་ངན་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དད་པ་དང་ངོ་ཚ་ཤེས་པས་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སྦྱིན་པས་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། ལྷག་མས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་མཐོང་བའི་ཆོས་དང༌། ཚེ་ཕྱི་མ་སྟོན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་དམ་པས་བསྔགས་པ་ནི་མཐོང་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཡིན་ནོ། །ལམ་འདི་ནས་ནི་ལྷ་ཡུལ་འགྲོ་བར་གསུངས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་དམ་པས་བསྔགས་པའི་ནང་དུ་གཏོགས་སོ། །འདི་ཡིས་ལྷ་ཡི་འཇིག་རྟེན་ཉིད་དུ་འགྲོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེ་ཕྱི་མའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །གཉིས་ཀྱི་གོ་རིམས་ནི་སྔ་མ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དད་ན་འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། སེར་སྣའི་སྐྱོན་དག་གིས་འཛེམ་མོ། །འཛེམ་པ་དང་བཅས་ན་དེའི་གཉེན་པོའི་སྦྱིན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟེན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་གཉིས་སྨོས་སོ། །ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྦྱིན་པ་ཡང་ངོ་ཚ་ཤེས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་ བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དད་པ་ནི་སེམས་དང་བའོ། །ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ལ་འཛེམ་པའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ལེགས་པར་སྤྱོད་པའི་ལས་དང་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྦྱིན་པ་ནི་གཞི་དང༌། ཀུན་ནས་སློང་བ་དང༌། རྟེན་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །སྦྱིན་པའི་གཞི་ནི་གསུམ་སྟེ། མ་ཆགས་པ་དང༌། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང༌། གཏི་མུག་མེད་པའོ། །གཞི་དང༌། བྱེད་རྒྱུ་དང༌། རྒྱུ་དང༌། རྒྱུ་མཚན་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པའི་གཞི་མ་ཆགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་ལ་མ་ཆགས་ན་དེས་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པའི་གཞི་ཞེ་སྡང་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་ལ་མ་ཆགས་པར་གྱུར་ཀྱང༌། ལེན་པ་པོ་ལ་ཞེ་སྡང་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ལེན་པ་པོ་ལ་ཡང་ཞེ་སྡང་མེད་ལ་དངོས་པོ་དེ་ལ་ཡང་ལྷག་པར་ཆགས་པ་མེད་ན་དེ་ལྟ་ན་སྦྱིན་པ་སྤྱིན་པ
Chinese
为了获得解脱之道，以及为了摧毁烦恼，这是按照顺序说的。偈颂意义的总结，出自第十六个意义的总结。 信与惭愧，戒律与布施， 这些法是圣者所赞叹。 据说从这条路可以前往天界， 以此能前往天人的世界。 这是偈颂。世尊为何宣说这些呢？是为了舍弃那些想要获得增上生，却投入火中、水中，以及不进食等恶道。因为以信心和惭愧知，能圆满意乐；以戒律和布施，能圆满加行；其余的则显示了二者的现法利益和来世。圣者所赞叹是现法利益。据说从这条路可以前往天界，这属于圣者所赞叹的范畴。以此能前往天人的世界，这是来世的利益。二者的顺序是因为前者是原因。如果具有信心，就会避免邪淫的戒律和悭吝的过失。如果具有避免之心，就会依止其对治的布施和戒律。因此说了两次“其之故”。“又”这个词是为了显示布施也是在惭愧知之后立即产生的。 其中，信心是心清净。惭愧知是对自己不好的行为感到羞耻。戒律是善行之业和律仪。布施是依于基础、发起、所依和自性。布施的基础有三种：无贪、无嗔、无痴。基础、作用、原因和理由是不同的名称。如果问：如何成为布施的基础——无贪？如果对那个事物没有贪执，就会布施。如果问：如何成为布施的基础——无嗔？即使对那个事物没有贪执，但如果对接受者有嗔恨，因此就不会行布施。如果对接受者也没有嗔恨，对那个事物也没有特别的贪执，那么就会行布施。
English
In order to attain the path of liberation, and in order to destroy afflictions, this is said in order. The summary of the meaning of the verses, from the summary of the sixteenth meaning. Faith and shame, discipline and generosity, these dharmas are praised by the noble ones. It is said that from this path one can go to the heavenly realms, by this one goes to the world of the gods. This is the verse. Why did the Blessed One say these? It is to abandon the evil paths of those who desire higher rebirth but enter fire, water, and do not eat, etc. Because with faith and a sense of shame, one perfects intention; with discipline and generosity, one perfects action; and the rest shows the benefits of both in this life and the next. Being praised by the noble ones is the benefit of this life. It is said that from this path one can go to the heavenly realms, which belongs to the category of being praised by the noble ones. By this one goes to the world of the gods, which is the benefit of the next life. The order of the two is because the former is the cause. If one has faith, one will avoid the discipline of licentiousness and the faults of stinginess. If one has a sense of avoidance, one will rely on the generosity and discipline that are its antidotes. Therefore, the word "therefore" is said twice. The word "also" is to show that generosity also arises immediately after a sense of shame. Among these, faith is a clear mind. A sense of shame is being ashamed of one's own bad actions. Discipline is the action of good conduct and vows. Generosity is based on the ground, motivation, support, and nature. There are three bases for generosity: non-attachment, non-hatred, and non-ignorance. Ground, function, cause, and reason are different names. If asked, how is non-attachment the basis of generosity? If one is not attached to that thing, one will give it away. If asked, how is non-hatred the basis of generosity? Even if one is not attached to that thing, if one is hateful towards the recipient, one will not give it away. If one has no hatred towards the recipient and no particular attachment to that thing, then one will give it away.