Tibetan
་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་མཐོང་བའོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་མཐོང་བ་ནི་ཐོས་པ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། བསྒོམ་པས་བསྡུས་པ་སྟེ། ཡང་དག་བའི་དོན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་སྐྱེ་པའི་གེགས་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་མཐོང་བ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པས་ཕན་བཏགས་པ་ཁོ་ན་ལས་དེ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་དོན་མཐོང་བ་སྨོས་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །མུན་པ་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཅོམ་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གཉེན་པོ་བརྙེས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངོ་བོས་སོ། །གཉེན་པོ་ནི་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། དེ་ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང༌། ཐམས་ཅད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ནུས་པ་མངའ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེའོ། །དེ་བརྙེས་པ་ནི་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངོ་བོས་སོ། །གཞན་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་སྤོང་བའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཁོ་ན་དེའི་གཉེན་པོར་འདོད་དེ། གཉེན་པོ་བརྙེས་ནས་བཅོམ་གྱི། ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། འདོད་རྒྱལ་དང༌། དམ་པ་སྦྱིན་པའི་མཐུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གཉེན་པོ་བརྙེས་ནས་བཅོམ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དེའི་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་བརྙེས་པར་སྟོན་པར་བྱེད་ལ། ཕྱིས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པའི་འགོག་པ་བརྙེས་པར་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མུན་པ་སྤངས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། སོ་སོར་བཏགས་པའི་འགོག་པ་བརྙེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་འགའ་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱིས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། གཏན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བཅོམ་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་མི་ཤེས་པ་བཅོམ་པ་ཁོ་ནའི་སྒོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྟོད་པ་བརྗོད་ཅེ་ན། མི་ཤེས་པ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ
Chinese
是对于非真实的意义的证见。其中，对于真实的意义的证见，是由听闻、思惟和修习所摄持的。真实的意义，是对于苦等谛的证见，成为生起的障碍。对于非真实的意义的证见，是对于坏聚见等的执著。对于它来说，不是障碍，因为那只是由无明增益而生起的。因此，说证见真实的意义是特别的。那个黑暗也是由佛陀薄伽梵所摧毁的，应当这样连接。获得对治之后，是指道路现前的体性。对治是遣除的方面。其中，有些人说，是对金刚喻定。像这样，在金刚喻定的最后，薄伽梵从二者的分位中解脱，并且具有对于一切无碍的智慧的力量。获得它，是指现前的体性。其他人说，不仅仅是金刚喻定，那么是什么呢？从对于苦的法智忍开始，直到金刚喻定为止，所有遣除的道路都认为是它的对治。获得对治之后摧毁，不是通过自性、随欲和圣者布施的力量来显示的。通过“获得对治之后摧毁”这句话，显示了获得它的各个分别的止息。通过“后来成为不生之法性”这句话，显示了获得非分别的止息。如果是这样，那么薄伽梵就会显现为驱散黑暗，并且成为完全不退转之法性，因为获得了各个分别的止息。通过“这”这句话，显示了是佛陀薄伽梵，而不是其他任何。如果贪欲等对于一切所知，后来都成为不生之法性，完全彻底地摧毁了，为什么仅仅通过摧毁无知的方式来赞颂薄伽梵呢？因为无知是主要的。
English
It is the seeing of the meaning that is not true. Among them, seeing the meaning that is true is encompassed by hearing, thinking, and meditating. The true meaning, the seeing of the truth of suffering and so forth, becomes an obstacle to arising. Seeing the meaning that is not true is clinging to the aggregates and so forth. For that, it is not an obstacle, because it arises only from the augmentation of ignorance. Therefore, saying that seeing the true meaning is special. That darkness is also destroyed by the Buddha, the Bhagavan, and should be connected in this way. "Having obtained the antidote" means the nature of the path becoming manifest. The antidote is the aspect of abandoning. Among them, some say that it is the vajra-like samadhi. Like this, at the end of the vajra-like samadhi, the Bhagavan is liberated from the divisions of both, and possesses the power of unobstructed wisdom towards all. Obtaining it means the nature of becoming manifest. Others say that it is not only the vajra-like samadhi, then what is it? From the patience of knowing the Dharma of suffering onwards, until the vajra-like samadhi, all the paths of abandoning are considered its antidote. Destroying after obtaining the antidote is not shown through the power of nature, desire, and the giving of the noble ones. Through the phrase "destroying after obtaining the antidote," it shows the obtaining of its individual cessations. Through the phrase "later becoming the nature of non-arising," it shows the obtaining of non-discriminating cessation. If it is like that, then the Bhagavan will appear as dispelling darkness and becoming the very nature of complete non-regression, because he has obtained the cessation of individual discriminations. Through the word "this," it shows that it is the Buddha, the Bhagavan, and not anyone else. If desire and so forth, for all knowable things, later become the nature of non-arising, and are completely and thoroughly destroyed, why is the Bhagavan praised only through the means of destroying ignorance? Because ignorance is the main one.