Tibetan
་མེད་པ་དང༌། ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་རེས་འགའ་འཇུག་ལ་རེས་འགའ་མི་འཇུག་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དེ་ནི་ཆགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་ལ་ལར་འཇུག་ལ་ལར་མི་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ཐོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པ་དེ་ནི་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་དགོས་པའི་ཡང་དགོས་པ་བཤད་པ་རྣམ་པ་གཅིག་གོ །ཡང་དགོས་པའི་ཡང་དགོས་པ་གཞན་དུ་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ན་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་ནི་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་བརྟགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལའང་རྫས་སུ་མངོན་པར་ཞེན། ཁ་ཅིག་ནི་གང་ཟག་ལའང་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ། གང་དག་དེ་ལྟར་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་འདི་ལྟར་སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མི་ཤེས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་སྟོན་ཏེ། ཅི་ནས་ཀྱང་དེ་དག་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ལ་མཐར་གྱིས་འཇུག་པར་བྱ་བ་དེའི་དོན་དུ་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རབ་ ཏུ་བྱེད་པ་བརྩམས་སོ། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་མོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ནི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མཐར་གྱིས་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མར་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་རྣམ་པར་གཞིག་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སུམ་ཅུ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉན་ཏོ། །ཐོས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རིག་པས་སེམས་སོ། །བསམས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་གཟུང་བ་རྣམ་པར་གཞིག་པའི་ཐོག་མར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བཟོད་པའི་བར་དུ་གོམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་གཟུང་བ་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་གཟུང་བ་མེད་པས་འཛིན་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་དུས་ན་འཛིན་པ་ཡང་རྣམ་པར་འཇིག་གོ །རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་ལྟར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པར་བཤིག་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྒྲིབ་པ་རེ་རེ་བྲལ་བས་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ལ་མཐར་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དགོས་པའི་ཡང་དགོས་པ་གཞན་དུ་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱ་ཡང་
Chinese
无有和无碍的智慧，对于这个，有时进入有时不进入，那是依赖于其他因缘而产生的执着。凡是不依赖于其他因缘而进入的，那就是无执着。有时进入有时不进入，这叫做障碍。凡是全部进入的，那就是无障碍。这样，暂时将需要的又需要的必要性，以一种方式讲述完毕。为了以另一种方式显示需要的又需要的必要性，又说了对于法和补特伽罗（梵文：pudgala）显现执着等等。有些论者对于蕴、界、处等所观察的法也显现为实物般执着，有些则对于补特伽罗也显现执着。那些像这样对于法和补特伽罗显现执着的人，像这样不能如实地了解唯识，因此为他们宣说在法和补特伽罗上无我，无论如何都要让他们逐渐进入唯识及其果，为了这个目的，为了宣说法和补特伽罗无我而开始造论。唯识及其果，指的是远离所取和能取的，心和心所法就是唯识。它的果就是极喜地等。为了逐渐进入，首先听闻作为遣除所取和能取的方法的《三十颂》等论典。听闻之后，在其后以如理作意进行思维。思维之后，在其后从首先遣除所取的念住开始，直到安忍之间进行串习。之后，遣除所取之后，因为没有所取，能取也没有了，所以在法的殊胜之时，能取也随之遣除。瑜伽行者为了像这样遣除所取和能取，因为法界上的每一个障碍都已分离，所以与极喜地等相结合。这样就是逐渐进入唯识及其果。为了以另一种方式显示需要的又需要的必要性，又或者说，就像了知识一样，所知也
English
Regarding the wisdom that is without and without obstruction, that which sometimes enters and sometimes does not enter is called attachment because it depends on other causes. That which enters without depending on other causes is called non-attachment. That which enters sometimes and does not enter sometimes is called obstruction. That which enters into everything is called non-obstruction. Thus, for the time being, the necessity of what is needed and needed again has been explained in one way. In order to show the necessity of what is needed and needed again in another way, it is also said that those who are manifestly attached to the Dharma and the individual (Sanskrit: pudgala), and so on. Some speakers are manifestly attached to the aggregates, elements, sense bases, and other investigated dharmas as substances. Some are manifestly attached to the individual. Those who are manifestly attached to the Dharma and the individual in this way do not fully understand the nature of mind-only as it is. Therefore, for them, it is shown that there is no self in the Dharma and the individual. In order to gradually lead them to mind-only and its results, for the purpose of showing the absence of self in the Dharma and the individual, the treatise is composed. Mind-only and its results refer to the mind and mental factors that are free from the apprehended and the apprehender, which are mind-only. Its result is the Joyful Ground and so on. In order to gradually enter, first listen to the Thirty Verses and other treatises that serve as methods for eliminating the apprehended and the apprehender. After listening, then think about it with correct attention. After thinking, then, starting from the establishment of mindfulness, which is the first step in eliminating the apprehended, practice until acceptance. Then, after eliminating the apprehended, because there is no apprehended, there is no apprehender. Therefore, at the time of the supreme Dharma, the apprehender is also eliminated. Yogis, in order to eliminate the apprehended and the apprehender in this way, because each obscuration of the Dharmadhatu has been separated, they are combined with the Joyful Ground and so on. In this way, one gradually enters into mind-only and its results. In order to show the necessity of what is needed and needed again in another way, or, just as knowledge is known, so is the knowable.
Tibetan
ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་ནི་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱ་ཡང་རྫས་ཉིད་དུ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས། དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་ཇི་ལྟར་ཤེས་བྱ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཡོད་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཞེས་གྲགས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདི་རྣམ་པ་གཉིས་དགག་པར་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བརྩམས་སོ། །མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདི་རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང༌། ཐམས་ཅད་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བརྩམས་པའི་དགོས་པ་བརྗོད་དོ།། །།འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྙམ་པ་ལ། བདག་དང་ཆོས་སུ་ཉེར་འདོགས་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་སྨྲས་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ཏུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་དང་ཆོས་སུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་རྣམ་པ་དུ་མ་གང་འབྱུང་བ་ཞེས་མདོར་བྱས་པའི་དོན་ཏོ། །ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དོགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་ཚིག་ཁོང་ནས་དབྱུང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་བདག་ཏུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་དང་ཆོས་སུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་རྣམ་པ་དུ་མ་གང་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གང་ལ་བལྟ་བར་བྱ་སྙམ་པ་ལ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གྱུར། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཟུང་བའི་ཆ་ལ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་མདོར་བྱས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་གང་དང་སྦྱར་སྙམ་པ་ལ། དེའི་ཕྱིར་བདག་དང་ཆོས་སུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བདག་དང་ཆོས་སུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ལ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལས་ནི་ཚིག་གི་དོན་འདི་འབྱུང་སྟེ། བདག་དང་ཆོས་སུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་རྣམ་པ་དུ་མ་གང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཟུང་བའི་ཆ་ཉིད་ལ་འབྱུང་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་གམ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གང་ཟག་དང་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འགྲེལ་པ་བྱེད་པས་ཡན་ལག་གི་དོན་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར། བདག་དང་ཆོས་སུ་ཉེ་བར་འདོགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་ཏེ། གང་གིས་བདག་ཏུ་ཉེ་བར་འདོ
Chinese
如是等语。某些外道论者认为，既然识是实有的，那么所知也必然是实有的。有些中观派则认为，既然所知在世俗中存在，但在胜义中不存在，那么识也只是在世俗中存在，而在胜义中并不存在。因此，为了驳斥这两种极端的主张，为了阐明人法皆无我，所以才撰写此论。所谓“这两种极端的主张”，指的是主张一切皆有和主张一切皆无的两种论调。以上阐述了撰写此论的目的。那么，应当如何才能了知法与人无我呢？为此宣说了“我与法之执著”等语句。意思是说，总的来说，在何处会产生种种执著于我与法的现象呢？“乃”字的意思是“如此”。为了表明由于存在疑惑，所以要从语句中提取含义。宣说了“于世间及论典”等语句，意思是说，总的来说，从世间和论典中，会产生种种执著于我与法的现象。有人会问，应当观察什么呢？为此宣说了“彼乃为识转”等语句，意思是说，这些现象会出现在识的所取分上。有人会问，这里的“彼”字应当与什么词语相联系呢？为此宣说了“因此与我法执”等语句，意思是说，“彼”字应当与我法执相联系。由此可以得出这样的语句含义：从世间和论典中产生的种种我法执，实际上是出现在识的所取分上，而不是在外在的我或法上产生执著。因此，应当了知人法皆无我。为了通过解释来阐明支分含义，宣说了“以我法执著”等语句，意思是说，以何种方式执著于我
English
Thus, and so on, it was said. Some proponents of external objects think that just as consciousness exists as a substance, so too does the knowable exist as a substance. Some Madhyamikas think that just as the knowable exists conventionally but not ultimately, so too does consciousness exist only conventionally but not ultimately. Therefore, in order to refute these two extreme assertions and to demonstrate the selflessness of persons and phenomena, this treatise is composed. The term "these two extreme assertions" refers to the doctrines of those who assert that everything exists and those who assert that everything does not exist. Thus, the purpose of composing this treatise is stated. Now, one might ask, how can one understand the selflessness of phenomena and persons? To this end, the phrase "attachment to self and phenomena" and so on is spoken. This means, in short, where do the various forms of attachment to self and phenomena arise? The word "ni" means "in this way." It is to show that the meaning is extracted from the words because it is accompanied by doubt. The phrase "in the world and in treatises" and so on is spoken, meaning, in short, from the world and from treatises, what various forms of attachment to self and phenomena arise? One might ask, what should be examined? To this end, the phrase "that is the transformation of consciousness" is spoken, meaning, in short, that arises in the apprehended aspect of consciousness. One might ask, with what should the word "that" be connected? To this end, the phrase "therefore, with attachment to self and phenomena" is spoken, meaning that the word "that" should be connected with attachment to self and phenomena. From this, the meaning of the words arises: whatever various forms of attachment to self and phenomena arise from the world and from treatises, that arises in the apprehended aspect of consciousness itself; attachment does not arise in external selves or phenomena. Therefore, one should understand the selflessness of persons and phenomena. In order to explain the meaning of the limbs by means of commentary, the phrase "by attachment to self and phenomena" and so on is spoken, meaning, by what means is there attachment to self?