Tibetan
དོ་སྡེ་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དགོངས་པ་མེད་པར་མཁས་པ་སུ་ཞིག་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །འདིར་དགོངས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད། སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་ངས་བཤད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ནི་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོའོ། །སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གིའོ། །དོན་དམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའིའོ། །མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནས། དོན་དམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་ཡི་གེའི་དོན་ཅི་ཞེ་ན། རང་གི་དངོས་པོ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། དེའི་དངོས་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གིའོ། །གཞན་གྱི་དབང་གང་ལས་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། དེའི་དངོས་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དོན་དམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཆོས་རྣམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ནི་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་མ་སྐྱེས་པ་དེ་དག་ནི་མ་འགགས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་མ་འགགས་པ་དེ་དག་ནི་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་དེ་དག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་བརྟགས་པ་བཞིན་དུ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེ་དག་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་མེད་དོ། །དེ་དག་མེད་པ་འོང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གྱུར་ན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དག་པ་མེད། །ཅེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་བྱས་རྣམས་སོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་ སྐྱེས་པ་ཡིན་ན་ཅི་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་དབང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་
Chinese
其他部的差别是，一切法是无自性等等就是这样。没有密意，哪位智者会说呢？这里的密意是，我说过自性无自性，生无自性，胜义无自性。其中，自性无自性是遍计所执相。生无自性是依他起相。胜义无自性是圆成实相。从自性无自性直到胜义无自性，这些文字的意义是什么呢？自己的事物就是自性。因为这没有自性，所以是无自性，它的事物是生无自性，自性是色等等的无自性。它的事物是无自性本身是依他起。依他起从何处产生生无自性呢？它的事物就是生无自性本身。胜义无自性，那就是胜义中无自性本身。而且，依他起的自性就是能取和所取的相以及相不符顺本身。这样一来，诸法就是无自性的。凡是无自性的，就是不生的。凡是不生的，就是不灭的。凡是不灭的，就是本来寂静的。凡是本来寂静的，就是自性涅槃的，这是极为了不起的开示。那些事物并不如所分别的那样存在。也就是说，心和心所，并不像孩童们所分别的那样存在。那些事物不会不存在，也就是说，它们存在于不可言说的自性之中。如果一切法都变成无自性，因为一切事物都不存在，就会产生“一切烦恼都不清净”的过失。一切法都不生，指的是有为法。如果以遍计所执的自性来说，一切法都不生，那么依靠什么而产生分别念呢？依靠依他起。
English
The difference of other sections is that all dharmas are without self-nature, and so on, is like that. Without intention, which wise person would say that? Here, the intention is, I have said that characteristics are without self-nature, arising is without self-nature, ultimate reality is without self-nature. Among them, characteristic without self-nature is the nature of complete imputation. Arising without self-nature is the nature of dependence on others. Ultimate reality without self-nature is the nature of perfect accomplishment. From the very nature of characteristic without self-nature to the very nature of ultimate reality without self-nature, what is the meaning of these words? One's own thing is self-nature. Because this has no self-nature, it is without self-nature. Its thing is arising without self-nature. Characteristic is the self-nature of form and so on. Its thing is that the very nature of no characteristic is dependent on others. From what does dependence on others arise as arising without self-nature? Its thing is the very nature of arising without self-nature. That ultimate reality without self-nature is the very nature of without self-nature in ultimate reality. Moreover, the self-nature of dependence on others is the characteristic of grasping and being grasped, and the very nature of incompatible characteristics. In this way, all dharmas are without self-nature. Those that are without self-nature are unborn. Those that are unborn are unceasing. Those that are unceasing are peaceful from the beginning. Those that are peaceful from the beginning are naturally completely liberated, which is a great teaching. Those things do not exist as they are conceived. That is, mind and mental factors do not exist as children conceive them. Those things will not not exist, that is, they exist in an inexpressible self-nature. If all dharmas become without self-nature, because all things do not exist, the fault of "all afflictions are not purified" will occur. All dharmas are unborn, which refers to conditioned things. If all dharmas are unborn by the nature of complete imputation, then on what does conceptual thought arise? It depends on dependence on others.
Tibetan
ཆེར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ་དེར་རྣམ་པར་རིག་པ་སྐྱེའོ། །ནམ་ཞིག་གཞན་གྱི་དབང་དག་སྟེ། ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་དང་བྲལ་བ་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བའོ། །ཤིན་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གྱུར་པ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་བརྟགས་ན་ནི། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ན་སྟེ་དམིགས་ན་བརྟགས་པ་ནི་སྟེ། བརྟགས་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །གཞན་གྱི་དབང་ནི། རྟོགས་པ་གང་གིས་རྟོག་བྱེད་པ། །ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་ལོག་པ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ནི་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ལོག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་དོན་མེད་ཀྱི། དེ་ནི་སེམས་འབའ་ཞིག་སྟེ། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར། རིགས་པས་རྣམ་པར་གཞིགས་ན་ནི། །གཟུང་བ་དང་ནི་འཛིན་བ་འགག །ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དང༌། འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉི་ག་སྤངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཇི་ལྟར་བྱིས་པས་བརྟགས་པ་ལྟར། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ན་ཇི་ལྟར་དེར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞེ་ན། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། །དོན་དུ་སྣང་བ་ཤིན་ཏུ་འབྱུང༌། །རྣམ་པར་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དཀྲུགས་པ་སྟེ། བསྒོས་པའི་སེམས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དེ་ལྟར་བསྒོས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འཛིན་པའི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །བཤད་པ་འདི་དག་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་དོན་གྱི་མཚམས་སྦྱར་བ་ནི་མི་རུང་སྟེ། ཁ་ཅིག་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ཁ་ཅིག་ལས་འབྱུང་ངོ༌། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མདོ་སྡེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་བསུ་
Chinese
大大地生起。依赖于他性的自性而生起分别，在那里生起识。何时他性清净？如何清净呢？“远离分别时”，这是说远离所取和能取的实物。完全转变即安住于真如。像这样，他性的特征是完全转变并且安住于真如的自性中。如果观察到外境，那么，如果看到外境，如色和声等，或者说如果缘取，那么观察就是说，应当理解，所要观察的就是遍计的自性。他性是“以何种觉悟来觉悟”，这是广大的生起。 “见到外境是颠倒的”，这是广大的生起，即见到外境，如色和声等，是颠倒的。如何颠倒呢？像这样，没有色和声等的意义，那只是心，只是生起显现色和声等的识而已，这是它的总结。因此，“如果以理智来分析，所取和能取则止息”，这是说，无论是所取还是能取，两者都已舍弃，这是它的总结。就像孩子观察的那样，“外境是没有的”。如果外境没有，那么如何生起在那里显现的识呢？“习气扰动的心，显现为事物非常强烈地生起”。被识的习气扰动，即被熏染的心进入阿赖耶识的识非常强烈地生起。因此，像这样被熏染的阿赖耶识，生起执取色等的进入的识，这是它的总结。在那里，阿赖耶识是因，同时生起的进入的识是增上缘。所有这些解释的意义的连接是不允许的，有些出自大乘经藏，如空性等的经藏，即空性等和持藏。
English
It arises greatly. Depending on the nature of other-power, discrimination arises, and there consciousness arises. When is other-power purified? How is it purified? "When it is free from discrimination," this means being free from the objects of grasping and the grasper. Complete transformation means abiding in Suchness. Thus, the characteristic of other-power is complete transformation and abiding in the nature of Suchness. If one examines seeing external objects, then, if one sees external objects such as form and sound, or if one focuses on them, then examination means that what is to be examined is the nature of complete imputation, this should be understood. Other-power is "by what kind of realization does one realize," this is a vast arising. "Seeing external objects is inverted," this is a vast arising, that is, seeing external objects such as form and sound is inverted. How is it inverted? Like this, there is no meaning of form and sound, etc., that is only mind, only the consciousness that appears as form and sound, etc., arises, this is its summary. Therefore, "If one analyzes with reason, the grasped and the grasper cease," this means that whether it is the grasped or the grasper, both are abandoned, this is its summary. Just as a child examines, "External objects do not exist." If external objects do not exist, then how does the consciousness that appears there arise? "The mind disturbed by habit, appears as things arises very strongly." Disturbed by the habits of consciousness, that is, the mind that is imbued enters the consciousness of the Alaya-consciousness, and the consciousness arises very strongly. Therefore, the Alaya-consciousness that is imbued in this way, gives rise to the entering consciousness that grasps form, etc., this is its summary. There, the Alaya-consciousness is the cause, and the entering consciousness that arises simultaneously is the dominant condition. The connection of the meanings of all these explanations is not allowed, some come from the Mahayana Sutra Pitaka, such as the Sutra Pitaka of emptiness, etc., that is, emptiness, etc., and the Holder of Essence.