Chinese
小节。一切种子如水流般流淌。若执著于我，则不应如此。这是我未曾向孩童们展示的。如是说。就理智而言，如是止灭的等持，以及无想的等持，以及从无想者中起身，又生起名为“境之识”的识。如是说，阿赖耶识是与生起的识不同的事物，这是语句的剩余部分。在止灭和无想的等持中，入于等持和成为无想者时，生起的识全部止灭，但再次起身时，若无阿赖耶识，则生起的识不可能生起。不可能从等持的心中生起，因为那已止灭很久，并且止灭已不存在。不存在则既不能作为因，也不能作为果，如自在和神我等。若有人认为，事物的自性中没有生和灭的事物，未来、现在和过去是事物的作用方式，如不作为是未来，作为是现在，作用中断是过去。若如此认为，则应承认作用与事物是不同的，因为在过去和未来的时间里，没有作用，但承认事物。如是，因为从无中产生，产生后又消失，所以生起和灭亡是作用，而不是事物。色、受、想、行、识等也不是，因为它们恒常具有自性，并且没有生灭，所以色等蕴不是如止灭般无常。因此，也不会变成痛苦，因为经中说，凡是无常的，就是痛苦。如是，蕴不是无常，也不是痛苦。
English
Section. All seeds flow like a stream of water. If one clings to self, it is not right to do so. This is what I have not shown to children. Thus it was said. In terms of reasoning, such is the absorption of cessation, and the absorption of non-perception, and arising from those without perception, again the consciousness that engages with objects, known as "consciousness of objects," arises. Thus it is said, the alaya-consciousness is a different entity from the engaging consciousnesses, this is the remainder of the statement. In the absorption of cessation and non-perception, when one enters absorption and becomes non-perceptive, all engaging consciousnesses cease entirely, but when one rises again, if there is no alaya-consciousness, the engaging consciousnesses cannot arise. It cannot arise from the mind in absorption, because that has ceased for a long time, and the cessation no longer exists. What does not exist cannot be a cause or a result, like the chief and the self, and so on. If someone thinks that in the nature of things there is no arising and ceasing of things, and that the future, present, and past are the ways in which things act, such as not acting is the future, acting is the present, and the cessation of action is the past. If one thinks in this way, then one should acknowledge that action is different from things, because in the times of past and future, there is no action, but things are acknowledged. Thus, because it arises from nothing and after arising it disappears, arising and ceasing are actions, but not by things. Form, feeling, perception, mental formations, and consciousness are not, because they constantly possess their own nature, and there is no arising and ceasing, so the aggregates of form and so on are not impermanent like cessation. Therefore, it will not become suffering either, because it is said in the sutra that whatever is impermanent is suffering. Thus, the aggregates are neither impermanent nor suffering.
Chinese
因此，心会变成颠倒的。由于颠倒，烦恼是不可能断除的，就像对于无常和痛苦的事物，颠倒地认为是常和乐一样。作用具有生和灭，因此是属于有为法。因为没有包含在色等蕴中，所以应该承认有第六蕴。还有，不要说取蕴包含了所有有漏法，蕴包含了所有有为法。还有人说，作用是指完全执持果。某种法作为某种法的因的实体存在，因此，法和那个法执持果，因此，存在于因的实体中，就是完全执持事物的果，因为那个法本身存在于因的实体中，所以作用不是法之外的东西。因此，不会变成上面所说的过失。不是他者，就是那个本身。那就是说，作用不是法之外的东西，法本身就是作用。同样，从作用来说，法也不是作用之外的东西，作用本身就是法。如果是这样，那么过去和未来两者就像法一样，会变成不存在，因此，就等于放弃了说过去和未来存在。或者，作用也像法的自性一样，因为不是法之外的东西，所以必须承认是三时。如果是这样，那么从作用来安立时间的说法也会丧失。 做的事情被认为是现在。其他是由其他做的，因为它已经做完了，所以不是自己做的。没有做的事情是需要做的，但不是已经做完的。因此，作用和法两者不是已做和未做，所以是明显不同的。因此，存在着上面所说的过失。如果法和作用两者不是他体，那么因和果就会不存在，就像这样，果也像因一样，从一开始就完全成立，因此，如果对果做什么，就会变成因。如果不做，又怎么能说是因呢？如果果不是它做的，又怎么会变成它的果呢？做
English
Therefore, the mind will become inverted. Because of the inversion, it is impossible to abandon afflictions, just as one inverts permanence and happiness in things that are impermanent and painful. Action has arising and ceasing, so it is conditioned. Because it is not included in the aggregates such as form, it should be admitted that there is a sixth aggregate. Also, do not say that the aggregates of grasping include all contaminated dharmas, and the aggregates include all conditioned dharmas. Also, some say that action means completely holding the fruit. A certain dharma exists as the cause of a certain dharma, therefore, the dharma and that dharma hold the fruit, therefore, existing in the substance of the cause is completely holding the fruit of things, because that dharma itself exists in the substance of the cause, so action is not something other than dharma. Therefore, it will not become the fault mentioned above. Not other, is that itself. That is to say, action is not something other than dharma, dharma itself is action. Similarly, from the point of view of action, dharma is not something other than action, action itself is dharma. If this is the case, then the past and the future will become non-existent like dharmas, therefore, it is equivalent to abandoning the statement that the past and the future exist. Or, action is also like the self-nature of dharma, because it is not something other than dharma, so it must be admitted to be the three times. If this is the case, then the statement that time is established from action will also be lost. Doing is considered to be the present. Other is done by others, because it has already been done, so it is not done by oneself. What has not been done needs to be done, but not what has already been done. Therefore, action and dharma are not done and not done, so they are clearly different. Therefore, the above-mentioned fault exists. If dharma and action are not other, then cause and effect will not exist, just like this, the fruit is also like the cause, completely established from the beginning, therefore, if something is done to the fruit, it will become the cause. If it is not done, how can it be said to be the cause? If the fruit is not done by it, how can it become its fruit? Do
Tibetan
་པ་རྣམས་ཉིད་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འགྱུར་གྱི། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་བྱེད་པ་གཞན་འབྱུང་གི་མེད་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཡོད་ན་གང་འབྱུང་གི་མེད་ན་ནི་མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཅིག་ཤོས་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་དག་ན་རེ་ཆོས་རྣམས་ལས་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཅེས་མི་བརྗོད་ཅེ་ན། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཞན་ཞེས་མི་བརྗོད་ཅེ་ན། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡང་མ་ཡིན་པས་གཞན་ཞེས་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་གང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ནི་དུས་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལྟར་ན་བྱེད་པ་ལས་དུས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དངོས་པོ་མ་བྱུང་བ་ནི་མ་འོངས་པ་ཡིན། འགགས་པ་ནི་འདས་པ་ཡིན། བྱུང་ལམ་འགགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་ཁས་ བླང་བར་བྱའོ། །བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ནི་མ་འོངས་པ། བྱ་བ་བྱེད་པ་ནི་ད་ལྟར། བྱེད་པ་རྒྱུན་ཆད་པ་ནི་འདས་པའོ་ཞེས་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ། །ཡང་གཞན་དག་ན་རེ་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་དང་སེམས་ནི་གཅིག་གི་ས་བོན་གཅིག་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འགོག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལས་ལྡང་བ་ན་དབང་པོ་དང་བཅས་བའི་གཟུགས་ལས་སེམས་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ནས་འཆི་འཕོ་བའི་སེམས་ལས་ཀྱང་འགགས་ནས་རིང་དུ་ལོན་བ་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ལ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅ་དགོས་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་རེ་རེའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱང་གཉིས་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ནི་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་ལས་བྱུང༌། ཅིག་ཤོས་ནི་སེམས་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་མེད་པའི་སེམས་སུ་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་གཟུགས་མེད་
Chinese
它们自身互相成为原因和结果的事物，但对于法来说则不是这样。如果存在行为，则会产生其他的行为；如果不存在，则不会产生，因为对于法的自性来说不是这样。从法的自性中也不会产生法的自性，因为它是恒常存在的。因此，如果存在什么，则会产生什么；如果不存在，则不会产生什么，那就是它的原因。另一个就是结果，这被称为世间的名声。因此，法的自性既不是原因也不是结果，这与世间人和论典相违背。另一些人说，从法产生的行为，不应该被说成是“那个本身”或“其他的”。为什么不应该说成是“那个本身”呢？因为不是法的自性。为什么不应该说成是“其他的”呢？因为也不是那个法的自性的本体，所以不应该说是“其他的”。如果是那样，既不是那个的本体，也不是其他的本体，那就像兔子的角一样，因为没有本体，所以就是不存在。不存在的事物怎么能成为时间分别的原因呢？因此，从行为中进行时间分别在任何情况下都不能成立。因此，事物没有产生是未来，灭尽是过去，产生之路灭尽应该承认是那样。不做是未来，做是现在，行为中断是过去，不应该这样承认。还有一些人说，具有感官的色和心是一个的种子，因此，在灭尽和无想等持以及从无想中出定时，从具有感官的色中产生心，例如从无色界死亡转移的心灭尽后，经过很长时间，产生具有感官的色一样。因此，他们说，这还需要什么阿赖耶识呢？如果是那样，每个众生的心流也会变成两个，一个是来源于具有感官的色，另一个是来源于心。进入无色界的心的灭尽等持就是无色
English
They themselves become objects of cause and effect to each other, but this is not the case for dharmas. If there is action, other actions will arise; if there is not, then it is not, because it is not so for the nature of dharma. The nature of dharma does not arise from the nature of dharma either, because it is constant. Therefore, if something exists, something will arise; if it does not exist, nothing will arise, that is its cause. The other is the result, which is called worldly fame. Therefore, the nature of dharma is neither a cause nor a result, which contradicts worldly people and treatises. Others say that the action arising from dharmas should not be said to be "that itself" or "other." Why should it not be said to be "that itself"? Because it is not the nature of dharma. Why should it not be said to be "other"? Because it is not the essence of that nature of dharma either, so it should not be said to be "other." If that is the case, then what is neither the essence of that nor the essence of another is like a rabbit's horn, because it has no essence, so it is non-existent. How can something that does not exist become the cause of time differentiation? Therefore, time differentiation from action cannot be established in any way. Therefore, what has not arisen is the future, what has ceased is the past, and the cessation of the path of arising should be acknowledged as such. Not doing is the future, doing is the present, and the cessation of action is the past, it should not be acknowledged in this way. Some others say that form and mind with senses are one seed, therefore, in cessation and unconscious samadhi and arising from unconsciousness, mind arises from form with senses, for example, from the mind that transmigrates from the formless realm, after cessation for a long time, form with senses arises. Therefore, they say, what need is there for alaya-vijnana in this? If that is the case, then the mind stream of each sentient being will also become two, one arising from form with senses, and the other arising from mind. Entering cessation samadhi in the mind of the formless realm is formless.