Tibetan
འདུ་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་བ་དང༌། རྒ་བ་དང༌། གནས་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་ཉིད་གང་དག་བཤད་པ་དེ་དག་ནི་སེམས་ཅན་དུ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་མཚུངས་ན་ཟིན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ནི་འཇིག་པ་དང་ཆགས་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། ནང་གི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་སྐྱེ་བ་དང༌། རྒ་བ་ལ་སོགས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འདི་སྐད་དུ་འཇིག་རྟེན་ན་ཕྱིའི་གཟུགས་ཀྱི་འཇིག་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་ལ་འཇིག་པ་དང༌། ཆགས་པའི་སྒྲར་གྲགས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་དེ་སྐད་དུ་བཤད་དེ། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ནང་གི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་སྐྱེས་སོ། །རྒས་སོ། །གནས་སོ། །ཞིག་གོ་ཞེས་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་ལ་སོགས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་དེ་དག་གི་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །མིང་གི་ཚོགས་གང་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བླ་དགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞོལ་བར་བྱེད་པས་མིང་ངོ༌། །དེ་ཡང་དོན་རྣམས་ལ་བརྡ་སྤྲོད་བའི་ཡི་གེ་འདུས་པ་སྟེ། མིང་ངམ་ཡི་གེ་རྣམས་འདུས་པ་ལ་མིང་གི་ཚོགས་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཚིག་ལ་ཚིག་བླ་དགས་ཞེས་བྱའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་དུ་མེད་ཀྱང་གང་གིས་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བརྗོད་པ་དེ་མིང་ ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མིག་རྣ་བ་གཟུགས་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཚིག་གི་ཚོགས་གང་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཚིག་བླ་དགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པས་ཚིག་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་མིང་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚིག་ལས་ཚིག་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །མིང་དང་ཚིག་གཉིས་ཡི་གེ་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང་དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བླ་དགས་ནི་མིང་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་སྔར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བླ་དགས་སྨོས་སོ
Chinese
有为法的体性是生、老、住、无常，凡是所说的这些，都是就称作有情的有为法方面而言的，是为了显示不是外境的缘故。如果两者都有生等是相同的，那么就是就已摄取的有为法方面而言的。世尊为什么宣说有为法的体性呢？因为外境的色法是以坏灭和生起来区分的，而内在的有为法是以生、老等来区分的缘故。那就是说，世间上外境的坏灭和生起，以坏灭和生起的音声而著称，所以世尊也随顺世间那样宣说，而不是以生等音声。内在的有为法是生了、老了、住了、坏了，这样以生和老等来区分的，世尊也随顺世间，在它们的产生等方面显示了生等音声，这样宣说的。什么是名称的集合呢？所谓的“诸法自性的假立语”，就是因为使分别识专注于所说和能说，所以是名称。那也是在诸法上施设的文字集合，名称或文字的集合就叫做名称的集合。因为诸法的自性是不可言说的，所以安立的词句就叫做假立语。自性就是自己的体性。诸法的自己的体性虽然不可言说，但是凭借什么能够清楚地显示自己的体性的言说，那叫做名称，例如眼、耳、色、声等。什么是语句的集合呢？所谓的“诸法差别的假立语”，就是凭借它能够了解差别的意义，所以是语句。这样一来，语句就从名称和世俗语中作了区分。名称和语句二者，在是文字集合的自性上没有差别，但是凭借意义的差别来区分，诸法自性的假立语是名称，而差别的基础是自性，所以先前说了自性的假立语。
English
The characteristics of conditioned phenomena are birth, aging, abiding, and impermanence. Whatever is said about these is in terms of the conditioned phenomena that are called sentient beings, to show that they are not external objects. If both have birth and so on in common, then it is in terms of the conditioned phenomena that have been taken up. Why did the Blessed One explain the characteristics of conditioned phenomena? Because external form is distinguished by destruction and arising, while internal conditioned phenomena are distinguished by birth, aging, and so on. That is to say, in the world, the destruction and arising of external form are known as the sounds of destruction and arising, so the Blessed One also spoke in accordance with the world, but not as the sounds of birth and so on. Internal conditioned phenomena are distinguished by birth, aging, abiding, and decay, and the Blessed One also, in accordance with the world, showed the sounds of birth and so on in their arising and so on. What is the collection of names? The so-called 'conventional terms for the nature of things' is name because it makes the discriminating consciousness focus on what is to be said and what can be said. That is also the collection of letters that are applied to things, and the collection of names or letters is called the collection of names. Because the nature of things is unspeakable, the imputed words are called conventional terms. Nature is one's own characteristic. Although the own nature of things is unspeakable, the expression that clearly reveals one's own nature is called name, such as eye, ear, form, sound, and so on. What is the collection of phrases? The so-called 'conventional terms for the distinctions of things' is phrase because it is through it that the meaning of distinction is understood. In this way, phrase is distinguished from name and worldly language. Although name and phrase are both the nature of a collection of letters, they are distinguished by the difference in meaning. The conventional term for the nature of things is name, and the basis of distinction is nature, so the conventional term for nature was mentioned earlier.