Tibetan
ལ་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པའོ། །འཇུག་པར་བྱེད་པས་འཇུག་པ་སྟེ། དམིགས་པ་ལ་གང་གིས་སེམས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའི་ལས་ཅན་ཏེ། སེམས་འཛིན་བ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཏོད་པའོ། །ལས་དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་དམིགས་པ་ངེས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་བྱེ་བྲག་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་ཀྱི། དེ་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཉིད་ལ་ལས་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། སྐད་ཅིག་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་ནི་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་སིམ་པར་བྱེད་པ་དང༌། གདུང་བར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་གཉི་གའི་རྣམ་པ་ལས་དབེན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་དུ་བྱེད་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའོ། །འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ལས་དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་འདིར་མྱོང་བར་བྱེད་པས་མྱོང་བ་སྟེ། དེ་ལ་བདེ་བ་མྱོང་བ་ནི་ལས་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ནི་ལས་མི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མྱོང་བ་ནི་ལས་དགེ་མི་དགེ་གཉི་གའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །འདིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་བར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང༌། དོན་དམ་བར་ན་དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བཏང་སྙོམས་ཉིད་ལས་དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ནི་ལས་དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཞེས་ཉེ་བར་འདོགས་སོ། །དེ་ལ་བདེ་བ་མྱོང་བ་ནི་ གང་བྱུང་ན་འབྲལ་བར་མི་འདོད་པ་དང༌། འགགས་ན་སླར་ཕྲད་པར་འདོད་པ་སྐྱེའོ། །སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ནི་གང་བྱུང་ན་བྲལ་བར་འདོད་པ་དང༌། འགགས་ན་སླར་ཕྲད་པར་མི་འདོད་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་བ་མྱོང་བ་ནི་གང་བྱུང་ངམ་འགགས་ཀྱང་རུང་གཉི་ག་མི་སྐྱེ་བའོ། །འདུ་ཤེས་ནི་ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའོ། །ཡུལ་ནི་དམིགས་པའོ། །མཚན་མ་ནི་དེའི་བྱེ་བྲག་སྔོན་པོ་དང༌། སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུའོ། །དེ་ལ་འཛིན་པ་ནི་འདི་སྔོན་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་སེར་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པའོ། །སེམས་པ་ནི་སེམས་མངོན་པར་འདུ
Chinese
作意是心的趣入。以趣入而作趣入，即以何者使心明顯地趨向對境。那是具有心執取對境之作用者，心執取即是心一再地投向那對境本身。那作用也是就心的相續之對境必定作意之有差別的方面而說的，並非那是心的每一個剎那。那是僅於每一個剎那本身起作用，並非於其他剎那。感受是領受之自性。那也以使境寂靜、使境苦惱、以及遠離那二者之相狀而顯現自體之差別，而轉變為三種，即樂受、苦受、以及非苦非樂受。如此思惟，業善與業不善之果報異熟在此領受，故為領受，於此，領受樂受是業善之果報異熟。領受苦受是業不善之果報異熟。領受非苦非樂受是業善不善二者之果報異熟，如是思惟。於此，阿賴耶識本身即是善與不善之異熟，並且於究竟上，與彼相同而具足的捨受本身即是善與不善之果報異熟。樂受與苦受是由業善與業不善之異熟所生，因此近取名為異熟。於此，領受樂受是， 凡是生起，則生起不欲分離，滅盡則生起欲再相遇。領受苦受是，凡是生起，則欲分離，滅盡則不欲再相遇。領受非苦非樂受是，無論生起或滅盡，二者皆不生起。想是於境執取相狀。境是對境。相狀是彼之差別，青色與黃色等等，是安立對境之因。於此，執取是思擇此是青色本身，而非黃色。思是心明顯地
English
Attention is the mind's entry. Entering is done by entering, that is, by what does the mind manifestly turn towards the object. That is what has the function of the mind grasping the object, mind grasping is the mind repeatedly directing itself to that object itself. That function is also spoken of in terms of the specific aspect of the mind's continuum of objects necessarily attending, but that is not for each moment of the mind. That is what functions only in each moment itself, not in other moments. Feeling is the nature of experiencing. That also transforms into three kinds by the distinction of manifesting its own entity, which makes the environment peaceful, makes it painful, and is separate from the aspects of those two, namely, pleasure, pain, and neither pain nor pleasure. Thinking thus, the fruition of the results of virtuous and non-virtuous actions is experienced here, therefore it is experiencing, in this, experiencing pleasure is the fruition of the results of virtuous actions. Experiencing pain is the fruition of the results of non-virtuous actions. Experiencing neither pain nor pleasure is the fruition of the results of both virtuous and non-virtuous actions, thus it is thought. Here, the alaya-consciousness itself is the fruition of good and non-good, and ultimately, the equanimity that is similar to and complete with it is the fruition of the results of good and non-good. Pleasure and pain are called fruition because they arise from the fruition of good and non-good actions. Here, experiencing pleasure is, Whatever arises, there arises the desire not to be separated, and when it ceases, there arises the desire to meet again. Experiencing pain is, whatever arises, there is the desire to be separated, and when it ceases, there is no desire to meet again. Experiencing neither pain nor pleasure is, whether it arises or ceases, neither arises. Perception is grasping the characteristics of an object. An object is an aim. A characteristic is its distinction, blue and yellow, etc., are the cause of establishing an object. Here, grasping is thinking that this is blue itself, and not yellow. Thought is the mind manifestly