Tibetan
གསུམ་སྟེ། ཆགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་དང༌། ཞེ་སྡང་ལས་སྐྱེས་པ་དང༌། གཏི་མུག་ལས་སྐྱེས་པའོ། །ལོག་པར་ལྟ་བའི་བར་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྤྱི་རྣམ་པར་གཞག་པས། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ན་དེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་འགྲུབ། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་སྡེ་ལས་ནི་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྲོག་གཅོད་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་བསྟན་པས་དེ་དང་དེར་ཇི་ལྟར་ན་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན། ཇི་ལྟར་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གཞན་མཚམས་མེད་པའི་ལས་བྱེད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་མཐོང་ན། ལས་དེ་ནི་ཡུན་རིང་པོར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དྲག་པོར་འགྱུར་བར་རིག་ནས། སྙིང་རྗེ་བྱེད་པ་ན་དེ་བསད་པས་བདག་ཉིད་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་ཡང་ཁས་བླངས་ནས། དེ་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་དགེ་བའམ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་བྱས་ཏེ། བདག་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་སྐྱེ་ས་པ་ནི་སླའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་དང་འབྲེལ་བར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་གསོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་དགེ་བའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དགེ་བའི་སེམས་ཀྱང་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་ཡང་སྲོག་གཅོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ན་ནི་ཚིག་རྩུབ་བོ་དང༌། མཛའ་བོ་འབྱེད་པ་དང༌། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་མདོ་སྡེ་ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་སེམས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འདིར་ཞེ་སྡང་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་ལས་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པར་འདོད་པས་བདག་ལ་བྱམས་པ་བས་ཀྱང་ལྷག་པར་བྱམས་པས། དེར་དེ་ངེས་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་བྱེད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ལུས་པས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ལུས་གང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ན། ད་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་གང་ཡིན། གཞན་ཡང་སྙིང་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་དག་གིས་སྦྱོར་བ་གང་གིས། ཕན་ཕྱིར་གཞན་གསོད་དེ་ནི་སྐྱོན་ཅན་ན། །གང་གིས་དགེ་སྦྱོང་དྲུག་ཅུ་ལ་སོགས་ཤིང༌། །མདོ་གཉིས་ཐུབ་པས་བསྟན་པ་དེ་ཅིའི་ ཕྱིར། །མདོ་གཉིས་ཀྱང་གང་ལས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། དགེ་སྦྱོང་དྲུག་ཅུ་ཁ་ནས་ཁྲག་དྲོན་མོ་བྱུང་སྟེ། གནོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དུས་བྱས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྗོན་ཤིང་གི་ཕུང་པོ་ལྟ་བུ་དང༌། གང་ལས་དེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་དགེ་སློང་དག་མི་སྡུག་པ་སྒོམས་ཤིག །མི་སྡུག་པ་བསྟེན་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཕན་ཡོན་ཆེའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་མི་སྡུག་པ་བསྟེན་ཅིང༌། མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པའི་བསྔགས་པ་བཤད་པ་དང༌། དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་དག་མི་སྡུག་པ་བསྒོམས་ཤིང༌། མི་སྡུག་པ་བསྒོམས་པ་ན། རྣག་གི་ལུས་འདིས་འཛེམ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མཚོན་འདེབས་པར་བྱེད་ཅིང༌། དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་གསོད་པའི་བར་འབྱུང་བ་རི་དགས་བཟློག་གི་མདོ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་སྤྲུལ་བ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མོས་པ་ཡིན་པས། དེ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། མཐུའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེ་བ་བསྟན་པའི་མདོ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་བསྟན་པར་བྱའོ། །གཞན་དུ་ན་ནི་དེ་རྣམས་དེ་ལྟར་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ལ། མི་རིགས་པར་འགྱུར་བ་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་དེའི་ལན་ཡང་ཇི་ལྟར་བཏབ་པར་འགྱུར། ཉན་ཐོས་གང་དག་དེ་ལྟ་བུ་ལ་མོས་པའི་སྐལ་བ་ཅན་དེ་དག་ནི་དེ་ཉིད་ལས་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་དག་སྐལ་བ་མེད་པ་དེ་རྣམས་ལ་ནི་དེ་བསྟན་པ་ཉིད་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མི་འགལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་བ་མེད་དོ། །རྣམ་པར་བཤད་པའི་རིགས་བ་ལས་ལེའུར་བཅད་པ་བཞི་པའོ།། །། བརྒལ་བ་དང་ལན་གྱི་རྣམ་པ་ཡང་བསྟན། ཇི་ལྟར་མདོ་སྡེ་བཤད་པར་བྱ་བའི་རིགས་པ་ཡང་བསྟན་ཏོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་སྨྲ་བ་པོས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་མདོ་སྡེ་བཀོད་ནས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། འཁོར་ལན་རྣམས་ལ་སྲེད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་སྲེད་པ་ཆུང་བ་ཡིན་བ་ རྣམས་ལ་ཡང་རྣ་བླག་ཏུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་གུས་པར་མཉན་པ་དང་ལྡན་པ་བཤད་པར་བྱའོ། །གུས་པར་མཉན་པ་དང་ལྡན་པ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གཏམ་གང་ལས་གུས་པར་མཉན་པ་བསྟན་པའོ། །རྣ་བླགས་ན་དགོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་བས་མདོ་སྡེ་བཤད་པར་བྱའོ། །བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་བྱས་ན་ཡང་བརྒལ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས་ཤེ་ན། བརྒལ་བའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ལན་རྣམས་བདེ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར། མདོ་སྡེའི་ཆེ་བ་ཉིད་ཐོས་ན། །མཉན་པ་དང་ནི་གཟུང་བ་ལ། །ཉན་པ་པོ་ནི་གུས་བྱེད་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཐོག་མར་དགོས་པ་བརྗོད། །ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་ན། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་གུས་པར་མཉན་
Chinese
三者，即贪欲所生、嗔恨所生、愚痴所生。乃至邪见之间也是如此，这样对不善业道的体性作了总的安立。因此，怎样才能使它没有罪过地成就呢？善巧方便的经部中说，由无贪等所生的杀生是没有罪过的，那么这和那之间怎样才能相同呢？怎样由无贪等产生呢？如果见到他人正要造作无间罪，知道这个业在漫长的时间里会以猛烈的方式成熟，生起悲悯心，为了救护他，即使自己承担堕入地狱的果报，以善或无记的心态，心想：我堕入地狱等处，与巨大的痛苦相联是不可以的，然后杀了他，这样就是从善心产生的缘故。像这样，善心也同样具有无贪等。如果由无贪等产生，但仍然成为杀生的过失，那么粗恶语和离间语，以及如是所说的经部也会有过失。那么，那个完全舍弃的心，在这里难道不是嗔恨吗？因为想要从痛苦的巨大河流中完全救护，比爱自己更爱他，当见到他的身体正要造作必定会感受痛苦的业，从而获得殊胜的身体时，现在舍弃的是什么呢？另外，具有慈悲心的人们，通过什么行为，为了利益而杀害他人是有过失的呢？以什么理由，世尊所宣说的六十比丘等，以及两部经是合理的呢？两部经中，从何处宣说这个法类呢？六十比丘口中流出温热的血，因为那个损害而去世，就像树木的堆积一样。又从何处，世尊对众比丘说：比丘们，修不净观吧！行持不净观
English
There are three: those born from attachment, those born from hatred, and those born from ignorance. Likewise, even up to wrong views, this is how the characteristics of the paths of non-virtuous actions are generally established. Therefore, how can it be accomplished without fault? In the Sutra of Skillful Means, it is taught that killing arising from non-attachment, etc., is faultless. How can that be the same as this? How does it arise from non-attachment, etc.? If one sees another about to commit an action with no interval, knowing that the result of that action will ripen intensely over a long period, and out of compassion, even accepting to be born in the hells in order to save that being, one generates a state of mind that is virtuous or neutral, thinking, 'It is not right for me to be born in the hells and be associated with great suffering,' and then kills that being. Such an action arises from a virtuous mind. In this way, a virtuous mind is also endowed with non-attachment, etc. However, if killing arising from non-attachment, etc., still becomes a fault, then harsh speech, divisive speech, and the sutras that speak of them would also become faults. Is the mind that completely abandons that not hatred here? Because one desires to completely save that being from the great river of suffering, loving that being even more than oneself, when one sees that being's body about to commit an action that will certainly cause suffering, thereby obtaining an excellent body, what is being abandoned now? Furthermore, by what action of those who possess compassion is killing another for their benefit faulty? For what reason are the sixty monks, etc., and the two sutras taught by the Subduer reasonable? In which of the two sutras is this Dharma category explained? It is said that warm blood flowed from the mouths of the sixty monks, and they died from that harm, like a pile of trees. And from where did the Blessed One say to the monks, 'Monks, meditate on the unattractive! Practice the unattractive!'
Chinese
从名为“腐烂”到名为“利益巨大”之间，依止不净，宣说修习不净的赞叹，那时众比丘修习不净，修习不净时，从“厌恶脓液之身”到“用刀刺”，乃至发生比丘杀比丘之事，是《调伏野兽经》。为何大乘中说化身释迦牟尼是佛的化身，而在非大乘中则说不是呢？因为菩萨们对广大之法有信心，为了向他们显示佛的自性以及大威力的功德，应如《如来诞生经》那样宣说。否则，他们不会如此用心，也会变得不合理，如果那样说了，又该如何回答呢？那些有缘听闻这种说法的声闻，会从中听闻。而对于那些没有缘分的人来说，宣说这些反而会成为过失。因此，说大乘是佛所说，这并不矛盾。所以，说极其广大的部类是大乘，这也没有矛盾。这是《分别解说之理》第四品。也显示了辩论和回答的方式，也显示了如何解说经部的道理。此外，说法者应首先引用经部进行辩论和考察，这是为了让听众生起渴求。然而，对于那些渴求较小的人，为了让他们也能听进去，应宣说恭敬听闻。什么是恭敬听闻呢？就是从何种言语中显示恭敬听闻。如果听进去了，就应按照必要等次第来解说经部。即使进行了辩论和考察，为何还要说辩论呢？这是为了在辩论结束后，能轻松理解答案。之前说过：“听闻经部的伟大之处，对于听闻和受持，听者会变得恭敬，因此首先要说必要。”既然如此，为何首先要恭敬听闻呢？
English
From the term "repulsive" to "great benefits," one cultivates the impure, and the praises of meditating on the impure are explained. At that time, the monks meditated on the impure. When they meditated on the impure, from "loathing this body of pus" to "stabbing with a knife," even to the point where monks killed monks, this is the Sutra of Taming Wild Beasts. Why is it that in the Mahayana it is taught that the emanation Shakyamuni is an emanation of the Buddha, but in the non-Mahayana it is said that it is not? Because Bodhisattvas have faith in the vast, in order to show them the nature of the Buddha and the qualities of great power, it should be taught in the same way as the Sutra of the Birth of the Tathagata. Otherwise, they would not apply their minds in this way, and it would become unreasonable. If it were said that way, how would one answer? Those Shravakas who have the fortune to have faith in such things will hear it from that very source. But for those who do not have the fortune, teaching it would become a fault. Therefore, saying that the Mahayana is the word of the Buddha is not contradictory. So, saying that the extremely vast category is the Mahayana is not contradictory. This is the fourth chapter of the Reasoning of Distinguishing Explanations. It also shows the manner of debate and response, and also shows the reasoning of how to explain the Sutras. Furthermore, the Dharma speaker should first present the Sutras and then debate and examine them, in order to generate desire in the audience. However, for those who have little desire, in order to make them listen, one should explain with reverence and listening. What is reverence and listening? It is from what speech reverence and listening are shown. If one listens, one should explain the Sutras in order of necessity and so on. Even if debate and examination have been done, why is debate mentioned? It is in order to easily understand the answers after the debate is over. Previously it was said, "If one hears the greatness of the Sutras, for listening and holding, the listener will become respectful, therefore one should first state the necessity." Since that is the case, why should one first listen with reverence?
Tibetan
པ་དང་ལྡན་པ་བཤད་པར་བྱ་ཞེ་ན། དགོས་པ་བསྟན་བ་ལ་ཡང་གུས་པར་མཉན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་ནུས་བ་དག་འབྱུང་བས་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཙམ་ལ་ཡང་གུས་བར་མཉན་པས་བསོད་ནམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་སྨོས་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གདོན་མི་ཟ་བར་ཐོག་མར་གུས་པར་མཉན་བ་དང་ལྡན་པ་བཤད་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་གསུམ་དག་གིས་ཏེ། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་གཞུག་པ་ཉིད་དང༌། དགོས་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་ཉིད་དང༌། རྨུགས་པ་དང༌། གཉིད་དང་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞུམ་པ་དང༌། སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མཚན་དང༌། རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང༌། སྐྱོ་བའི་གཏམ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་གཞུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེ་ན། གུས་བར་ཆོས་མཉན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བས་ཡང་དག་པར་འཛུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་དག་པར་འཛུད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་གཞུག་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་འཁོར་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་པ་ན་དབྱངས་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཞལ་ནས་འབྱུང་ངོ༌། །རེ་ཞིག་དེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་གསུང་གིས་ཆོས་སྟོན་པ་ན། དགེ་སློང་དག་ཁྱེད་ལ་ཆོས་བསྟན་གྱི་དེའི་ཕྱིར་ཉོན་ལ་ལེགས་པར་རབ་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱོས་ཤིག་ཅེས་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་གཞུག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ ན་བདག་ཅག་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པས་སོ། །དབྱངས་ཀྱི་ཡན་ལག་ལྔ་ནི་འབྲུག་སྒྲ་ལྟར་ཟབ་བ་དང༌། སྙན་ཅིང་འཇེབས་ལ་རྣར་སྙན་པ་དང༌། ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་གསལ་ཞིང་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱ་བ་དང༌། མཉན་པར་འོས་ཤིང་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་སྟེ། འདིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་དང༌། རིགས་པའི་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང༌། གཟུང་སླ་བ་ཉིད་དང༌། སྣ་ཚོགས་ཅི་འདོད་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏོ། །ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི་མཉན་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་གཡེང་བ་དང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང༌། ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །བསྡུས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་ནི། ཡོན་ཏན་ལྔ་ནི་རྒྱ་ཆེན་དང་།སྙན་དན་རིགས་དོན་ལྡན་ཉིད་དང༌། །གཟུང་སླ་སྣ་ཚོགས་ཅི་འདོད་ཉིད། །འདི་དག་ལྔ་ཡི་ཡན་ལག་སྟེ། །མཉན་དང་རྣམ་པར་མི་གཡེང་དང༌། །རྣམ་གྲོལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང༌། །སྨིན་པ
Chinese
如果说要讲述具有什么，那么为了显示必要，也应当恭敬地听闻。有些人不能领会经部的意义，为了使这些人仅仅听闻佛法也能积累福德，更不必说领会意义，为了生起智慧的体性，首先讲述具有恭敬地听闻。如何讲述呢？通过三种方式：使如理作意，如理显示必要，以及通过昏沉、睡眠和邪分别等使意志消沉，对于心散乱者，也通过名相、欢喜和悲伤的言谈来接近。如何通过如理作意呢？通过说“应当恭敬地听闻佛法”来如理作意。在此，应当了知如理作意就是使如理作意。佛陀薄伽梵为眷属开示佛法时，从口中发出具有五支妙音。总之，当他以具有如此功德的音声开示佛法时，会说：“诸比丘，我将为你们开示佛法，因此，谛听并善加作意”，这样来使他们如理作意。 那么对于我们来说，更不必说了。五支妙音是：如龙音般深邃，悦耳动听且入耳，令人喜悦，清晰易懂，适宜听闻且无不适。这表明了如来妙音的五种功德：广大，具有理智的意义，易于理解，以及随心所欲。这五种功德依次转变为听闻、不散乱、解脱、领会和成熟的支分。归纳的偈颂是：五功德为广大，悦耳具理义，易懂随所欲，此等为五支，听闻不散乱，解脱与领会，成熟。