Tibetan
བ་ལ་སོགས་པས་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཆོས་མཐུན་པ་གང་གིས་ན་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ། བག་ཆགས་དེ་ནི་ཅི་ཡིན་ཞེས་དྲི་བག་ཉིས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །བསྒོ་བར་བྱ་བ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་སྒོ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པར་གྱུར་ནས་སྒོ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མ་འོངས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པ་ནི་བག་ཆགས་ཏེ། དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་ཏིལ་རྣམས་མེ་ཏོག་དང་ཕྲད་ནས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དང་འདྲ་བའི་དྲི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བུ་འམ། དཔེར་ན་བསྟན་བཅོས་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་མང་དུ་ཐོས་པས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པ་དྲན་པ་དང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པར་འགྱུར་བའི་སེམས་དེ་དག་དང་འདྲ་བ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་བ་བག་ཆགས་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་ཡང་སྐད་ཅིག་མའི་བྱེ་བྲག་ལ་བསྒོ་བར་བྱ་བ་དང་སྒོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དགག་པ་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྒྱུན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་ལ། རང་གི་ཚོགས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ལ་ཕ་རོལ་བག་ཆགས་ཁས་ལེན་དུ་བཅུག་ལ། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་འགགས་ན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། དྲི་བ་གཉིས་པའི་ལན་ཡིན་ནོ། །སྒོ་བར་བྱེད་པའི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བས་ཤུགས་ཀྱི་ས་ནི་དྲི་བ་དང་པོའི་ལན་ཡང་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་སྟེ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བག་ཆགས་ནི་སྒོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ནི་མི་ལྟོས་པར་ཆོས་ཉིད་ ཀྱི་གནས་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པས་ནི་ཡོངས་སུ་གསོ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། འཕགས་པའི་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ཏེ། རྒྱུའི་རྐྱེན་ཉིད་དུ་བག་ཆགས་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ན། དེ་དག་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པས་རང་གི་བག་ཆགས་སྐྱེད་བར་མི་སྲིད་དེ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་འཕགས་པའི་ལམ་ཡང་འདྲིས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་གསོ་བར་བྱེད་པན་མི་འདྲ་བར་ཡང་འགྱུར་བས་དེ་ནི་མི
Chinese
等等以果的方式显示出来。由于业习的控制，于是提到了“业习是什么”等等问题。以何种相应的法称为业习？业习是什么？这是两个问题的意思。作为所熏染的阿赖耶识，与能熏染的法一同生灭，能熏染的那些法成为未来产生的因缘，这就是业习。例如，世间的芝麻与花朵相遇，依靠一同生灭，成为产生与之相似气味的因缘。或者，例如，对于论典，与遍一切烦恼方面相应的贪欲等，以及与完全清净方面相应的大量听闻所摄持的忆念和智慧等一同生灭的心，成为产生与那些心相似之物的因缘，这就像是业习。在这里，对于刹那的差别，如果否定所熏染和能熏染本身，就会导致断灭，因此以常续的方式安立阿赖耶识本身。对于与自己的同类相似的心，允许对方承认业习，并说一同产生和灭亡。所谓那是产生的因缘，是第二个问题的答案。由于能熏染的相应性而称为业习，暗示着这也是第一个问题的答案。对此有三种分别：有些人说，业习不依赖于能熏染，而仅仅是对于法性的处所，贪欲等与一同生灭仅仅是滋养，而不是产生。那是那样，因为如果像这样，阿赖耶识和圣道产生的因缘本身是自性种姓，如果承认作为因的缘是业习，那么那些一同生灭不可能产生自己的业习，因为两个阿赖耶识不会相遇，而且圣道也不是熟悉的。滋养也会变得不同，那是不
English
Etc., are shown as the fruit itself. Having made it subject to the power of habit, he mentioned things like, "What is this called habit?" By what corresponding dharma is it called habit? What is that habit? This is the meaning of two questions. The ālaya-vijñāna to be perfumed, having arisen and ceased together with the dharmas that perfume it, those dharmas that perfume it become the cause for future arising, that is habit. For example, in the world, sesame seeds meet with flowers, and relying on arising and ceasing together, it becomes the cause for the arising of a scent similar to it. Or, for example, with respect to treatises, the mind that arises and ceases together with things like desire, which are in accordance with the side of all afflictions, and things like mindfulness and wisdom, which are in accordance with the side of complete purification, gathered by much hearing, becomes the cause for the arising of things similar to those minds, that is like habit. Here also, if one denies the very thing to be perfumed and the thing that perfumes with respect to the distinctions of moments, it will lead to annihilation, therefore, one establishes the ālaya-vijñāna itself as a continuous mode. With respect to the mind that possesses similarity to its own aggregate, one allows the other party to accept habit, and says that they arise and cease together. The statement that it is the very cause of arising is the answer to the second question. By the very correspondence of the thing that perfumes, it is called habit, implying that this is also the answer to the first question. There are three discriminations with respect to this: Some say that habit does not depend on the thing that perfumes, but rather, with respect to the place of the nature of dharmas, things like desire, etc., arising and ceasing together are merely nourishing, but not producing. That is so, because if it is like this, the very cause of the arising of the ālaya-vijñāna and the noble path is the natural lineage, if one accepts that the condition of the cause is habit, then those arising and ceasing together cannot produce their own habit, because the two ālaya-vijñānas will not meet, and also the noble path is not familiar. Nourishing will also become different, that is not
Tibetan
་འགལ་ལོ། །གཞན་དག་ནི་ཏིལ་ལ་སོགས་པ་ལ་བག་ཆགས་སྒོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པས་མཐོང་ནས་སྒོ་བར་བྱེད་པས་སྔོན་མེད་པ་སྐྱེ་བ་དང༌། སྒོ་བར་བྱེད་པས་སྔོན་བསྐྱེད་པ་ཡོངས་སུ་གསོ་བར་ཡང་འདོད་དེ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དམིགས་པར་འདྲ་བས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་བག་ཆགས་རྒྱུའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་སྐྱེད་པར་ཡང་སེམས་སོ། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་རིགས་ཀྱང་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྒྱུད་གང་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་སྲབ་པའི་ཕྱིར་སྤང་དུ་རུང་བ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས་ཡིན་ལ། གང་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཡིན། གང་ལ་གཉི་གའི་ས་བོན་ཆེ་བའི་ཕྱིར་སྤང་དུ་མི་རུང་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རིགས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་མེད་དོ། །རྐྱེན་གཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་སྲིད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བག་ཆགས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ཡོངས་སུ་གསོ་བར་བྱ་བ་དང༌། སྔོན་མེད་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། བསྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་དུ་མ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བག་ཆགས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དང༌། སྔོན་མེད་པ་བསྐྱེད་པ་ པའི་བག་ཆགས་དུ་མ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་བརྟགས་པ་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་རྒྱུ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ཡང་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཉིད་དུ་སེམས་སོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ལ་གླེང་བར་བྱ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གསོ་བ་ཙམ་དུ་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རྐྱེན་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འདུ་བྱེད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གསོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཉིད་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་གཉིས་པ་ལ་གང་གི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། བདག་པོའི་རྐྱེན་ཏོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འགལ་ལོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་མཐུན་པའི་ས་བོན་
Chinese
相违也。其他如芝麻等，依赖于习气作为障碍，见后作为障碍，从而生起先前未有的事物，并且作为障碍，也想要完全恢复先前已生的事物，因为缘于内部生处的意之识，与属于其范畴的阿赖耶识，在缘取上相似，所以也认为，为了生起阿赖耶识，习气成为了生起之因缘。圣道的种姓，也不是无漏道之自性，然而，在哪个相续中，烦恼和所知障的种子微薄，因而可以断除，那就是菩萨的种姓；哪个相续中，存在烦恼障的种子，那就是声闻和独觉的种姓；哪个相续中，由于二者的种子强大，因而无法断除，那就是无种姓者。圣道的第一刹那，没有俱生之因缘。之所以说“缘基”，是因为如其所是地宣说了存在的方式。另一些人说，习气是依自性而住，既要完全恢复，也要生起先前未有的事物。许多生起的习气，是共同作用之因的自性，是习气之所有者的俱生之缘。任何自性的习气，以及许多生起先前未有的事物的习气，也像分别说部所考察的同分因一样，认为是生起同一刹那果的俱生之因缘。对此，对于第一个分别念需要讨论，贪欲等仅仅是安住于完全恢复，所以不能成立为俱生之因缘。例如，对于“行缘识”这个说法，行是完全恢复识的种子，所以就像是俱生之缘一样。那么，在十二缘起中的第二个支分，是什么样的缘呢？因为经中说“俱生之缘”。因此，如同阿赖耶识一样，染污法也是俱生之因缘，这与上述观点相违。并非如此，因为同类之种子。
English
It is contradictory. Others, like sesame seeds, rely on habits as obstacles, and after seeing them as obstacles, they give rise to things that were previously non-existent, and as obstacles, they also want to fully restore things that were previously born. Because the mind consciousness that focuses on the internal birth place is similar to the ālaya-vijñāna (藏文：ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་，梵文天城体：आलयविज्ञान，梵文罗马拟音：ālayavijñāna，汉语字面意思：阿赖耶识) that belongs to its category in terms of object of focus, it is also thought that in order to generate the ālaya-vijñāna, habits become the cause and condition for generation. The lineage of the noble path is not the nature of the uncontaminated path, but in the continuum in which the seeds of afflictions and cognitive obscurations are thin and can be abandoned, that is the lineage of the Bodhisattva. In the continuum in which the seeds of afflictive obscurations exist, that is the lineage of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas. In the continuum in which the seeds of both are strong and cannot be abandoned, that is the lineage of those without lineage. The first moment of the noble path has no co-emergent cause. The reason for saying "causal basis" is because it is spoken of as it is possible. Others say that habits abide by their own nature, and must be fully restored and also give rise to things that were previously non-existent. Many habits that arise are the nature of the cause of co-emergence, and are the co-emergent condition of the owner of the habit. Any habit of nature, and many habits that give rise to things that were previously non-existent, are also thought to be the co-emergent cause of the arising of the fruit of the same moment, like the common cause examined by the Vaibhāṣikas. In this regard, the first conceptual thought needs to be discussed. Attachment and so on only abide in complete restoration, so they cannot be established as co-emergent causes. For example, in the statement "conditioned by actions, consciousness," actions are what completely restore the seed of consciousness, so it is like a co-emergent condition. Then, what kind of condition is the second branch of the twelve links of dependent origination? Because the sūtra says "co-emergent condition." Therefore, just as the ālaya-vijñāna is, so also are the defiled dharmas co-emergent causes, which contradicts the above view. It is not so, because of the seeds of the same kind.