Tibetan
ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་ དུ་གསུང་གི་ཕྲིན་ལས་དང༌། ཐུགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གསུམ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་སྟོན་པ་ན་ཁ་ཅིག་གུས་པར་ཉན་ཅིང་རྣ་བ་གཏོད་པ་དང༌། ཀུན་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཉེ་བར་འཇོག་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་ཀྱང་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྱེས་པར་མི་འགྱུར། ཡིད་བདེ་བར་མི་འགྱུར། ཐུགས་ཡ་ཡ་པོར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། བཟློག་སྟེ་ཁ་ཅིག་གུས་པར་མི་ཉན་ཅེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་སྦྱར་ཏེ། དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་སུ་མི་འགྱུར། མི་བཟོད་པར་མི་འགྱུར། ཐུགས་མི་ཆེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། ཁ་ཅིག་གུས་པར་བྱས་ཏེ་ཉན་པ་དང༌། ཁ་ཅིག་གུས་པར་མི་ཉན་ཀྱང་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྱེས་པ་དང་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་གཉེ་གར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དྲན་པ་དང་ལྡན་ཞིང་མཁྱེན་བཞིན་དུ་བཏང་སྙོམས་ཅན་དུ་བཞུགས་སོ། །བསྙེལ་བ་མི་མངའ་བའི་ཆོས་ཉིད་ནི་བག་ཆགས་ལེགས་པར་བཅོམ་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་ཏེ། འོག་ནས་འཆད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དོན་ནི་མ་འདྲེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཟག་པ་ཟད་པ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་གྲོང་རྒྱུ་བ་ན་རེས་འགའ་གླང་པོ་ཆེ་གཏུམ་པོ་དང༌། རྟ་གཏུམ་པོ་དང༌། བ་རྡུང་ཁུས་མ་དང༌། ཁྱི་ཟ་བ་དང༌། ལྷན་ཅིག་འགྲོ་བ་དང༌། ཚང་ཚེང་མས་འཛིངས་པར་འགྲོ་བ་དང༌། སྦྲུལ་ལ་རྐང་པ་གཉིས་ཀས་བརྫིས་པ་དང༌། གང་དུ་བུད་མེད་མི་རིགས་པ་སྐྱེས་པས་བོས་པའི་ཁྱིམ་དེ་ལྟ་བུར་འཇུག་པ་དང༌། དགོན་པར་ལམ་ནོར་ནས་ལམ་ལོག་པར་འགྲོ་བ་དང་ཆོས་རྐུན་རྣམས་དང༌། རྐུན་པོ་རྣམས་དང༌། སེང་གེ་དང༌། སྟག་དང༌། སྦྱང་ཀི་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོ་བ་དང། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པའི་འཁྲུལ་པ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མངའོ། །གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་རེས་འགའ་དགོན་པ་ན་ནགས་ཁྲོད་ཆེན་པོར་རྒྱུ་བ་ན་ལམ་ནོར་ཏེ་གྲོང་སྟོང་དུ་ཕྱིན་ནས་སྒྲ་འབྱིན་པ་དང༌། སྒྲ་སྒྲོགས་པ་དང༌། ཀུ་ ཅོ་ཆེར་འདོན་པ་དང༌། བག་ཆགས་ཀྱི་ཉེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་གད་མོ་རྟ་གད་མོ་སྣང་བར་དགོད་བ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཅ་ཅོ་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མངའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བསྙེལ་བ་མི་མངའ་བ
Chinese
如是，当说语之事业与心之事业。三念住者，如来于说法时，有者恭敬听闻且倾听，以及令一切知之心近住，并修习随顺法之法，然彼不令如来喜悦，心不适悦，意不悦意；反之，有者不恭敬听闻，如是广说，彼不令如来全然恼心，不令不忍，意不甚悦意；有者恭敬听闻，有者不恭敬听闻，然彼不令如来喜悦与全然恼心二者，如来乃于一切时亦具念，且知而住于舍。无忘失之法性，唯是善断习气之故，于下当说。言佛之十八不共法者，不共之义即不杂之义。如来无错乱者，谓如是，比丘阿罗汉漏尽为乞食故行于城市时，偶与暴象、暴马、母牛、食人犬俱行，或与娼妓杂处而行，或双足践蛇，或入于何处不端正女所生之家被唤，或于寺院迷路而行邪道，以及与法盗者、盗贼、狮子、虎、豺狼俱行等，如是等阿罗汉之错乱，如来于一切之总亦皆无有。复次，阿罗汉偶于寺院之大森林中行走时，迷路而至空城，乃出声、发声、大声喧哗，且依于习气之过失，示现似现起烦恼之马笑，如是阿罗汉之喧嚣，如来于一切之总亦皆无有。如来无忘失
English
Thus, the activities of speech and the activities of mind should be spoken of. The three mindfulnesses are: when the Tathagata teaches the Dharma, some listen respectfully and pay attention, and keep the mind close to knowing everything, and practice the Dharma in accordance with the Dharma, but they do not please the Tathagata, the mind is not comfortable, and the mind is not happy; on the contrary, some do not listen respectfully, and so on, broadly speaking, they do not make the Tathagata completely annoyed, do not make him unbearable, and the mind is not very happy; some listen respectfully, and some do not listen respectfully, but they do not make the Tathagata happy and completely annoyed, the Tathagata is always mindful and dwells in equanimity while knowing. The nature of not forgetting is only because of the good cutting of habits, which will be discussed below. The meaning of the eighteen unshared Dharmas of the Buddha is that the meaning of unshared is the meaning of unmixed. The Tathagata is without confusion, that is, the Bhikshu Arhat who has exhausted the outflows, when walking in the city for alms, sometimes walks with violent elephants, violent horses, cows, man-eating dogs, or walks mixed with prostitutes, or treads on snakes with both feet, or enters the house where an improper woman is born when called, or goes astray in the monastery and walks on the wrong path, and walks with Dharma thieves, thieves, lions, tigers, jackals, etc., such confusions of the Arhats, the Tathagata does not have them in all of everything. Furthermore, when an Arhat sometimes walks in the great forest of a monastery, he gets lost and goes to an empty city, and makes a sound, makes a noise, makes a loud noise, and relies on the fault of habit, and shows a horse-like laugh that seems to arise from afflictions, such noise of the Arhat, the Tathagata does not have it in all of everything. The Tathagata is without forgetfulness
Tibetan
་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་ཡུན་རིང་པོ་ནས་མཛད་པ་དང་གསུངས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས་ན་མཉམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར་གྱི། ལངས་ན་མཉམ་པར་གཞག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ནི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་ཤིན་ཏུ་མི་མཐུན་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་ཞིང༌། ཕུང་པོ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཞི་བའི་འདུ་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ནི་ཕུང་པོ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཐ་དད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མངའོ། །གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ནི་སོ་སོར་མ་བརྟགས་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཡལ་བར་འདོར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ནི་སོ་སོར་མ་བརྟགས་པའི་བཏང་སྙོམས་དེ་ལྟ་བུ་མི་མངའོ། །གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ། འདུན་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཐོབ་པའི་ཡོངས་སུ་ཉམས་པས་ཡོངས་སུ་ཉམས་སོ། །བརྩོན་འགྲུས་དང་དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཉམས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ནི་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་རྣམ་པ་འདི་དྲུག་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་རེས་འགའ་ལུས་ཀྱི་ལས་དགེ་བ་ལ་འཇུག །རེས་འགའ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་གོ །ལུས་ཀྱི་ལས་ཇི་ལྟ་བར་ངག་གི་ལས་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་གསུམ་པོ་ནི་ཡེ་ཤེས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ལས་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའོ། །ཡེ་ཤེས་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའོ། །གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་རྩོལ་བ་ཙམ་གྱིས་དུས་གསུམ་གྱི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེས་ན་དེའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ཆགས་པར་གྱུར་རོ། །ཐམས་ ཅད་རྟོགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་དེའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ཐོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྩོལ་བ་ཙམ་གྱིས་དུས་གསུམ་གྱི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་དག་ནི་སྔས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཅེས་བྱའོ། །རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་ལུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྟེ་དེའི་ངོ་བོའོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་གནས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐུན་
Chinese
即是，为了忆念无有烦恼而长久所作和所说。此外，阿罗汉是，如果入定则会入于等持，如果起身则不入于等持。如来则是，任何时候心都无有不入于等持。此外，阿罗汉是，对于蕴身不会成为极不悦意的想法，对于无蕴的寂灭则会成为寂静的想法。如来则是，对于蕴身和寂灭没有不同的想法。此外，阿罗汉是，不加分别就会舍弃有情的事情。如来则是，没有那样不加分别的舍弃。此外，阿罗汉是从知识的障碍完全清净开始，从欲望也未获得的完全退失而完全退失。从精进和忆念和禅定和智慧和解脱也完全退失。如来则是，没有这六种完全退失。此外，阿罗汉是，有时身体的业进入善业，有时进入无记业。身体的业如何，语言的业和意念的业也同样。如来的三种事业是，因为智慧先导和智慧随行而没有无记业。其中，因为智慧完全发起，所以是智慧先导。因为与智慧一起运行，所以是智慧随行。此外，阿罗汉是，仅凭努力不能证悟三时的一切所知事物，因此他的智慧见解成为有碍。也不能证悟一切，因此他的智慧见解成为有碍。如来是，仅凭努力就能证悟三时的一切所知事物，因此那些被称为佛陀不共法十八事。一切最胜之相智，是指在蕴、界、处所具有的一切最胜之相智，是它的自性。这里所说的偈颂，是指安住于法身的功德殊
English
That is, in order to remember what has been done and said for a long time without afflictions. Furthermore, an Arhat is, if he enters into meditation, he will enter into Samadhi, but if he rises, he will not enter into Samadhi. The Tathagata, however, has no time when his mind does not enter into Samadhi. Furthermore, an Arhat is, he will not have a very unpleasant thought about the aggregates, and he will have a peaceful thought about Nirvana without aggregates. The Tathagata, however, does not have different thoughts about the aggregates and Nirvana. Furthermore, an Arhat is, he will abandon the affairs of sentient beings without discrimination. The Tathagata, however, does not have such abandonment without discrimination. Furthermore, an Arhat begins with the complete purification of the obscuration of knowledge, and completely falls away from the complete loss that has not been attained even from desire. He also completely falls away from diligence, mindfulness, Samadhi, wisdom, and liberation. The Tathagata, however, does not have these six kinds of complete loss. Furthermore, an Arhat is, sometimes the action of the body enters into virtuous action, and sometimes it enters into unspecified action. Just as the action of the body is, so are the actions of speech and mind. The three actions of the Tathagata are, because of wisdom preceding and wisdom following, there is no unspecified action. Among them, because wisdom is completely aroused, it is wisdom preceding. Because it runs together with wisdom, it is wisdom following. Furthermore, an Arhat is, he cannot realize all knowable things of the three times by mere effort, therefore his wisdom and view become obstructed. He also cannot realize everything, therefore his wisdom and view become obstructed. The Tathagata is, he can realize all knowable things of the three times by mere effort, therefore those are called the eighteen unshared qualities of a Buddha. The all-supreme aspect of knowledge is the all-supreme aspect of knowledge that exists in the aggregates, realms, and sources, which is its nature. The verses mentioned here refer to the qualities residing in the Dharmakaya.
Tibetan
མོང་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་འདིར་བསྟོད་པའི་སྒོ་མས་ཚིགས་སུ་སྦྱར་བ་བྱས་ཏེ། དེས་ཡོན་ཏན་འདི་དག་རྣམ་པར་འགྲེལ་ཏོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མེད་པ་བཞི་བོ་དག་སྙིང་བརྩེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་དུས་ན་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་པའི་བསམ་པ་ནི་བྱམས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་དུས་ན་དེ་དང་བྲལ་བར་ཤོག་ཅིག་པའི་བསམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེའོ། །བདེ་བའི་དུས་ན་དེ་དང་མི་འབྲལ་བར་ཤོག་ཅིག་པའི་བསམ་པ་ནི་དགའ་བའོ། །དགོངས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའོ། །བདེ་བ་དང་ཕན་དགོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་བཏང་སྙོམས་ཏེ། བཏང་སྙོམས་ནི་བརྟུལ་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། གཞན་དག་གི་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་བསམ་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་ཕྱག་འཚལ་བ་ཐམས་ཅད་དང་སྦྱར་རོ། །སྒྲིབ་པ་ཀུན་ལས་ངེས་པར་གྲོལ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཁྱད་པ་བསྟན་པའོ། །ཐུབ་པས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ཟིལ་མན་ན། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་སྟོན་ཏོ། །ཁྱོད་ཀྱི་མཁྱེན་པས་ཤེས་བྱ་ཁྱབ། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡོངས་སུ་སྟོན་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་བྱུང་བ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་དང༌། ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བརྒྱད་དང༌། ཟད་བར་གྱི་སྐྱེ་བ་ཆེད་བཅུ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་གཞག་པ་འདིར་ནི་རྣམ་པར་ ཐར་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཁྱེན་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ནི་གྲོང་ངམ་འབྲོག་གང་སུ་སོང་ན་སེམས་ཅན་གཅིག་འགའ་ལ་འཐབ་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་བདག་དང་གཞན་ལ་གནོད་པ་འབྱུང་བ་དེར་ཡང་མི་འཇུག་གོ །སངས་རྒྱས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་ཡང་སྐལ་པ་ཡོད་པ་རྣམས་འདུལ་བར་གཟིགས། གཤེགས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འདུལ་ཏེ། དེ་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཉོན་མོངས་ཀུན། །མ་ལུས་པ་དག་འདུལ་མཛད་པ། །ཞེས་བྱ་བས་འབྲེལ་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ལ་གནས་པ་གཞན་དག་ལས་ཉོན་མོངས་པ་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་ཙམ་སྤོང་བ་
Chinese
在此《非有论》的解释中，以赞颂之门作偈颂，以此来解释这些功德。 “对众生慈爱”，这是因为四无量心是慈爱的自性而说的。 在非痛苦也非快乐之时，愿与快乐相遇的想法是慈爱。 在痛苦之时，愿与痛苦分离的想法是悲悯。 在快乐之时，愿不与快乐分离的想法是欢喜。 “有想法者”是指被教导者。 考虑快乐和利益本身就是舍。 舍是“沉默”的同义词，其特点是为了不让其他人的烦恼生起，而完全没有烦恼的想法。 因为您是功德，所以向您顶礼，将顶礼与一切相连。 “从一切障碍中 निश्चित 解脱”，这是显示声闻乘与世尊解脱的差别。 “能仁以一切世间胜伏”，这是完全显示胜伏一切处之差别。 “您的智慧遍知所知”，这是完全显示尽处之生处，不像从声闻乘生出的八解脱、八胜伏一切处和十尽处之生处，而在此处的安立中，是为了解脱胜伏一切处和尽处之生处之前行。 无烦恼是世俗智慧的自性。 对此加以区分，声闻乘的无烦恼是无论去城市还是乡村，都不会介入众生之间的争斗，以及烦恼对自他造成损害之处。 佛陀不是这样，因为他即使烦恼生起，也看到可以调伏有缘者，然后前往调伏烦恼。 也就是与“调伏一切众生的所有烦恼，无余调伏”相关联。 如何安住于无烦恼，而仅仅避免生起某些烦恼的因缘呢？
English
In this explanation of the 'Non-Existent Treatise,' verses are composed with the gateway of praise, thereby explaining these qualities. 'Loving-kindness towards sentient beings' is spoken because the four immeasurables are the very nature of loving-kindness. The thought of encountering happiness in times that are neither suffering nor happiness is loving-kindness. The thought of being separated from suffering in times of suffering is compassion. The thought of not being separated from happiness in times of happiness is joy. 'One who has intentions' refers to being taught. Considering happiness and benefit itself is equanimity. Equanimity is synonymous with 'silence,' characterized by the thought of being completely free from afflictions in order to prevent the arising of afflictions in others. Because you are virtue, I prostrate to you, connecting the prostration with everything. 'Definitely liberated from all obscurations' shows the distinction between the liberation of the Hearers and that of the Bhagavan. 'The Sage subdues all the world' fully demonstrates the distinction of the spheres of overcoming. 'Your knowledge pervades the knowable' fully demonstrates the sphere of exhaustion, unlike the eight liberations, eight spheres of overcoming, and ten spheres of exhaustion that arise from the Hearer's Vehicle. In this establishment, it is to precede the liberation, the spheres of overcoming, and the spheres of exhaustion. Non-affliction is the nature of conventional wisdom. To differentiate it, the non-affliction of the Hearers is that whether they go to a city or a village, they do not intervene in the conflicts between sentient beings, nor do they enter into situations where afflictions cause harm to themselves and others. The Buddha is not like that, because even when afflictions arise, he sees those who are capable of being tamed and then goes to tame the afflictions. That is, it is related to 'Taming all the afflictions of all sentient beings, taming them without exception.' How does one abide in non-affliction while merely avoiding the causes for the arising of some afflictions from others?