Tibetan
ཅད་དུ་མི་དགེ་བ་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་འཛིན་པའོ། །དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགེ་བའི་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་བདག་གི་བདེ་བ་ལ་མི་ཆགས་མི་ལྟ་བར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་ དོན་བྱེད་པའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་དོན་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་བསྡམས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་ཀྱང་ནུས་ལ། ཐེག་པ་གསུམ་ལ་འཛུད་པས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་ཡང་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་བསླབ་པ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། བསླབ་པ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་བསླབ་པ་ཐུན་མོང་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཏེ། བཀག་པ་བཅས་པ་མེད་པར་ཡང་མི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉན་ཐོས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཉི་གས་མི་བྱ་བར་ངེས་པར་མཐུན་པའོ། །བསླབ་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་བཅད་པས་བཀག་པ་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཏེ། དབྱར་གྱི་ནང་ལོགས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསླབ་པ་དེ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསླབ་པ་ཕྱི་མ་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལའོ། །གང་དུ་དབྱར་གྱི་ནང་ལོགས་སུ་སོང་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལྟུང་བར་འགྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་དབྱར་བཅད་ཀྱང་གདུལ་བ་ལ་ལྟ་བས་ཡུལ་གཞན་རུ་འགྲོ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དེ། གཞན་གྱི་དོན་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱར་ཡོད་ཀྱང་དབྱར་ཆད་པས་འཇིགས་ནས་ཡུལ་གཞན་དུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ལ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་སེམས་ཀྱི་ཡིན་པ་ནི་འདི་ལྟར་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་གནོད་སེམས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་གྱི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདུན་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ལུས་ཀྱི་དང་ངག་གི་ཡིན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། མདོར་བསྡུ་ན་གང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། ཇི་ལྟར་བ་གྲོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་སྤང་པའི་ཕྱིར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་སྨོས་སོ། །ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་བསླབ་པ་གསུམ་མོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་མ་འདུས་སམ། ཅིའི་ཕྱིར་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་ཅེ་ན། རྣམ་པར་གཞག་པ་གཞན་གྱི་ངོར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་འབྱུང་ངོ༌། །བསམ་གཏན་ནས་བརྟེན་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བའི་ཕུང་པོ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་དང་ཚད་མེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་དག་གིས་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་དང་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་བསླབ་པར་བྱའོ། །བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པའི་ཕྱིར་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཏོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་དགེ་བ་ལ་ཡང་དག་པར་འཛུད་པ་ནི་ཕན་པའི་བསམ་པའོ། །དེ་ཉིད་ལ་ལམ་བདེ་པས་སྦྱོར་བ་ནི་བདེ་པའི་བསམ་པའོ། །ཡང་ན་ཕྱི་མ་ལ་བདེ་བར་སྨོན་པ་ནི་ཕན་པའི་བསམ་པའོ། །བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་འདི་ཐམས་ཅད་མེད་པས་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །ཟབ་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དེ་ལྟ་བུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་གང་གི་གནས་སྐབས་སུ་སྤྱོད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་གཞན་མི་དགེ་ པའི་ལས་ལ་འཇུག་པར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་ཤེས་ཤིང་དེའི་སེམས་ཀྱང་རིག་པར་གྱུར་ལ། དེ་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་ཟློགས་པ་དང༌། ངན་སོང་དུ་ཡང་འགྲོ་བ་དང༌། དེ་བསད་ན་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ཡང་མཐོང་ནས་བ
Chinese
一切时处断除不善，是为正确受持。摄集善法之律仪，即是于一切时处正确成办善法。饶益有情之律仪，即是不贪执不顾恋自身安乐，于一切时处成办有情之利益。当知二种律仪之所依之义，是为因，若能调伏身语意，则能正确成办诸佛之法力等，亦能获得圆满殊胜，且能引入三乘，亦能成为令有情成熟之有缘者，否则不然。此乃菩萨律仪之差别，因声闻等无有二种学处之故。守护律仪亦为殊胜，如是宣说，所谓共同与不共同之学处差别，其中共同之学处，即是自性罪与俱生罪，不待遮止亦不欲其果报，如杀生等，是声闻与菩萨二者皆不应为，必定一致。不共同之学处，即是遮止所禁之俱生罪，如于夏季内中行走等，是为随顺而行。所谓于彼学处者，即是于后所制之俱生罪随顺而行。何者于夏季内中行走，则成为声闻之堕罪，于彼而言，虽已遮止夏季，然为顾视所化，前往异地之菩萨则无有堕罪，因利他乃为主要之故。何者虽有饶益有情之事，然因畏惧断绝夏季而不前往异地，因此菩萨将成堕罪，然于声闻则不成堕罪，因其悲心狭小之故。菩萨之律仪以心为主，如是贪欲希求与害心等之分别念，乃是菩萨之破戒律仪，然非声闻之破戒律仪，因其已正确受持七种断除之故。是故声闻之律仪乃以身
English
Holding the abandonment of non-virtue in all circumstances is proper adherence. The discipline of gathering virtuous dharmas is the correct accomplishment of virtuous dharmas in all ways. The discipline of working for the benefit of sentient beings is to work for the benefit of sentient beings in all ways, without attachment or regard for one's own happiness. It should be understood that the meaning of the basis of the two disciplines is the cause, because if body, speech, and mind are subdued, then the Buddha's dharma powers and so on can be correctly accomplished, and one can also obtain perfect excellence, and one can also enter the three vehicles, and one can also become a fortunate one who ripens sentient beings, otherwise not. This is the distinction of the bodhisattva's discipline, because the hearers and so on do not have two trainings. The discipline of vows is also superior, as it is taught, the difference between common and uncommon trainings, in which the common trainings are those that are naturally blameworthy and accompanied by innate faults, and whose results are not desired even without prohibition, such as killing, which is definitely the same for both hearers and bodhisattvas. The uncommon trainings are those that are blameworthy and accompanied by innate faults that are prohibited by precepts, such as going inside during the summer, which is practiced everywhere. The so-called training in that is to practice the blameworthy things that are prescribed later. Wherever one goes inside during the summer, it becomes a downfall for the hearers, but for the bodhisattva who goes to another place looking at the one to be tamed, there is no downfall even if the summer is cut off, because the benefit of others is the main thing. Wherever there is something to be done for the benefit of sentient beings, but one is afraid of cutting off the summer and does not go to another place, therefore the bodhisattva will fall into downfall, but the hearers will not fall into downfall, because their compassion is small. The bodhisattva's discipline is mainly mental, such as the desire for desire and the thoughts of harm, etc., which are the bodhisattva's broken discipline, but not the hearer's, because they have correctly taken the seven abandonments. Therefore, the hearer's discipline is bodily.
Chinese
口说可以，心里却不是。 总而言之，凡是无害地利益一切有情，就叫做利益一切有情而无害，这是个定义。例如，不是为了填饱肚子而行走等等。那虽然是利益，却不是无害的，为了避免这种情况，所以才说了“无害”。殊胜的戒律等等是三种学。没有包含在波罗蜜多中吗？为什么另外说呢？为了在其他的分类中进行，为了显示前后是因和果的关系。如经中所说：以戒蕴为基础，产生定蕴。从禅定为基础，产生慧蕴。由此产生解脱和解脱智见蕴。就像这样说的。所谓广大性之差别，菩萨们的学处是多种多样且无量的。就像这样，为了他们摄受有情，所以也应该学习这样和那样。无量福德广大地完全受持，是因为大悲没有穷尽，所以完全受持无量福德。受持利益和安乐一切有情的想法，所谓广大性，就是善妙地投入善行，是利益的想法。以安乐之道与此结合，是安乐的想法。或者，希望来世安乐，是利益的想法。依靠无上圆满正等觉，是因为是所缘。声闻等没有这一切，所以是广大性之差别。就甚深之差别而言，说了“凡是菩萨善巧方便”等等。如果问，在什么情况下可以做杀生等行为呢？如果知道那人明显倾向于从事其他不善之业，并且也了解了他的心，而且也无法用其他方法阻止，并且也会堕入恶趣，而且看到杀了他会转生善趣，
English
It can be said with the mouth, but not in the heart. In short, whatever benefits all sentient beings without harm is called benefiting all sentient beings without harm, which is a definition. For example, it is not like walking, etc., to fill the stomach. Although that is beneficial, it is not harmless. To avoid this, "harmless" is mentioned. The superior precepts, etc., are the three trainings. Are they not included in the Paramitas? Why are they mentioned separately? It is for the sake of doing it in other classifications, to show that the former and the latter are the relationship of cause and effect. As it is said in the scriptures: Based on the aggregate of discipline, the aggregate of concentration arises. Based on meditation, the aggregate of wisdom arises. From this, the aggregate of liberation and the wisdom of liberation arises. It's like that. The so-called difference of vastness is that the bodhisattvas' learning is diverse and immeasurable. Just like this, in order for them to take care of sentient beings, they should also learn this and that. The immeasurable merit is fully upheld vastly, because great compassion is inexhaustible, so immeasurable merit is fully upheld. Upholding the thought of benefiting and bringing happiness to all sentient beings, the so-called vastness, is the idea of benefiting by engaging in virtuous deeds. Combining this with the path of ease is the thought of happiness. Or, wishing for happiness in the next life is the thought of benefiting. Relying on the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment is because it is the object of focus. The Shravakas, etc., do not have all of this, so it is the difference of vastness. In terms of the difference of profundity, it is said, "Whoever is a Bodhisattva skilled in means," and so on. If you ask, under what circumstances can one engage in actions such as killing? If it is known that that person is clearly inclined to engage in other non-virtuous deeds, and his mind is also understood, and it cannot be prevented by other means, and he will also fall into the lower realms, and seeing that killing him will lead to rebirth in the higher realms,