Tibetan
འི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཅེས་པར་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྟོན་ཏོ། །འགྲོ་བ་གསུམ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ ནི་འདི་ལས་གོང་ན་ཡང་མེད་དོ། །འདི་ལས་ལྷག་པ་ཡང་མེད་དོ། །ངན་སོང་གི་འགྲོ་བ་དང་ལྷའི་འགྲོ་བ་ན་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ནི་ཁྱིམ་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །མིའི་འགྲོ་བ་ན་གནས་པའི་ནི་གནས་སྐབས་མཐུན་མཐུན་དུ་གཉི་གའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་གཉི་གའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གཞག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དཔེར་ན་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་སྤོང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་དང༌། གཟུགས་ན་སྤྱོད་པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་སྟེ། སོ་སོར་ཐར་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། ཟག་པ་མེད་པའི་སྡོམ་པར་གཏོགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡོམ་པས་ནི་རྩེ་འཇིལ་བས་སྤོང་ངོ༌། །གཟུགས་ན་སྤྱོད་པས་ནི་རྣམ་པར་གནོན་པས་སྤོང་སྟེ། རྐྱེན་རྣམས་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་རེ་ཞིག་ཀུན་དུ་མི་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟག་པ་མེད་པས་ནི་རྒྱུན་གཅོད་པས་སྤངས་ཏེ། དེ་ཐོབ་ན་གཏན་དུ་ཀུན་དུ་མི་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་དག་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་གསུམ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་དང་འདྲ་བར་གྲངས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་གང་དུ་གང་ལ་གནས་ཀྱང་རུང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བཅས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རིས་བདུན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་རིས་བདུན་པོ་ལ་བརྟེན་ནས། རིས་བདུན་གྱིས་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་ནི་བསྙེན་ཏེ་གནས་པའི་སྡོམ་པ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱིམ་པ་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་ལ་ཅི་རིགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དགེ་བསྙེན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། དགེ་བསྙེན་མའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ཁྱིམ་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ལས་དབེན་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ལས་དབེན་པས་རབ་ཏུ་
Chinese
之故。菩萨所珍视的乃是戒律，从两个方面来阐述。处于三有之中的菩萨的戒律，没有比这更高的了，也没有比这更殊胜的了。处于恶趣和天界的众生，其由自性而获得的，属于在家之戒。处于人间的众生，则于任何情况下都属于二者。此外，为了以三种戒律的分类来阐明所有属于二者的戒律，故宣说了“律仪戒”等。例如，声闻众的律仪是为了舍弃由过患所生的三种烦恼而设立的，即欲界中的行为、色界中的行为和无漏。分为别解脱戒、禅定和属于无漏的三种律仪。欲界中的行为之律仪，以断除烦恼的种子来舍弃。色界中的行为之律仪，以压伏来舍弃，即使因缘存在，一时也不会全部使用。无漏则以断除相续来舍弃，获得它之后，永远不会全部使用。因此，由于他们的三种戒律与应当受持的戒律完全相同，所以菩萨们的三种戒律也应如是理解。为了阐明无论处于何处，安住于何处的入道的菩萨之戒律，都是如来所制定的戒律，故说了“七众”一词，即依赖于七众，因为是由七众来划分的。由于以不同的方式来分别近住的律仪，所以会变成八种。对于在家和出家两方面，如理作意，善男子之戒和善女子之戒属于在家之戒，因为远离了过患而作了区分。其他则属于出家之戒，因为远离了欲望而
English
Therefore. What Bodhisattvas cherish is discipline, which is explained from two aspects. The discipline of Bodhisattvas residing in the three realms is unsurpassed, and there is nothing more excellent than it. Beings residing in the lower realms and the realms of the gods, what they obtain by their nature belongs to the discipline of householders. Beings residing in the human realm belong to both in any situation. Furthermore, in order to explain all the disciplines belonging to both sides by the classification of three types of discipline, "the discipline of vows" and so on are mentioned. For example, the vows of the Shravakas are established to abandon the three types of afflictions arising from faults, namely, behavior in the desire realm, behavior in the form realm, and non-outflow. They are divided into three types of vows belonging to individual liberation, meditation, and non-outflow. The vow of behavior in the desire realm is abandoned by cutting off the seeds of affliction. The vow of behavior in the form realm is abandoned by suppression, even if the conditions exist, they will not all be used for a while. Non-outflow is abandoned by cutting off the continuum, and after obtaining it, it will never be used completely. Therefore, since their three disciplines are exactly the same as the disciplines that should be upheld, the three disciplines of Bodhisattvas should also be understood in the same way. In order to clarify that the discipline of a Bodhisattva who has entered the path, no matter where or in what state they reside, is the discipline established by the Tathagata, the term "seven assemblies" is mentioned, that is, relying on the seven assemblies, because it is divided by the seven assemblies. Because the vows of close dwelling are distinguished in different ways, they will become eight types. For both the lay and ordained sides, the discipline of a virtuous man and the discipline of a virtuous woman belong to the discipline of householders, because they are distinguished by being separated from faults. Others belong to the discipline of the ordained, because they are separated from desires and
Tibetan
ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་བའི་ཆོས་གང་དག་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་ནས་ཞེས་མདོ་ལས་གསུངས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་ཁོ་ནའི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེ་བ་དང༌། གནས་པ་དང་འཕེལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་འོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། དགེ་བ་སྡུད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །དེ་ལྟར་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་ན། །ཁྱད་པར་གཞན་ནི་བསམ་པ་དང་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་རིག་པར་བྱའོ། །ཡིད་མ་སྨོས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་དགེ་བ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམ་པར་མི་གཞག་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ལུས་དང་ངག་ཁོ་ནའི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདུས་པ་དང་སོ་སོར་བྱེད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དགེ་བའི་ཆོས་ལ་ལ་ནི་ལུས་ཀྱིས་སྩོགས་པར་བྱེད་དོ། །ལ་ལ་ནི་ངག་གིས་སོ། །ལ་ལ་ནི་གཉི་གས་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་གཞིའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ནི་ཐོས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་སྟོན་ཏེ། ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཆོས་གཉིས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གིས་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། །བསྒོམ་པ་དེ་ཡང་ལུས་དང་སེམས་དབེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་གཅིག་པུར་དགའ་བ་ཡིན་ནོ། །བསམས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ཡང་ཐོས་པ་ཉིད་ལ་གདགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཐོས་པའི་ཆོས་ལ་སེམས་པ་དང་སྒྲུབ་པར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྦྱོར་བ་རྩོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བླ་མ་ལ་མཆོད་པའི་ལས་ནི་ལུས་ཀྱི་བྱས་པས་སྟོན་ཏོ། །བདག་གིས་ བསོད་ནམས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱས་པའི་དགེ་བ་སྡུད་པ་ནི། གཞན་དག་ལ་ཕན་གདགས་པ་སྒྲུབ་པའི་བསམ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཕན་འདོགས་པའི་ཞིང་ལ་གནས་པ་དང༌། བླ་མའི་ཞིང་ལ་གནས་པ་བསྟན་ཏོ། །སྡུག་བསྔལ་བའི་ཞིང་ལ་གནས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ།
Chinese
是为了分开的缘故。任何善法，都是“安住于戒律”经中所说，为了表明只有安住于戒律才能生起、安住和增长善法。说了“在完全受持之后”，是为了圆满成就大菩提。这指的是为了使佛法在自己的心相续中完全成熟，应当明白这是在积累善根。为了使众生在其他人的心相续中完全成熟，这是利益众生的戒律。因此，这两者的区别非常明显。其他的区别应当从意乐和行为的差别中去理解。没有提到意，是因为虽然也有通过意门进入的善法，但由于正值戒律的场合，所以不分别安立，因为戒律只是身和语的。也要明白这是集合和分开而行。有些善法是由身体等所作，有些是由语言所作，有些是两者都作。从所依的角度来说，这是从与听闻结合而生起的角度，显示为三种，即从听闻、思惟和禅修中产生。因为说了“二法应当禅修”，所以表明是从止观禅修中产生的。而且，禅修也是因为身心寂静在先，所以是喜欢独处的。即使是从思惟和禅修中产生的意所作，也安立为听闻，因为这是与如何思维和修行所听闻的法相结合的缘故。因此，说了“应当精进”，这是“结合勤奋”的同义词。供养上师的事业，是用身体的行为来表示的。我为了增长福德而作的善根积累，如果以成办利益他人的想法，也会转变为利益众生的戒律。两种方式表明了安住于饶益的福田和安住于上师的福田。从安住于痛苦的福田的角度来说。
English
It is for the sake of separation. Any virtuous Dharma, all of which are "abiding in morality," as stated in the Sutra, is to show that only by abiding in morality can virtuous Dharma arise, abide, and increase. It is said, "After having taken it up correctly," in order to accomplish the great Bodhi perfectly. This refers to the fact that in order to fully ripen the Buddha's Dharma in one's own mind-stream, one should understand that one is accumulating merit. In order to fully ripen sentient beings in the mind-streams of others, this is the morality of benefiting sentient beings. Therefore, the difference between these two is very clear. Other differences should be understood from the distinctions of intention and action. The mind is not mentioned because although there are also virtuous Dharmas that enter through the door of the mind, they are not distinguished and established because it is the occasion for morality, since morality is only of body and speech. It should also be understood that this is done collectively and separately. Some virtuous Dharmas are done by the body, etc., some are done by speech, and some are done by both. From the point of view of the basis, this is shown in three ways from the point of view of arising from association with listening, namely, arising from listening, thinking, and meditating. Because it is said that "two Dharmas should be meditated upon," it shows that it arises from meditating on tranquility and insight. Moreover, meditation is also because physical and mental solitude come first, so it is delighting in solitude. Even if it is a mental action arising from thinking and meditating, it is established as listening, because it is combined with how to think about and practice the Dharma that has been heard. Therefore, it is said, "One should strive," which is a synonym for "combining diligence." The activity of offering to the Lama is shown by the actions of the body. The accumulation of merit that I have done in order to increase merit, if with the intention of accomplishing the benefit of others, will also be transformed into the morality of benefiting sentient beings. The two ways show abiding in the field of benefiting and abiding in the field of the Lama. From the point of view of abiding in the field of suffering.