Tibetan
་དུ་འཕགས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའོ། །དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཡུན་རིང་པོར་རོ། །དོན་རྣམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱོན་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཤེས་བྱའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་དང་གཞན་གྱི་ཤིན་ཏུ་གནོན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལས་ཡོངས་སུ་ཟླ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ལ་བྱེ་བྲག་གི་མིང་བསྟན་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་དབུལ་བ་རྣམ་པར་སེལ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །བསིལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམས་ལས་ཤིན་ཏུ་གདུང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོང་ཁྲོ་འཛོམས་པའི་ཕྱིར་བཟོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཁོང་ཁྲོ་བཅོམ་ནས་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་བ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དགེ་བ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་འདིའི་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡིད་ནང་དུ་སྡུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །བསྟན་བཅོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་ལས་ནི་སེར་སྣ་དང་དབུལ་བ་འཇོམས་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་དང༌། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ངན་འགྲོ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། བདེ་འགྲོ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱའོ། །ཁྲོ་བ་དང༌། ཁོ་ན་ཟད་པར་བྱེད་པ་དང༌། བདག་དང་གཞན་ལ་བདེ་བ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ།། ལེ་ལོ་དང་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་ཚད་མེད་པ་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་སེལ་བ
Chinese
是殊胜的。第三是果殊胜。所谓依彼者，即是长时。以具三种义故，说名为到彼岸。又，由此作殊胜故，及往殊胜故，说名为到彼岸，谓是一切佛及菩萨之所行处故。又，以到所知彼岸故，说名为到彼岸，谓住于佛性故。又，以能救护自他极重苦恼故，说名为到彼岸，谓能度脱自他大轮回海故。如是说。其中显示差别之名者，如《经庄严论》云：为除贫乏故，名为布施。为作清凉故，名为持戒，如是持戒者，能令从诸行境极生热恼之烦恼，悉皆寂灭故。为摧伏忿怒故，名为忍辱，谓能摧伏忿怒令尽故。为安立善法故，名为精进，谓安立善法，是因此力成就故。为能摄持心故，名为静虑，谓能内摄意故。为知真如法故，名为智慧，谓能通达胜义故。如是说。论《摄大乘论》中说：为能摧灭悭吝及贫乏，及能获得广大受用，与福德资粮故，名为布施。为能寂灭毁犯之戒及诸恶趣，及能获得善趣与三摩地故，名为持戒。为能灭除忿怒及诸怨恨，及能令自他安住于安乐故，名为忍辱。为能远离懈怠及诸罪恶不善之法，及能令诸善法无量增长至究竟故，名为精进。为能遣除散乱
English
is superior. The third is the superiority of the result. What is called relying on it is like this: for a long time. Because it has three kinds of meanings, it is said to be going to the other shore. Moreover, because it is made superior to this, and because it goes to the superior, it is called going to the other shore, because it has become the place where all Buddhas and Bodhisattvas go. Moreover, because it has reached the other shore of what is to be known, it is called going to the other shore, because it abides in the Buddha-nature. Moreover, because it can save oneself and others from extreme suffering, it is called going to the other shore, because it can liberate oneself and others from the great ocean of samsara. It is said like this. Among them, the names that show the difference are as follows: As the Ornament of the Sutras says: It is called giving because it eliminates poverty. It is called morality because it makes coolness. Thus, those who have morality can completely pacify the afflictions that arise from the extremely hot realms of action. It is called patience because it subdues anger, because it can subdue anger and make it exhausted. It is called diligence because it establishes virtue, because the establishment of virtue is accomplished by this power. It is called meditation because it can hold the mind, because it can gather the mind inward. It is called wisdom because it knows the Dharma of Suchness, because it can understand the ultimate meaning. It is said like this. The Treatise Compendium of the Great Vehicle says: It is called giving because it can destroy stinginess and poverty, and because it can obtain great enjoyment and the accumulation of merit. It is called morality because it can pacify the precepts of transgression and all evil destinies, and because it can obtain good destinies and samadhi. It is called patience because it can eliminate anger and all hatred, and because it can make oneself and others abide in happiness. It is called diligence because it can be separated from laziness and all sinful and unwholesome dharmas, and because it can make all wholesome dharmas increase immeasurably to the ultimate. To eliminate distraction
Tibetan
་དང༌། ནང་དུ་སེམས་གནས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །ལྟ་བར་གྱུར་བ་དང༌། འཆལ་བའི་ཤེས་རབ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་དང༌། ཡང་དག་པར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་རྣམས་ཐ་དད་པ་རབ་ཏུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་བ་ལས་ནི་འདི་ལྟར་རྒྱུའི་དུས་སུ་སེར་སྣ་བཅོམ་ནས་སྦྱིན་པ་བཏང་བས་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་དབུལ་བ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་དང༌། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེར་སོགས་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ལྟར་རྒྱུའི་དུས་སུ་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱས་པས་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ངན་འགྲོ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་ན་བདེ་འགྲོ་ལེན་པ་ དང༌། ད་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ངེས་པའི་ཚིག་ཅི་རིགས་པར་བཤད་པར་བྱའོ། །བདག་དང་གཞན་དེ་དག་བདེ་བ་ལ་གནས་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ལ་འཁོན་པའི་ཉེས་པའི་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཐོབ་པར་ཞེས་བཤད་དོ། །སློབ་དཔོན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱི་འགྲེལ་བ་ལས་འདི་ལྟར་རྒྱུའི་དུས་སུ་སེར་སྣ་བཅོམ་པ་དང༌། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པས་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཡང་དབུལ་བ་འཇོམས་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ངེས་པའི་ཚིག་གཞན་ནི་གོ་སླའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་འབྲས་བུ་གཏོགས་པར་བསྟན་ཏོ། །སློབ་དཔོན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱུར་གཏོགས་པར་བསྟན་ཏེ། གཞན་ནི་མི་མཐུན་པ་མེད་པའོ། །བསྟན་བཅོས་ལག་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང༌། འཕགས་པ་ཕྲེང་ལྡན་མའི་མདོ་ལས། ངེས་པའི་ཚིག་བསྟན་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཐ་དད་པ་སྟེ། མངས་ཀྱི་དོགས་ནས་འདིར་མ་བརྗོད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གིས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གཞི་རྣམ་པ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ལས། དུ་ནི་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པར་བསྡུ་ལགས། དུ་ནི་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པར་བསྡུ་ལགས། དུ་ནི་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པར་བསྡུ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མན་ཆད་ནི་གཉིས་པ་བསླབ་པ་གསུམ་པོ་དག་བསྡུ་བ་རྣམ་པར་ད
Chinese
，为了使内心安住，所以称为禅定。为了消除错误的见解和一切邪慧，以及为了正确地、以各种方式彻底了解诸法的差别，所以称为智慧。论师世亲所著的注释中说：这样，在因位时，摧伏悭吝而行布施，所以在果位时，能摧毁一切贫穷，以及获得巨大的受用和广大的福德资粮等，所以称为布施。这样，在因位时，使邪恶的戒律完全寂静，所以在果位时，能使恶趣寂静，未来能获得善趣，现在能获得等持，所以称为戒律。同样，对于一切波罗蜜多，也应根据情况说明其决定性的词义。所谓使自他安住于安乐，是这样说的：由于自身没有嗔恨的过患，所以不会给他人带来痛苦，因此说为获得安乐。论师无自性的注释中说：这样，在因位时，摧伏悭吝，并积聚广大的福德资粮，所以在果位时，也能摧毁贫穷，并获得巨大的受用，所以称为布施。其他的决定性词义很容易理解。论师世亲所著的注释中，将福德资粮显示为属于果。论师无自性的注释中，将福德资粮显示为属于因。其他的没有不同之处。《宝手经》和《圣鬘女经》中，所说的决定性词义稍微有些不同，因为繁琐的缘故，这里就不说了。菩萨观世音自在也曾对薄伽梵这样禀告说：薄伽梵，从那六种应学之处中，哪些是摄属于增上戒律学处？哪些是摄属于增上心学处？哪些是摄属于增上智慧学处？从这以下是第二，将三种学处归纳为不同的
English
, it is called meditation because it makes the mind abide within. It is called wisdom because it eliminates distorted views and all wrong wisdom, and because it correctly and thoroughly understands the differences of all dharmas in every way. In the commentary written by the master Vasubandhu, it is said: Thus, in the causal stage, generosity is practiced by subduing stinginess, so in the resultant stage, it can destroy all poverty, and obtain great enjoyment and vast accumulation of merit, etc., so it is called generosity. Thus, in the causal stage, evil morality is completely pacified, so in the resultant stage, it can pacify the evil destinies, and in the future, it can obtain the good destinies, and now it can obtain samadhi, so it is called morality. Similarly, for all the paramitas, the definitive meaning should be explained accordingly. The so-called making oneself and others abide in happiness is said in this way: Because one's own body is free from the harm of hatred, it does not cause suffering to others, so it is said to be the attainment of happiness. In the commentary of the master Asanga, it is said: Thus, in the causal stage, stinginess is subdued, and a vast accumulation of merit is accumulated, so in the resultant stage, it can also destroy poverty, and obtain great enjoyment, so it is called generosity. Other definitive meanings are easy to understand. In the commentary written by the master Vasubandhu, the accumulation of merit is shown to belong to the result. In the commentary of the master Asanga, the accumulation of merit is shown to belong to the cause. There are no other differences. In the "Ratnakara" and the "Shrimaladevi Sutra", the definitive meanings stated are slightly different, but they are not mentioned here because of their complexity. The Bodhisattva Avalokiteshvara also said to the Bhagavan: Bhagavan, from those six objects of learning, which are included in the higher discipline of morality? Which are included in the higher discipline of mind? Which are included in the higher discipline of wisdom? From this point onwards is the second, summarizing the three disciplines into different