Tibetan
་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། གཅིག་ནི་འབད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། །གཉིས་པ་ཕན་འདོགས་བདག་ཉིད་ཡིན། །གསུམ་པ་གཏོང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། །བཞི་པ་གཉེན་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་བཤད་པ། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང༌། གནོད་སེམས་དང༌། རྨུགས་པ་དང༌། གཉིད་དང༌། རྒོད་པ་དང༌། འགྱོད་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་མོ། །དེ་ལ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱི་འཁོར་ནི། རྨྱ་བ་དང༌། མི་དགའ་བ་དང༌། བྱ་རྨྱངས་དང༌། ཟས་ཀྱི་ཚོད་མ་ཟིན་པ་དང༌། སེམས་ཞུམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ལས་ནི་སེམས་ཞུམ་པར་བྱེད་པའོ། །གཉེན་པོ་ནི་སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་སོ། །རྒོད་པ་དང༌། འགྱོད་པའི་འཁོར་ནི་ཉེ་དུའི་རྟོག་པ་དང༌། སྔོན་དགོད་པ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། རྩེས་པ་དག་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །ལས་ནི་སེམས་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །གཉེན་པོ་ནི་ཞི་གནས་སོ། །དམིགས་པ་གང་རུང་ཅིག་དག་ལ། །ཡིད་ནི་དགེ་ལ་གཞག་པར་བྱ། །དམིགས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དབུ་མ་རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། །ཡིད་ཀྱི་གླང་པོ་ལོག་གཡོ་བ། །དམིགས་པའི་ཀ་བ་བརྟན་པོ་ལ། །དྲན་པའི་ཐག་པས་ངེས་བཅིངས་ཏེ། །སེམས་ནི་ཞི་ལ་གཞག་པར་བྱ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །གང་རུང་ཅིག་དག་ལ་ཞེས་པ་ནི། མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་ཞི་གནས་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་ཞི་གནས་སོ། །དེ་ཡང་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་ལེའུ་ལས་འདི་སྐད་ དུ་འདིར་ཞི་གནས་ནི་གཉིས་ཏེ། མཚན་མ་དང་བཅས་པ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའོ། །མཚན་མ་དང་བཅས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པ་དང༌། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའོ། །ནང་དུ་བལྟས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ལུས་ལ་བརྟེན་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །ལུས་ལ་དམིགས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལུས་ཉིད་ལྷའི་རྣམ་པར་དམིགས་པ་དང༌། ཀེང་རུས་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་དམིགས་པ་དང༌། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལ་སོགས་པ་མཚན་མ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་དམིགས་པའོ། །ལུས་ལ་བརྟེན་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། དབུགས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། མཚན་མ་ཕྲ་མོ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཐིག་ལེ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། འོད་ཟེར་གྱི་ཡན་ལག་ལ་དམིགས་པ་དང༌། དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ལ་དམིགས་པའོ། །ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅན་དང༌། ཕལ་པའོ། །ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གཉིས་ཏེ། སྐུ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། གསུང་ལ་དམིགས་པའོ། །འདི་དག་ནི་ཞི་གནས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་གོ་ཞེས་པ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་ཞི་གནས་ནི། ཡང་དེ་ཉིད་ལས་མཚན་མ་མེད་པའི་ཞི་གནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ལས། མཚན་མ་མེད་པའི་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་ཞེས་ཏེ
Chinese
《庄严经论》中也说：一是努力去做，二是利益他人的自性，三是布施，四是成为对治品。这样说的。又说，贪欲有欲望、害心、昏沉、睡眠、掉举、后悔和怀疑。其中，昏沉和睡眠的眷属是：愚痴、不悦、昏睡、饮食无节制和心灰意冷等等。作用是使心灰意冷。对治品是光明想。掉举和后悔的眷属是：对亲戚的分别念、以前的欢笑、喜悦、嬉戏等的回忆。作用是使心不得寂静。对治品是止观。在任何一个所缘上，心应安住在善法上。所缘是心的对境，如《入中论·燃灯论》中所说：心的狂象若放逸，当以所缘坚柱系，以正念索紧紧缚，令心安住于寂静。所谓“任何一个”是指有相止观和无相止观。而且，上师说在三摩地品中这样说：这里止观有两种：有相和无相。有相的又分两种：向内看和向外看。向内看的又分两种：缘于身体和缘于依于身体。缘于身体的有三种：观自身为天神之相，观骨骼等为不净之相，观卡杖嘎等特殊相。缘于依于身体的有五种：缘于呼吸，缘于细微相，缘于明点，缘于光芒的支分，缘于喜乐。向外看的又分两种：特殊和普通。特殊的又分两种：缘于佛身和缘于佛语。这些是进入止观的支分。无相止观是：还是在那里面，从分别无相止观的智慧中，产生无相胜观，不分别的智慧。
English
It is also said in the Ornament of the Sutras: One is to make effort, two is the nature of benefiting others, three is giving, and four is to become an antidote. So it is said. It is also said that desire has desire, harmful thoughts, dullness, sleep, agitation, regret, and doubt. Among them, the retinue of dullness and sleep are: ignorance, displeasure, drowsiness, immoderate eating, and discouragement, etc. The function is to discourage the mind. The antidote is the perception of light. The retinue of agitation and regret are: the discrimination of relatives, the memory of previous laughter, joy, and playfulness. The function is to make the mind not peaceful. The antidote is tranquility. On any object of focus, the mind should be placed on virtue. The object of focus is the object of the mind, as it is said in the Madhyamakavatara-vrtti-pradipavali: If the elephant of the mind is unrestrained, it should be tied to the firm pillar of the object of focus, tightly bound with the rope of mindfulness, so that the mind may abide in peace. The so-called "any one" refers to tranquility with signs and tranquility without signs. Moreover, the Guru said in the chapter on Samadhi: Here there are two kinds of tranquility: with signs and without signs. Tranquility with signs has two kinds: looking inward and looking outward. Looking inward has two kinds: focusing on the body and focusing on what depends on the body. Focusing on the body has three kinds: viewing oneself as the form of a deity, viewing bones and so on as impure, and focusing on special signs such as khatvanga. Focusing on what depends on the body has five kinds: focusing on breath, focusing on subtle signs, focusing on bindu, focusing on the limbs of light, and focusing on joy and bliss. Looking outward has two kinds: special and ordinary. The special has two kinds: focusing on the Buddha's body and focusing on the Buddha's speech. These are the limbs for entering tranquility. Tranquility without signs is: again, in that same place, from the wisdom that distinguishes tranquility without signs, higher vision without signs arises, the wisdom that does not discriminate.