Tibetan
་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རོ་མྱང་བ་དང་ཉེས་དམིགས་དང་འབྱུང་བ་ཡང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་སྟེ། འདི་ནི་བག་ཡོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་ཡང་བག་ཡོད་པ་ནི་གང་རང་གི་སེམས་འདུལ་བ་དང༌། གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་སྲུང་བ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ལ་དགའ་བ་སེལ་བ་དང༌། ཆོས་ལ་དགའ་བའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་བག་ཡོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །གསང་བ་པའི་བདག་པོ་སུ་དད་པ་དང་ལྡན་ཞིང་བག་ཡོད་པ་དང་ལྡན་པ་དེས་ནི་ བརྩོན་འགྲུས་གང་གིས་བག་ཡོད་པར་བྱེད་པ་དང་དད་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། །གསང་བ་པའི་བདག་པོ་སུ་དད་པ་དང་བག་ཡོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་དེས་ནི། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གང་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཆུད་ཟ་བར་མི་འགྱུར་བའི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། །གསང་བ་པའི་བདག་པོ་སུ་དད་པ་དང་བག་ཡོད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པ་དེས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ།། གསང་བ་པའི་བདག་པོ་ཚུལ་བཞིན་ལ་བརྩོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གང་ཡོད་པ་དེ་ཡང་ཡོད་པར་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །གང་མེད་པ་དེ་ཡང་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་ལས། སེམས་ཅན་དོན་བརྩོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །ཚུལ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དབེན་སེམས་གང་ཡིན་དང༌། །རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་འཆི་མེད་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །ཡོངས་སུ་འཛིན་མེད་བདེ་བ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་སྨྲས་པ། བདག་གཞན་མཉམ་ཉིད་གོམས་བྱས་པས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བརྟན་པར་འགྱུར། །བདག་དང་གཞན་ཉིད་ལྟོས་པ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་ཇི་བཞིན་བརྫུན། །དོགས་དེ་རང་གིས་ཕ་རོལ་མིན། །གང་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཚུ་རོལ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་རང་གིས་མི་གྲུབ་ན། །གང་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཞན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བས། །བདག་ལ་མི་གནོད་ཕྱིར་མི་སྲུང༌། །མ་འོངས་སྡུག་བསྔལ་ཁྱོད་ལ་ནི། །གནོད་མི་བྱེད་པས་ཅི་སྟེ་སྲུང༌། །དེ་ཚེའང་བདག་ཉིད་ཡིན་སྙམ་པའི། །རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་ལོག་པ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་འཆི་བ་གཞན་ཉིད་ལ། །དེར་སྐྱེ་བ་ཡང་གཞན་ཉིད་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་ཞིག་དེར་སྐྱེས་ན། །བསོད་ནམས་ཀྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་དགོས། །ཅི་ཕྱིར་གཞོན་ཚེ་ལུས་རྒས་པ། །བདེ་བར་བྱ་ཕྱིར་ནོར་སྩོགས་བྱེད། །མངལ་ན་གནས་པ་ཞིག་པ་ལས། །བྱིས་པར་གྱུར་པ
Chinese
是，如實了知諸法之味、過患、生起，是名為不放逸。又，不放逸者，謂調伏自心，隨護他心，除遣於煩惱之喜，隨順於法之喜等，是名為不放逸。秘密主，若具足信心及不放逸者，應具足精進，以精進能成就不放逸及信之法。秘密主，若具足信心、不放逸及精進者，應具足正念及正知，以正念及正知，菩提分法不致散失。秘密主，若具足信心、不放逸、精進、正念及正知者，應勤修如理作意。秘密主，勤修如理作意之菩薩，若有者亦如實知其有，若無者亦如實知其無，乃至世俗諦中，眼等是為有。如是彼經云：「為利有情勤菩薩，如理作意離心性，常時不放逸是甘露，無所取著一切樂之因。」又說：「串習自他平等性，菩提心則得堅固。自與他性是相待，彼此彼岸如實妄。疑彼自非為彼岸，何所待故成此岸。自體若自不成立，何所待故成他性。設若彼受諸痛苦，於我無害故不護。未來痛苦於汝身，不作損害何故護。爾時亦謂是自身，此分別念乃顛倒。何以故彼死異生，於彼生者亦為異。設若異生於彼生，福德於彼有何用。何故少時身衰老，為作安樂而作財。胎中死壞於彼生，成童
English
It is, indeed. Fully understanding the taste, faults, and arising of all phenomena as they truly are is called diligence. Furthermore, diligence refers to subduing one's own mind, protecting the minds of others, eliminating delight in afflictions, and following the delight in Dharma, and so forth. This is called diligence. Lord of Secrets, one who possesses faith and diligence should be endowed with diligence, with which one will accomplish the Dharma of diligence and faith. Lord of Secrets, one who possesses faith, diligence, and effort should be endowed with mindfulness and awareness, so that the factors of enlightenment will not be wasted through mindfulness and awareness. Lord of Secrets, one who possesses faith, diligence, effort, mindfulness, and awareness should strive to apply effort properly. Lord of Secrets, the Bodhisattva who strives in proper application fully knows that what exists exists, and fully knows that what does not exist does not exist, up to the point of saying that in conventional truth, the eye and so forth exist. Similarly, it is said in that very text: "The Bodhisattva who strives for the benefit of sentient beings, through proper application, is separated from mind-nature. Constant diligence is the cause of immortality, and non-attachment is the cause of all happiness." It is also said: "By familiarizing oneself with the equality of self and others, the mind of enlightenment becomes firm. Self and other are interdependent; the near and far shores are truly false. Doubt that the other is not the far shore; what is relied upon to become this shore? If the self is not established by itself, what is relied upon to become other? If they suffer, it does not harm me, so I do not protect them. Future suffering does not harm you, so why protect them? At that time, one thinks it is oneself; this discrimination is inverted. Why is it that death is another, and birth there is also another? If another is born there, what is the use of merit for them? Why does the body age in youth, and wealth is made to create happiness? Dying in the womb and being born there, becoming a child.
Tibetan
་གཞན་ཡིན་ལ། །བྱིས་པ་ཞིག་ནས་གཞོན་ནུ་ཉིད། །དེ་ཞིག་ནས་ནི་དར་ལ་བབ། །དེ་ཞིག་ནས་ ནི་རྒས་གྱུར་ཏེ། །ལུས་ནི་ཇི་ལྟར་གཅིག་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་བས། །ལུས་གཞན་སེན་མོ་སྐྲ་ཚོགས་བཞིན། །ཅི་སྟེ་བྱིས་པའི་ཚང་བོར་ནས། །བྱིས་པ་གཞོན་ནུ་ཉིད་གྱུར་ན། །གང་ཞིག་གནས་སྐབས་བྲལ་གནས་པ། །ལུས་ཀྱི་རང་བཞིན་བརྗོད་པར་གྱིས།། ལུས་ནི་སྐུ་གཟུགས་འདྲ་ཞེ་ན། །མར་མེ་ཐལ་བ་ལ་དེ་མེད། །གལ་ཏེ་རགས་སྤངས་ཕྲ་དངོས་སུ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་གནས་ཤེ་ན། །རང་ཉིད་བསྟན་པ་ཙམ་འགྱུར་བས། །དེ་ནི་ལུས་ཞེས་བརྗོད་མི་བྱ། །དེ་ལ་བདག་ནི་བསམ་པ་མེད། །སྣང་བའི་ལུས་ནི་འཇིག་དང་ལྡན། །གནས་སྐབས་རྣམས་དང་འབྲེལ་གྱུར་པ། །ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན། །ལུང་གིས་ཀྱང་ནི་དེ་ཡོད་ན། །རིགས་པ་དང་ནི་ལུང་གིས་བཟློག །འདི་ལྟར་ཡོན་ཏན་མ་གཏོགས་པར། །གཙོ་བོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། །གཙོ་བོ་གསུམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཡོན་ཏན་ཡོད་ན་དེ་ཡང། །དེ་ནི་སོ་སོ་རྣམ་གསུམ་བདག །འགྲོ་བ་ལྷག་མ་རྣམ་པ་དགུར། །སེམས་པ་མེད་པ་གོས་ལ་སོགས། །དེ་བདེའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ། །སྣམ་སྩོགས་ལས་སྐྱེས་བདེ་སོགས་མིན། །སྣམ་སྩོགས་ལས་ནི་བདེ་སོགས་ཡིན། །སྣམ་བུ་ལ་སོགས་རྒྱུ་མེད་ཕྱིར། །མེད་ན་དེ་བདེ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ལྟར་ལུང་དང་རིགས་པ་ཡིས། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ། །དེ་ཡི་རྒྱུ་འབྲས་འབྲེལ་བ་ནི། །མངོན་སུམ་ཡིན་པས་མི་གནོད་དོ། །དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལས་མཐོང༌། །རྟག་པ་ལ་ནི་ཇི་ལྟ་བུར། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཡང་གཅིག་མིན་ཏེ། །ཕྱོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མི་འཐད་ཕྱིར། །མར་མེའི་འབྲུ་མར་ཟད་འགྱུར་བ། །ཟད་འགྱུར་ཚེ་ན་མངོན་པ་མེད། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཟད་པར་ཡང༌། །སྐད་ཅིག་རེ་རེ་མི་མངོན་ནོ། །རྒྱུད་དང་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང༌། །ཕྲེང་བ་དམག་ལ་སོགས་བཞིན་བརྫུན། །དེ་ལ་གོམས་པས་ངར་འཛིན་ན། །གཞན་ལ་ཅི་ཕྱིར་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་སྐྱེ་མཆེད་ཚོགས་བཞིན་དུ། །འགྲོ་བ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། །མ་བྱུང་ཉིད་ནས་སྡུག་བསྔལ་དེ། །གཞན་གྱི་བདག་ལས་ཕྱིར་བཟློག་བྱ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་འགྱུར་ཞེ་ན། །གཞན་ལའང་རང་གི་བདག་ཉིད་མེད། །བདག་གཞན་མི་ རིགས་གང་ཡིན་དེ། །ཅི་རིགས་པར་ནི་བཟློག་བྱ་ཡིན། །སྙིང་རྗེས་སྡུག་བསྔལ་མང་གྱུར་པས། །ཅི་ཕྱིར་ནན་གྱིས་སྐྱེད་ཅེ་ན། །འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བརྟག་བྱས་ན། །ཇི་ལྟར་སྙིང་རྗེ་སྡུག་བསྔལ་མང༌། །དེ་ལྟར་རྒྱུད་ནི་གོམས་གྱུར་པ། །གཞན་གྱི་སྡུག་བ
Chinese
是其他的。从一个孩子到青少年，从那之后进入成年，从那之后 就变老了，身体怎么会是一个呢？像这样，每个瞬间都是不同的，身体是其他的，就像指甲和头发一样。如果孩子完全变成了青少年，那么哪个阶段是分离存在的呢？请说出身体的自性。如果身体像雕像一样，那么蜡烛燃烧成灰烬时，它就不存在了。如果抛弃粗大的，以微细的实物存在，它就在那里完全存在吗？仅仅是指示自己而已，所以不能称之为身体。在那里，我没有想法。显现的身体是会毁灭的，与各个阶段相关联，只是在世俗中显现。如果经典也说它存在，那么就被理性和经典所驳斥。像这样，除了功德之外，主宰是不存在的，三种主宰也不存在。同样，如果功德存在，那么它也是各自不同的三种自性。其余的九种行者，没有想法，比如衣服等，那怎么会是快乐的自性呢？不是从布等产生快乐等，而是从布等产生快乐等。因为布等没有原因，如果没有，那快乐又在哪里呢？像这样，通过经典和理性，一切有为法都是无常的，它的因果关系是显而易见的，所以没有损害。那是从自己的相续中看到的。对于常法来说，怎么会这样呢？即使是极微的微尘也不是一个，因为方位的区分是不合理的。蜡烛的油耗尽，耗尽的时候就不显现了。像这样，事物耗尽的时候，每个瞬间都不会显现。相续和集合也像念珠和军队一样是虚假的。如果习惯于此而执着于我，为什么不会对其他人产生呢？因此，应该像蕴的集合一样，将行者理解为一个。从没有产生的时候开始，那个痛苦就应该从他人的自性中遣除。如果说那也会变成不合理，那么他人也没有自己的自性。无论是我还是他人，无论是什么不合理，都应该尽可能地遣除。如果因为悲悯而增加了痛苦，为什么要强烈地增长呢？如果考察众生的痛苦，怎么会因为悲悯而增加痛苦呢？像这样，相续已经习惯了，其他的痛苦
English
is other. From a child to a youth, from then on entering adulthood, from then on becomes old, how can the body be one? Like this, each moment is different, the body is other, like nails and hair. If the child completely becomes a youth, then which stage is separate and existing? Please state the self-nature of the body. If the body is like a statue, then when the candle burns to ashes, it does not exist. If abandoning the coarse, existing as a subtle entity, does it fully exist there? It is merely pointing to oneself, so it cannot be called a body. There, I have no thought. The appearing body is destructible, associated with various stages, merely appearing in the mundane. If the scriptures also say it exists, then it is refuted by reason and scriptures. Like this, apart from qualities, the lord does not exist, and the three lords do not exist either. Similarly, if qualities exist, then it is also the three separate self-natures. The remaining nine types of travelers, without thought, such as clothes, etc., how can that be the self-nature of happiness? Happiness, etc., does not arise from cloth, etc., but happiness, etc., arises from cloth, etc. Because cloth, etc., has no cause, if there is none, then where is the happiness? Like this, through scriptures and reason, all conditioned phenomena are impermanent, and its cause-and-effect relationship is obvious, so there is no harm. That is seen from one's own continuum. For permanence, how can it be like that? Even the smallest dust particle is not one, because the distinction of directions is unreasonable. The oil of the candle is exhausted, and when it is exhausted, it does not appear. Like this, when things are exhausted, each moment does not appear. The continuum and the collection are also false like rosaries and armies. If one is accustomed to this and clings to self, why would it not arise for others? Therefore, one should understand travelers as one, like a collection of aggregates. From the time of non-arising, that suffering should be removed from the self-nature of others. If it is said that that will also become unreasonable, then others also have no self-nature. Whether it is me or others, whatever is unreasonable should be removed as much as possible. If suffering is increased because of compassion, why strongly increase it? If one examines the suffering of beings, how can suffering be increased because of compassion? Like this, the continuum has become accustomed, the suffering of others