Tibetan
།གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་དངོས་པོ་མི་འཛིན་པ་ན་བདག་རང་ཉིད་ནི་སེམས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། སེམས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་སེམས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ལ། མོ་གཤམ་ལ་མ་ཉིད་བཞིན་དུ་རང་ཉིད་སེམས་པ་མེད་པ་ནི་སེམས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་རྟག་པ་སེམས་ཅན་དུ་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ནམ་ཡང་མི་སེམས་པར་མི་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། འདི་དག་དོན་མེད་པར་ནི་མཐོང་བའམ་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་འདི་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་རྟག་པ་ཡིན་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཞིག་གང་མེད་པར་གང་དམིགས་པ་དང་ལྡན། དེ་ནི་དམིགས་པ་ན་དེ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བྱི་ལ་བྱི་བ་དམིགས་པ་ན་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ལུགས་ལྟར་ན་རྟོག་པ་པོ་མིག་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྱབ་བྱེད་འགལ་བ་དམིགས་པའི་ཐལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ན་བཟློག་པ་ནི། གང་ཞིག་གང་དམིགས་པ་ན་གང་ལ་ལྟོས་པ་དེ་ནི་དེ་མེད་པར་དེ་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མིག་ནང་ན་གནས་པའི་དངོས་པོ་དམིགས་པ་ན་སྒྲོན་མ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་བཞིན་ནོ། །རྟོག་པ་པོ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འགལ་བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པའོ། །འདི་སྙམ་དུ་དབང་པོ་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་མི་འདོད་པ་ཉིད་དེ། དམིགས་པ་ཙམ་ནི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁོ་བོའི་སྐྱེས་བུས་བདེ་བ་དང༌། །བདེ་སོགས་གནས་སྐབས་འགྲོ་ན་ཡང༌། །སེམས་པ་རྫས་དང་སེམས་ཅན་སོགས། །ངོ་བོ་འདོད་པར་བྱེད་པ་མིན། །ཞེས་གང་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ཅིང༌། བཟློག་པ་ནི་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དབང་པོ་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བ་ན་གཟུགས་ལ་ སོགས་པ་དམིགས་པར་མི་འདོད་ན། འོ་ན་དེ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ན་འདོད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་རྣམས་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལས་མི་མངའ་ཞིང༌། དེ་དག་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་ཡང༌། གང་ཞིག་གནས་སྐབས་མ་ལུས་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་གཞན་དམིགས་པ་ཙམ་ལྷག་ལུས་པ་ཅི་ཡོད། དམིགས་པ་ཙམ་དེས་གལ་ཏེ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་
Chinese
如果对方不执著于事物，那么我本身就是没有心识的。因为具有心识，所以才会有心识活动。就像石女一样，本身没有心识，因此不可能是心识的自性。这个常恒的心识也被认为是众生，因此永远不会没有心识。即使如此，眼睛等感官也会变得毫无意义，但我们既没有看到也没有认为这些是无意义的。这些具有意义的事物本身就排除了所缘境是常恒的。推理是：如果某事物在没有另一事物的情况下能够缘取某物，那么它在缘取时就不依赖于该事物。例如，猫在缘取老鼠时，并不依赖于光线。按照其他人的观点，能思者在没有眼睛等感官的情况下也能缘取色等，这是一种普遍相违的缘取之过。但事实并非如此，因为反驳是：如果某事物在缘取某物时依赖于另一事物，那么它在没有该事物的情况下就不能缘取该物。例如，眼睛中的物体在被缘取时，需要依赖灯光。能思者在缘取色等时，也需要依赖眼睛等感官，这是一种与相违遍相属的缘取。有人认为，如果不接近感官，就不可能缘取色等，因为仅仅是缘取在所有情况下都是随行的。正如我所说：即使补特伽罗感受快乐，快乐等状态随行，心识、物质和众生等，也不是我们想要承认的自性。因此，如果认为在建立反驳时，理由不成立，而在建立时，反驳却成立，那么对此要说的是：如果你们不认为在不接近感官时能够缘取色等，那么当接近感官时，就应该认为可以缘取。即使如此，随行和不随行的行为也只能是它的结果。即使它们是它的结果，除了仅仅是缘取之外，还有什么会随行于所有状态呢？如果仅仅是缘取什么也缘取不了
English
If the other does not cling to things, then I myself am simply without consciousness. Because I have consciousness, I am said to be conscious. Like a barren woman, being without consciousness, it is not appropriate to be the nature of consciousness. This constant consciousness is also considered a sentient being, therefore it will never be without consciousness. Even so, the eyes and other senses would become meaningless, but we neither see nor think that these are meaningless. These meaningful things themselves eliminate the object of perception being constant. The reasoning is: if something is able to apprehend something without something else, then it does not depend on that thing when apprehending. For example, when a cat apprehends a mouse, it does not depend on light. According to others, the thinker is able to apprehend forms and so on without eyes and so on, which is a fallacy of apprehending a universal contradiction. But this is not the case, because the refutation is: if something depends on something when apprehending something, then it is not able to apprehend that thing without that thing. For example, an object in the eye depends on a lamp when it is apprehended. The thinker also depends on the eyes and so on when apprehending forms and so on, which is an apprehension that is universally contradictory. Someone thinks that it is not desirable to apprehend forms and so on without approaching the senses, because mere apprehension is always concomitant. As I said: Even if the person experiences happiness, and happiness and other states accompany, mind, matter, and sentient beings, etc., are not what we want to admit as the nature. Therefore, if you think that the reason is not established in establishing the refutation, and the refutation is established in establishing, then what is to be said about this is: If you do not think that it is possible to apprehend forms and so on without approaching the senses, then when approaching the senses, it should be thought that it is possible to apprehend. Even so, the actions of following and not following can only be its result. Even if they are its result, what else would remain that would accompany all states except for mere apprehension? If mere apprehension does not apprehend anything
Tibetan
ན་དེ་ཇི་ལྟར་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན། གལ་ཏེ་དམིགས་ན་འོ་ན་དེ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དབང་པོ་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པར་མི་འདོད་དོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད། ཁས་ལེན་ན་ཐལ་བའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ན་བཟློག་པ་ལ་འདོད་པའི་སྐབས་ཅི་ཡོད། དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དམིགས་པ་རྟག་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར། དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བདག་དགག་པ་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། དགོས་པ་མི་རྟག་པ་ལ་བདག་ཏུ་འདོགས་ན་རྩོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་རྟག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བདག་རྟག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཡོད་པར་མི་དམིགས་པས་མི་བཟོད་དེ། གང་ཞིག་གང་དུ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་དམིགས་པ་དེ་ནི་དེར་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟའི་མགོ་ལ་རྭ་བཞིན་ནོ། །ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་བདག་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ལུས་ལ་སོགས་པ་བདག་གི་རྟེན་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་མི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གི་ལུས་ལ་བདག་ཡོད་མིན། །ཞེས་གང་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་བཀག་པ་ན་མི་འདོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཀྱང་འདིར་བརྟེན་པ་ཡིན་པ་དགག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པས་ལྡན་པ་ཁོ་ན་དགག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དགག་པར་བྱ་བ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟེན་པ་ཁོ་ན་ནི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ བདག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ལུས་ལ་སོགས་པ་བདག་དང་བཅས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་ལུས་ལ་སོགས་པ་དགག་བྱའི་རྟེན་དུ་གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མི་དམིགས་པ་དང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དག་གི་རྟེན་ཡིན་པས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ། །འོ་ན་མི་དམིགས་པ་འདི་རེ་ཞིག་དམིགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་གཅིག་ལ་འདྲེ་བའི་དངོས་པོ་གཞན་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་འདྲེ་བ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་མཁོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་མཁོ་ན་ནི་སྒྲ་དམི
Chinese
那么，那是以什么方式作为所缘的体性呢？如果作为所缘，那么那一定是色等作为所缘的体性。因此，为什么说根不接近，就不认为色等是所缘呢？如果承认，那么周遍推理不成，又有什么必要去追求相违呢？这样，因为以比量遮止了常恒的所缘，就会变成遮止了具有那种自性的我。如果需要将无常执著为我，那就没有争论了。因为色等常恒的所缘是经历过的。有情自性的常恒之我，即使以现量也无法忍受。因为不缘取并非是证悟体性的我存在，所以无法忍受。凡是成为在某处作为所缘之相的事物，如果未被缘取，那就在那里被称作不存在，例如马头上没有角一样。对于身体等，也同样没有缘取成为所缘之相的我。那么，那些说身体等是我的所依者，难道不是不承认吗？“谁的身体中没有我呢？”既然这样说了，那么遮止了那样的事物，又有什么不承认的呢？确实如此。我们也不是要遮止这里作为所依的事物，而是要显示它。在一切情况下，只有完全不缘取的事物才应该被遮止，因为应该被遮止的瓶子等也是存在的。仅仅作为所依并非是存在，因为存在着并非所依的事物和类似的事物。如果不是这样，那么因为与非所依的我存在，身体等也不会变成与我同在。这里，身体等并非被认为是遮止之所依，但因为它们是不缘取和不存在之名称的所依，所以没有过失。那么，这个不缘取暂时并非是没有缘取，因为那本身是不合理的。也不是缘取与一个识相混杂的其他事物之自性，因为我和识之间没有任何相混杂的事物。也不是缘取不同的识之所缘事物之自性，因为那对于成立它不存在没有必要。如果接近必要，那么声音等
English
Then, in what way is that the nature of being an object of focus? If it is an object of focus, then it must be that form and so on are the very objects of focus. Therefore, why say that if the senses are not closely connected, then form and so on are not considered objects of focus? If you accept that, then if the pervasive reason is not established, what need is there to seek the opposite? Thus, because inference prevents the permanent object of focus, it will become a negation of the self that has that nature. If it is necessary to impute the impermanent as the self, then there is no dispute. Because the permanent object of focus, such as form, is experienced. The permanent self of the nature of sentient beings is not tolerable even by direct perception. Because one does not focus on the existence of a self that is not of the nature of realization, it is intolerable. Whatever has become the characteristic of being focused on in something, if it is not focused on, then it is to be called non-existent there, just like horns on a horse's head. For the body and so on, the self that has become the characteristic of being focused on is also not focused on. Then, are those who say that the body and so on are the basis of the self not disagreeing? "In whose body is there no self?" Since that is what was said, then if that kind of thing is prevented, there is nothing to disagree with. That's right. We are not trying to prevent what is relied upon here, but to show it. In all cases, only what is completely devoid of focus should be prevented, because things to be prevented, such as vases, also exist. Merely being relied upon is not being possessed, because there are things that are not relied upon and things like that. If that is not the case, then because of the existence of a non-reliant self, the body and so on will not become possessed of a self. Here, the body and so on are not taken as the basis of what is to be prevented, but because they are the basis of the terms of non-focus and non-existence, there is no fault. Then, this non-focus is not temporarily without focus, because that itself is not reasonable to prove. Nor is it the nature of focusing on other things that are mixed with one consciousness, because there is nothing mixed between me and consciousness. Nor is it the nature of focusing on the objects of focus of different consciousnesses, because that is not necessary to prove its non-existence. If it is nearly necessary, then sounds etc.